Over hoe de polyrelatie van Lieke met Sep en Geb begonnen is.
Hoi, ik ben Lieke en ik heb twee vriendjes, laat ik ze voor het gemak Sep en Geb noemen. Sep en Geb wonen niet bij elkaar in huis, maar ik woon wel met allebei samen.
Ik woon dus in twee huizen. In deze korte verhaaltjes, wil ik jullie vertellen hoe wij dat doen. Dat is (misschien tegen jullie verwachting in) meestal ongelooflijk alledaags (en misschien een beetje saai). Natuurlijk komt er wel eens jaloezie, angst, boosheid of verdriet om de hoek kijken. Gelukkig zijn we ontzettend grappig, en vooral dat wil ik jullie met deze verhaaltjes meegeven. Laat mij vooral weten wat je er van vindt!
Polyliefs, Lieke
Uit de kast
Mijn verhaal, of beter gezegd mijn leven, met Sep en Geb begon niet zoals het in het boekje. Op het moment dat ik Geb leerde kennen waren Sep en ik tijdelijk uit elkaar. Ik was verliefd geworden op een andere man, en zoals je dat hoort te doen binnen monogamie waren we niet meer bij elkaar. Hij woonde weer bij zijn moeder.
Ik had een knipperlicht relatie met de man waar ik verliefd op was geworden en ik woonde destijds alleen. Ook hadden Sep en ik nog regelmatig contact. Het was rond die tijd dat nota bene mijn moeder tegen mij zei; wat jammer dat je er niet twee relaties naast elkaar op na kunt houden, zo heb je van beide mannen een beetje.
Uiteindelijk eindigde mijn relatie met de nieuwe man en leerde ik Geb kennen. Het was midden in de coronaperiode, dus daten ging niet makkelijk. Geb en ik zouden al eerder met elkaar afgesproken hebben als we niet midden in een lockdown terecht waren gekomen. Onze wandeling liet op zich wachten, maar toen we elkaar uiteindelijk zagen klikte het gelijk.
Geb en ik werden goede vrienden, maar Sep en ik hadden ook nog veel contact en hadden al het idee opgevat om bij de volgende lockdown samen in quarantaine te gaan.
Het was op een vakantie met Sep, met wie ik weer rustig aan iets op probeerde te bouwen, dat we het boek ‘The Ethical Slut’ (in het Nederlands vertaald als ‘De Integere Slet’) tegenkwamen. Ik had het woord ‘polyamorie’ al een aantal keer bij Sep laten vallen en hij wilde er wel over nadenken, maar wilde absoluut niet dat ik met iemand anders naar bed zou gaan. Onder het mom van ‘het is toch poly-amorie, en voor liefde heb je geen seks nodig’ was dat duidelijk nog een stap te ver. Toch hadden Geb en ik veel aantrekkingskracht naar elkaar en wisten we niet goed wat we hiermee aan moesten.
Geb zat in die tijd in een moeilijke periode. Hij had steun nodig en ik wilde hem dat graag bieden. Bovendien zat de polyamorie inmiddels constant in mijn hoofd. Bij alles wat we deden dacht ik, waarom zou het eigenlijk niet kunnen, een relatie met twee mannen tegelijk?
We waren in Amsterdam dat ik dit ook opgooide bij Sep. Alles in mijn hoofd vervaagde. De hokjes van vriendschap en liefde liepen door elkaar en ik kon niet meer bedenken waarom ik de één meer aandacht zou geven dan de ander. De vrienden die ik had dachten nog wel in allerlei hokjes en kozen voornamelijk voor gezin, kinderen, partner.
Omdat Geb en ik eigenlijk in de praktijk al in een relatie zaten, voordat de theorie netjes besproken was en ik graag met zowel Geb als Sep kerst wilde vieren en bovendien niemand alleen wil laten zitten tijdens een feestdag, nodigde ik Geb uit voor het kerstfeest bij onze familie.
Tijdens het kerstfeest was duidelijk te zien dat Geb en ik verliefd waren op elkaar. Je zou dit dus als ons ‘uit de kast’ moment kunnen zien. Echter was Sep hier nog helemaal niet klaar voor. Dan nog te zwijgen over mijn familie. “Wacht maar,” zei mijn zus, totdat Sep ook een vriendin heeft. Dan piep je wel anders.
