Poly Lief&Leed: “Wij zien ons als een gezin”
Kort geleden hebben Anique, Eline, Jacob-Jan en Sjors met zijn vieren een polyhuwelijk gesloten. Een heel bijzondere gebeurtenis! Reden genoeg om eens bij hen langs te komen, om hun ervaringsverhaal te horen….
Anique, Eline, Jacob-Jan en Sjors wonen samen in één groot huis, met de drie kinderen van Anique uit haar eerdere relatie. Zeven mensen in een ruim appartement met twee prachtige woonkamers. De kinderen hebben alle drie een eigen kamer. Ik heb een duo-interview met Anique en Eline, terwijl de drie kinderen in de grote huiskamer hun gang gaan. Hoe hebben deze volwassen elkaar leren kennen? Hoe zijn zij ertoe gekomen om te gaan samenwonen en te trouwen?
“Het begon ermee dat we alle vier apart woonden. We kenden elkaar uit onze vriendengroep. Eerst kreeg Anique een relatie met Jacob-Jan en ging na een paar jaar met hem samenwonen”. Vlak daarvoor kreeg Eline een relatie met Jacob-Jan, met grote instemming van Anique, want zij was al jaren bezig met open relaties. Zij zag dat Jacob-Jan en Eline in elkaar geïnteresseerd waren en gaf zelfs het duwtje om hen tot een date te krijgen. Zelf kreeg ze in dezelfde periode een relatie met Sjors, die ze al veel langer leuk vond, maar hij was eerder samen met een monogame vrouw geweest. Toen dat uit was, heeft Anique hem benaderd en na maar liefst vijf dates was het eindelijk ‘aan’! “Het gaat heel goed tussen ons als stellen en ook onderling kunnen we het goed met elkaar vinden”.
Door een reorganisatie op haar werk kreeg Eline de mogelijkheid om van werklocatie te wisselen. Zij woonde in een ander deel van het land en kon hierdoor dichtbij Anique en Jacob-Jan komen werken. Eigenlijk zocht zij in eerste instantie een eigen huis, waarop Jacob-Jan en Anique zeiden: ’Maar dan kom je toch bij ons wonen?’. Na kort beraad stemde iedereen hiermee in en trok Eline bij Jacob-Jan en Anique in. Dat bleek erg goed te bevallen. Maar hoewel Jacob-Jan en Sjors een zolderkamer hadden gebouwd, was het qua woonruimte toch nog steeds wel erg krap. Daarom zochten ze naar mogelijkheden om de woonruimte uit te breiden.
“Na een jaartje hebben we besloten dat het tijd werd om naar een aanvullende of grotere woonruimte te kijken en zijn we naar een nieuwe plek gaan zoeken, voor 7 mensen. Best moeilijk! Vind maar eens een huis dat genoeg kamers heeft! Uiteindelijk werd het dit appartement, waar de kinderen allemaal een eigen kamer konden krijgen. En wij per stel ook, want in onze polygroep hebben we drie relaties en dus drie stellen die elk een eigen slaapkamer wilden hebben. Anique heeft een kamer met Jacob-Jan. Eline heeft een kamer die zij ook met Jacob-Jan deelt. En Sjors heeft een kamer samen met Anique.
Het is heerlijk om zo samen te wonen! Het voelde vanaf dag 1 alsof het nooit anders was geweest. We hadden al wat ervaring natuurlijk, omdat we als drietal al hadden samengewoond en Sjors ook vaker bij Anique was dan in zijn eigen huis. De kinderen vinden het ook heerlijk. Die zijn heel blij met de andere volwassenen om hen heen. Het is heel gezellig zo. We gaan vaak op stap met zijn zevenen, naar pretparken of naar Madurodam. We doen zo heel veel samen.
De buren hebben we meteen ingelicht over onze polysituatie, toen we hier gingen samenwonen. We hadden hen al vrij snel uitgenodigd voor een eerste kennismaking. Het was heel duidelijk dat we er als gezin met zijn zevenen gingen wonen, 4 volwassenen met 3 kinderen. We wilden geen geheimen en geen roddels. Laat het maar duidelijk zijn: dit zijn wij en zo komen we hier wonen! Dat heeft heel goed gewerkt. We kregen alleen maar positieve reacties en veel geïnteresseerde vragen. Vooral over de kinderen, hoe die het vinden. Die vinden het alleen maar leuk!