Natuurlijk had ik daar over nagedacht. Wat als één van de twee of allebei ook iemand anders tegen zouden komen. Door mijn jeugd heb ik altijd veel last gehad van trauma en bindingsangst en ik kon me niet voorstellen hoe ik met zo’n confrontatie om zou moeten gaan. Maar ik wist ook dat dit bij mij past, dat ik het samen wilde doen en dat ik vooral niet wilde dat er dingen stiekem zouden gebeuren. Ik wist van mezelf dat ik zo nu en dan verliefd werd op iemand, terwijl ik al in een relatie zat. En ik wilde niet meer dat dit een geheim zou zijn. Polyamorie paste mij als het glazen muiltje van Assepoester, alleen schuurde het nog een beetje bij de grote teen van jaloezie.
Na het kerstfeest kwam de zoon van mijn stiefvader naar me toe. Hij was getriggerd zei hij. Dat was natuurlijk nooit mijn bedoeling geweest.
Hij gaf aan dat hij een aantal stellen had geholpen met een open relatie, en dat dit voor veel drama en gedoe had gezorgd. Dat hij ons nu zo zag bracht dat gevoel weer bij hem terug. Ik woog zijn woorden in mijn hoofd, wetende dat hij ook veel drama en gedoe heeft meegemaakt met monogame stellen. Ik besloot het hem voor te leggen: “En het gedoe met monogame stellen dan?”
Hij lachte, keek me aan en gaf toe: “Touché!”
| < < < vorige | overzicht | volgende > > > |
Wim Bongers zegt
Hoi Lieke, fijn dat je beschrijft hoe jou ervaringen zijn/ waren. Waardevol, herkenbaar. Wat ik als polyamoreuze man met goede ervaringen ( m/v) inmiddels beseft heb is dat gedoe in een relatie, weliswaar vaak lastig is, maar ook een kans is om er beter uit te komen. Open communiceren beoefenen en leren dat als iets schuurt er niet gelijk iets onoverkomelijks aan de hand is…….zelfs na een gezonde tijdelijke afstand is repareren mogelijk. Zo is gelukkig tenminste mijn ervaring tot nu toe 💝. Compassie met jezelf en de ander( en) is zo nodig en daarin kunnen we meestal allemaal nog groeien 🧩
Hartegroeten , Wim 🐳
Jasper zegt
Hallo Lieke,
Ik kwam bij toeval bij jouw ervaringsverhalen terecht. De situatie is hier iets anders, en toch vertoont deze ook overeenkomsten. In het kort (en daarmee niet volledig rechtdoend aan de complexiteit van de situatie). Ruim drie jaar geleden had mijn partner een bekend ‘we moeten eens (goed) praten’-moment. Ze had langer gevoelens voor een collega en met hem intieme gesprekken (geen seks, maar wel intellectuele gesprekken met een sapioseksuele lading). Mijn verdedigingsmechanisme in moeilijke tijden is altijd geweest om de rolluiken te laten zakken, geen gevoel toe te laten en door te gaan, maar deze keer heb ik me daar tegen verzet. Er ontstond een zoektocht naar welke ruimte er wel zou kunnen zijn. Voor beiden. Mooie en confronterende momenten beleefd, en de relatie werd meer geopend. Maar wel in een vorm waarin we samen het samenzijn met anderen ontdekte. Er kwam lucht en zuurstof. Maar voor mijn partner bleef de wens om (ook) alleen (of eigenlijk vooral alleen) met anderen af te spreken. Ik zag dit toen vooral als bedreiging uit angst. Lang verhaal kort…. mijn partner heeft een tijd lang afgesproken met mannen zonder mijn medeweten. Daar kwam ik achter en dat heeft opnieuw het gesprek geopend. Op de laatste man uit de rij is ze verliefd. Het liefst zou ze de vrijheid hebben om bij mij te blijven en tegelijk ook te onderzoeken wat ze met hem wil. Voordeel: ik heb veel angsten kunnen laten varen. Nadeel: ik heb ook ervaren dat de band met hem (weliswaar in het geheim) een stempel heeft gedrukt op de connectie die wij bij elkaar vonden. Nu mijn partner aan heeft gegeven zich bekneld en beknot te voelen wanneer er geen ruimte is om te onderzoeken wat ze met mij, en hem, wil ligt de vraag waarin ik me wil schikken (of sympathieker gezegd: wat ik kan bieden) ook weer bij mij. Er zijn voor mij veel bezwaren, die (zoals gezegd niet meer voortkomen uit angst, maar uit realistische bedenkingen). Een voorbeeld:
Ik ga er vanuit dat mijn partner, wetende dat ze hem minder zal zien dan mij (we hebben een druk gezin met kinderen, waarvan een van hen ook veel zorg en aandacht nodig heeft), waarschijnlijk op momenten dat wij samen zijn ook met hem in contact zal zijn (ik zie uitdagende en prikkelende appjes voor me, opwindende foto’s, video’s etc) en naar hem zal verlangen. Andersom zal dat minder zijn. Op het moment dat ze bij hem zal zijn, is de kans niet groot dat ze opwindende appjes naar mij zal sturen. Dat is ook ingegeven door de ervaringen van de laatste maanden dat zij nog ‘in het geheim’ met hem samen was. Dit was namelijk precies de situatie. (Wel) wilde seks vol overgave met hem, en geen tot weinig met mij (want ‘moe’, ‘we moeten vele regelen’, etc etc). Kortom…. er gloort ongelijkheid. En het voelt oneerlijk (wel de lusten, niet de lasten).