Omdat we samen een huis hebben gekocht moesten we van alles regelen met de hypotheek en het samenwonen. We hadden een mediator gevraagd om ons te helpen om de afspraken goed uit te werken, zodat we hierop een samenlevingscontract konden gaan afsluiten. Maar toen we eenmaal zover waren dat dit qua afspraken duidelijk was en we op het punt stonden het contract te tekenen, kregen we er toch wat moeite mee. We vonden het stom om het zo te doen; met een paar pennenstreken, op een druilerige middag, zou het zo voorbij zijn geweest. Dat was te zakelijk. We hebben daarom het tekenen van dat contract uitgesteld om uit te zoeken hoe we het nu eigenlijk wél wilden doen. We kwamen erop uit dat we alle vier liever zouden trouwen. Met een echt feest. We wilden onze families en vrienden erbij, bij dit belangrijke moment. Dat hebben we dan ook gedaan. We hebben iedereen die we erbij wilden hebben uitgenodigd. Via vrienden konden we het oude gemeentehuis huren voor de ceremonie. Het kon geen burgerlijk huwelijk zijn -want de wet staat dat nog niet toe- maar het werd wel helemaal ons eigen trouwfeest, met trouwceremonie, incl. onofficiële BABS als ceremonieleider, onze geloftes én met de uiteindelijke ondertekening van ons samenlevingscontract.
De ceremonie in het oude gemeentehuis bestond als het ware uit drie trouwmomenten. Van Anique met Jacob-Jan, van Jacob-Jan met Eline en van Sjors met Anique. Per tweetal kwamen we naar voren, spraken we onze geloftes uit naar elkaar en gaven elkaar ringen. Daarna ondertekenden we met zijn vieren het samenlevingscontract. De oudste dochter had nog een hele ontroerende toespraak. Ze zei: ‘Sommige mensen vinden dat dit niet normaal is, maar normaal staat niet in mijn woordenboek’. Er waren ook andere ontroerende momenten, zoals het moment waarop Eline tegen Jacob-Jan zei: ‘Je hebt me een groot gezin gegeven’.
Het trouwen op deze manier was geweldig. Iedereen reageerde heel enthousiast en hebben veel complimenten gehad op de manier waarop we onze ceremonie hadden opgezet. Het mooie van deze ceremonie is dat iedereen er helemaal voor gaat, dat werkt erg goed. De familie en vrienden weten meteen hoe het tussen ons zit. Het wordt helemaal zichtbaar dat het tussen ons goed is, dat wij voor elkaar kiezen, op deze manier.
Tussen de ceremonie en het feest zijn we even nog even terug naar ons huis gegaan om daar te eten en een momentje met ons gezin te hebben. Terug in de feestzaal, hebben we de rest van de avond flink feest gevierd met al onze genodigden. We begonnen natuurlijk met een openingsdans die we met z’n vieren hadden ingestudeerd, een Weense wals. Onze dansinstructeur heeft samen met ons een choreografie voor vier personen geschreven. We hebben ook voor onze openingsdans veel complimenten ontvangen. Natuurlijk waren er ook speeches en hebben de kinderen stukjes opgevoerd. We hebben een geweldige avond gehad en zagen ook hoe onze families en vrienden met elkaar omgingen en elkaar leerden kennen. Zo leuk om ze met elkaar in gesprek te zien!
De week erna hadden we vrij genomen. We hebben leuke dingen gedaan, als gezin. Want dat is hoe we ons nu voelen, nadat we die intentie naar elkaar hebben uitgesproken. We zijn samen een familie. Je bent met elkaar verbonden. We zijn er voor elkaar als er iets is. En als er iets gebeurt, dan gaan we dat voortaan samen oplossen!”
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]l
Poly Lief & Leed: “Ik dacht alleen aan mezelf. Nu ben ik zoveel zachter”
“Als jongen had ik het niet gemakkelijk. Mijn ouders waren heel moeilijk. Er was geen liefde, geen warmte in ons gezin. Ze waren aan alcohol verslaafd. Mijn moeder kon keihard uit de hoek komen. Mijn vader werd fysiek gewelddadig. Toen ik 11 jaar was, zat ik elke dag huilend op zolder. Ik hunkerde naar liefde en kreeg het niet.
Toen nam ik me voor om nooit meer te huilen. Van een zielig jongetje dat elke dag gepest werd, werd ik een man die dat nooit meer liet gebeuren. Ik leerde vechten, met mijn mond en met mijn handen. Mijn vader kon ik aan, toen ik ouder was. Ik sloeg hem terug om duidelijk te maken wie de baas was. En leerde te manipuleren en was op mijn beurt erg hard naar anderen. Altijd observeren, op mijn hoede zijn, dat had ik geleerd…
In de liefde was ik een laatbloeier. Ergens was ik heel makkelijk in het leggen van contacten, maar ik liet niemand echt toe. Mijn vrouw leerde ik pas later kennen. Ik was de baas in onze relatie. Het gebeurde zoals ik dat wilde. We gingen samen swingen. Het leek zo ons ding, maar emotioneel ging het mijn vrouw gemakkelijker af dan mij. Ik dacht wel eens: wat doen we hier? Er was wel opwinding, maar de dag erna was het leeg van binnen. Het was fysiek bevredigend maar intiem was het niet. Zo werd ik geconfronteerd met een nieuwe gevoel, noem het genegenheid of liefde en mocht ik leren omgaan met dat nieuwe gevoel wat aan de oppervlakte kwam.
Polyamorie past bij ons. Voor mij is dat:op alle manieren liefde kunnen delen met andere mensen. Vrouwen, maar ook mannen. Het gaat veel verder dan seks. Eerst was ik bang om iets op te bouwen. Als ik ging daten met iemand, zag ik altijd snel een reden om weg te vluchten. Mijn vrouw zag het, ze sprak me erop aan. Het was een soort bindingsangst.Daar werd ik me van bewust.
Ik kreeg echte relaties en leerde nieuwe dingen, Bijvoorbeeld hand in hand lopen met mijn nieuwe vriendin. Dat had ik nooit met mijn vrouw gedaan, maar dat ben ik wel gaan doen. Je leert je vaste patronen te doorbreken. Er kwam een nieuwe kans met mijn nieuwe relaties om liefde te delen.
Vroeger was ik egocentrisch, zelfzuchtig, controlerend, allemaal ego. Dat heb ik allemaal opzij moeten zetten. Ik ben enorm veranderd, vind ik zelf. Nu wil ik het zachte deel in mezelf ontwikkelen. Niet meer boven mensen staan, maar naast ze staan. Het contact is veel gelijkwaardiger, met vrouwen maar ook met mijn vriendinnen. Je komt bij polyamorie in een andere wereld, je afkomst of je uiterlijk is minder belangrijk. Je wordt geconfronteerd met jezelf. Gelukkig ben ik niet die ongevoelige man die ik dacht te zijn. Misschien komt er zelfs weer een moment dat ik weer kan huilen. Je leert meer op je gevoel en je intuïtie te vertrouwen. Er is veel beter contact met mensen. Ik merk dat ik spiritueler word, vroeger vond ik dat maar onzin.
Ik heb nu twee vriendinnen naast mijn vrouw. Elke relatie is belangrijk voor me. Met één van mijn vriendinnen spreek ik eens per 10 dagen af. De intimiteit is geweldig, maar verder doen we ook andere leuke dingen zoals theater en bioscoopje pikken of een avondje sauna. Iets waar ik vroeger geen geduld voor had. Mijn andere vriendin zie ik een keer of vijf per jaar, maar we hebben elke dag digitaal intens contact. Er zij zoveel leuke vrouwen, Ik geniet van het kletsen en flirten , dit doet mij groeien naar de zachte kanten die ik zo mooi vind aan vrouwen. Maar ik wil niet dat ik daarvoor mijn relaties of mijn vrienden minder vaak zie.