Ik kan me voorstellen dat jullie hier ook mee te maken krijgen (bijv. als jij de wens hebt (tijdelijk) meer bij de één of de ander te willen zijn). Ben benieuwd om te horen hoe jij dit leest en hoe jullie dit aanvliegen. Want de andere kant is ook waar. Ik ben in beweging. Wil niets in beton gieten. En toch duidelijk blijven voelen (en aangeven) waar ik wel, en waar ik niet mee kan/wil leven.
Groet,
Jasper
Lieke zegt
Hoi Jasper,
Wat een mooi en open uitgebreide reactie heb je gegeven.
Ik vind het mooi te lezen hoe je hier samen met je partner instaat en hoe jullie het gesprek zijn aangegaan. Je hebt gelijk dat als er nieuwe liefdes in het ‘spel’ komen dat de dynamiek tussen jou en je partner dan kan veranderen en jaloezie ligt al snel op de loer. Veel mensen denken dat je bij een polyamoreuze relatie niet jaloers mag zijn, maar dat is natuurlijk niet zo, ook (of misschien zelfs ‘juist) in polyamoreuze relaties komt jaloezie vaak om de hoek kijken. De kunst is om dat niet weg te stoppen, zoals dat vaak in monogame relaties wordt gedaan, maar het met elkaar te bespreken.
Wat je beschrijft over de lust die zij bij haar andere partner heeft en niet bij jou, dat is ook een gegeven dat veel voorkomt in de polyamorie. Er is zelfs een term voor ‘new relationship energie’. Dit is de energie die vrijkomt bij een nieuwe verliefdheid. Als je al wat langer met elkaar in een liefdesrelatie zit, dan veranderd deze energie in een wat kalmere variant, dat is waar jij en je partner nu inzitten. Ik kan me voorstellen dat het pijn doet dat je de NRE bij je partner ziet en dat je je afvraagt wat jouw plek is en of het dan niet ongelijkwaardig wordt. Binnen polyamoreuze relaties zijn de situaties wel vaker ‘ongelijkwaardig’ dit hoeft geen probleem te zijn als alle partijen zich hier goed bij voelen, maar in jullie gevoel lees ik bij jou een behoefte.
Ik zou je willen aanraden om eens stil te staan bij die behoefte en na te denken hoe je deze behoefte met je partner kunt bespreken. Misschien kun je de behoefte aan haar voorleggen, zoals je dat ook in deze reactie hebt gedaan en op die manier open je alweer het gesprek en kun je haar een inkijkje in jouw hoofd geven over wat je angsten en verlangens naar haar en naar de nieuwe situatie zijn. Ik denk dat dit jullie nog dichter bij elkaar zal brengen.
Omdat ik je reactie zo mooi vind en het mij ook aan het denken heeft gezet denk ik dat ik ook een Sep en Geb verhaal ga schrijven over dit onderwerp, dus ik hoop dat je af en toe terugkomt om te kijken en als je het leuk vindt kun je me mailen met jullie voortgang als jullie bijvoorbeeld het gesprek over behoeftes hebben gehad.
Mijn mailadres is [email protected]
Polyliefs, Lieke