Met mannen is het ook anders. Ik hoef niet meer bovenaan te staan en alles te beslissen. Dat haantjesgedrag is niet meer nodig. Er is een man die me leerde dat mannen elkaar ook kunnen aanraken en vasthouden. Niet seksueel maar uit liefde. Met mijn vrienden is het zoveel gelijkwaardiger.
Ik heb de muurtjes tussen mezelf en anderen afgebroken. Die verandering is heel geleidelijk gegaan. Door met vrouwen één op één de diepte in te gaan, werd het anders. Het belangrijkste dat ik heb gekeerd is empathie. Vroeger dacht ik alleen aan mezelf. Ik gebruikte mensen in mijn eigen voordeel. Nu sta ik veel meer open voor mensen. Graag zou ik van beroep veranderen. Ik werk in de techniek, maar ik wil met mensen gaan werken. Het leven is zo mooi geworden. Ik kan mijzelf dus resetten. Er zit veel meer liefde in me dan ik wist “
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]
Plukje – het einde van overspel
Plukje – vrij vreemd
Poly Lief & Leed: “ik twijfel niet aan liefde”
Toen ik jong was, geloofde ik echt in de liefde. Ik had als meisje veel passie en erotische gevoelens en straalde dat later ook uit. Dat trok mannen aan. En omdat ik al van jongs af aan riep dat ik graag kinderen wilde, waren mijn ouders bang dat ik jong zwanger thuis zou komen.
Mijn vader probeerde mijn romantische ideeën over seksualiteit en liefde uit mijn hoofd te praten. Hij wilde mijn zoektocht daarnaar te beteugelen door steeds te zeggen: ‘Pas op, mannen willen maar één ding’ en ‘Liefde bestaat niet. Een relatie is iets waar je voor moet vechten’. Maar ik geloofde hem niet. Hoe kan liefde niet bestaan als er zoveel mooie verhalen over bestaan?
Mijn eerste ervaringen met mannen waren gelukkig net zo mooi als ik mij voorgesteld had als jong meisje. Maar deze mannen waren ouder en wilden geen kinderen meer. Een relatie met kinderen zat er niet in, bij hen. Daarom ging ik op zoek naar een lieve man die meer van mijn leeftijd was. Mijn echtgenoot was de eerste man met wie het erin zat om kinderen te krijgen. Toch heb ik wel getwijfeld of ik met hem zou trouwen. Wij konden goed met elkaar overweg op veel gebieden, maar hield ik wel genoeg van hem? Seksueel klikte het eerst wel. Later bleek dat toch niet helemaal het geval. Ik voelde me onbewust gebruiksvoorwerp bij hem, ook al deed hij heel lief. Wij hadden andere beelden over seks en passie en liefde. Er was op dat gebied geen verbinding tussen ons.
Ondanks dat ik intussen getrouwd was en kinderen had, raakte ik op mijn werk verliefd op andere mannen. Zoals ik al mijn hele leven geregeld verliefd was geworden op mannen. Een van deze mannen voor wie ik gevoelens kreeg, had ze ook voor mij. Het knetterde tussen hem en mij… Tijdens een uitje met het werk hebben we gezoend. Dat was geweldig! Maar ik deed er niets mee. Ik was getrouwd. In mijn opvoeding was het: een relatie is er for once and for all. Dus bleef ik monogaam.
Toen bleek dat onze getrouwde relatie niet meer werkte, begonnen mijn man en ik elkaar ruimte te geven. Onze behoefte aan seksualiteit was er, maar onze eigen relatie was al een tijd lang aseksueel. We kregen allebei andere relaties. Maar we wilden wel getrouwd blijven en samen in één huis blijven wonen voor de kinderen. Allebei zagen we bij andere gezinnen hoe het vaak negatief uitpakt voor kinderen als je gaat scheiden. Iedereen hebben we ingelicht over onze nieuwe relaties, zodat de kinderen niet met een geheim hoefden leven en open konden zijn.
Nog steeds zijn we getrouwd en wonen we met de kinderen samen. Hij is de vader van mijn kinderen. Onze relatie met elkaar als partners is voorbij. We eten wel samen met de kinderen en elkaar. We vieren feestjes en laatst ook ons 20jarig huwelijk. Als ik naar mijn vriend ben, is mijn man thuis en andersom. Het kan zijn dat we uit elkaar gaan als de kinderen uit huis zijn.
Met de man met wie ik op mijn werk zoende, kreeg ik een vaste relatie. Dat was heerlijk! Hij is mijn eerste vriend geweest naast mijn huwelijk. Een aantal jaren hadden we een goede relatie, een echte liefdesrelatie en de seks was heel goed. Hij is veel ouder dan ik en het laatste jaar kreeg hij hart- en vaatproblemen, waardoor de seksualiteit steeds minder werd. Medicinale middelen waardoor hij wel seks met me kon hebben, waren in combinatie met de medicijnen voor zijn hart, levensgevaarlijk. Hij wou dat voor mij, maar ik vind dat heel moeilijk dat het dodelijk kon zijn. Juist omdat ik zoveel om hem gaf. Zo kwam het punt dat er geen seks meer was tussen ons.
Ik besprak mijn behoefte aan seks met mijn vriend en vroeg of hij ermee kon leven als ik een seksuele relatie ernaast aanging. Ik wilde niet celibatair leven. Hij vond dat moeilijk. Hij is eigenlijk gewoon monogaam. Uit angst dat hij me kwijt zou raken, begon hij op me in te praten. ‘Is dit alles wat ik voor je ben? Geef je deze mooie relatie op na zes jaar, alleen voor dát?’. Mijn vriend wilde beslist dat ik alleen met hem verder ging, ook al kon hij niet meer met me vrijen zoals voorheen. Het voelde voor mij als een soort van fuik. Dit wilde ik niet. Ik had met mijn echtgenoot ook al jarenlang geen seksuele relatie meer gehad.
Dus toen heb ik het met mijn vriend uitgemaakt, ook al hield ik zielsveel van hem. het ging gewoon niet. Ik hou nog steeds van hem. Als we elkaar weer tegenkomen, dan voel ik dat nog steeds. We houden wat muurtjes tussen ons, omdat er nog steeds veel aantrekkingskracht is. Ik mis hem. Hij heeft een belangrijke plek in mijn leven. Het was een schok te realiseren dat hij mijn eerste grote liefde was met wie ik een echte liefdesrelatie had. Dat werd ik mij pas bewust nadat het uit was.
In die tijd na het uitmaken wilde ik een one-night stand. Ik was nog niet toe aan een nieuwe relatie, maar wel aan een passievolle nacht met iemand die er net zo in stond als ik. Op een site die goed bekend staat, heb ik een advertentie geplaatst dat ik op zoek was naar een man voor een passievolle nacht. Binnen no time had ik reacties van meerdere mannen. De eerste man die reageerde sprak mij gelijk aan. Wat hij schreef en hoe hij het verwoordde gaf mij dat gevoel van passie, het gaf zelfs een kick om met hem te chatten. Na twee uur heb ik mijn account op de site gesloten, de hoeveelheid reacties van mannen was best overweldigend. Ik had besloten alleen met de eerste man verder in contact te gaan.
We hebben een blind date afgesproken met een hotel overnachting. Heel spannend en nieuw voor me. Mijn man had ik als enige verteld van de tijd en plaats van de date. Dit uit veiligheid. Want ik wist niet met wát voor man ik afgesproken had.
Maar het ging geweldig! Het was een nacht als uit sprookjes van duizend-en- een-nacht! We hebben kaarsen aangestoken, in bad gezeten en daarna de hele nacht passievol gevreeën. Toen wist ik zeker dat het goed was dat ik het met mijn andere vriend had uitgemaakt. Het voelde als een opluchting.
Ik voelde dat ik met deze nieuwe man meer wilde en hij voelde dat ook. We gingen ermee door, ook al was het niet de eerste opzet. Nu zien we elkaar wekelijks, bij hem thuis. Deze seksrelatie is een liefdesrelatie aan het worden. Mijn verlangen naar vrijen is heel groot. Omdat we elkaar maar eens in de week kunnen zien, verlang ik soms naar een seksuele relatie erbij. Maar ik weet niet hoe dat zal zijn. Als hij een andere vriendin er bij krijgt of ik een vriend, zal de relatie tussen hem en mij dan goed blijven?
Ik ben van alles aan het inhalen en ontdekken op seksueel en passioneel gebied. Nu heb ik de smaak te pakken en met mijn nieuwe vriend is het heel fijn. Soms twijfel ik; is het wel in balans, met zoveel behoefte aan vrijen? Maar ik twijfel niet meer aan de liefde. Wat ik vroeger al geloofde, blijkt waar te zijn voor mij. Ik weet nu dat liefdesrelaties bestaan, ook als dat niet voor altijd is. Die openheid is er.
Wat nog veel mooier is, is dat ik nu weet dat je van meer dan één man kunt houden. Geen man is dezelfde en met elke man is passie en vrijen anders. Elke man laat mijn vrouwelijkheid ook op een andere manier schitteren. Het is allemaal nieuw en pril voor mij en ik geniet er met volle teugen van.
Als je een bijzondere ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopjekoffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit tebeschermen. Mail Belle via [email protected]
Poly Lief & Leed – “Ik loop steeds meer mijn eigen pad”
“Toen ik een kind was, verloor ik zomaar mijn oom. Hij overleed, een zwaar verlies. Dat maakte ik jong mee, iemand kwijt raken die geliefd was. Het voelde alsof mijn hart binnenste buiten werd gedraaid. Ik wou mee naar de begrafenis maar mocht niet van mijn ouders. Dus ik kon geen afscheid nemen. Ook op school had ik het moeilijk met leren. Ik kreeg onvoldoendes en straf. Ik probeerde me aan te passen was extra lief en ging mensen pleasen.
Ik probeerde het iedereen naar de zin te maken. Ook mijn man. Die leerde ik kennen toen ik puber was. Hij triggerde me omdat hij echt zei wat hij dacht, ook als anderen zich stoorden. Hij paste zich niet aan. We kregen een relatie waarin ik heel erg mijn best deed het hem naar de zin te maken, en hij vaak commentaar op me had of zich tegen me afzette. Dan ging ik over mijn grenzen heen. Was ik bijvoorbeeld moe, maar gingen we toch stappen omdat hij dat wilde. Ik wou dan liever om 12 uur naar huis, maar bleef toch tot 2 uur doorgaan. Ik werd depressief, raakte mezelf kwijt en kwam in een burn-out. Kreeg zelfs zelfmoordgedachten. Het scheelde niet veel of ik had daar ook iets mee gedaan, maar ik wou anderen niet belasten met mijn dood.
Ik ging in therapie en kreeg meer inzicht in mijn patronen. De kinderen werden ouder, ik kreeg gelukkig meer ruimte voor mezelf. Was minder moe, ging minder vanuit mijn hoofd en meer vanuit mijn gevoel leven. Wat mij en mijn man meer bij elkaar bracht. Op een gegeven moment wilden we meer avontuur in onze relatie. We experimenteerden met swingen, seks met andere stellen. Ik kreeg een intense relatie met iemand die mij goed aanvoelde. Een vriend met wie ik veel tijd doorbracht. Dat gaf een verschuiving in de relatie met mijn man. Ik was aldoor de onderdanige afhankelijke partij geweest in onze relatie. Nu had ik opeens iemand anders om mijn vleugels uit te slaan. Ik ging minder toestemming vragen. Ik zei mijn man:”Ik ga een dag naar mij vriend en jij mag zeggen wat jij daarover voelt.” Dat was nieuw. Mijn vriend wou dat ik met hem ging wonen, maar dat wou ik niet, ik wilde mijn zelfstandigheid houden. Die relatie ging uit. In huis en bij de kinderen werd ik ook wat minder de ‘verzorger’, degene die voor alles verantwoordelijk was. Voor mijn man was dat erg wennen.
Ik leerde een nieuwe man kennen. Deze vriend steunt me in mijn ontwikkeling, heel bijzonder. Hij helpt mij meer mijzelf te worden. Met hem kan ik ervaringen hebben die ik nooit heb gehad. Die me heel maken, verbonden met de natuur. We zwemmen in zee en praten uren met elkaar. We vergeten de tijd. Ik word weer het speelse kind dat ik ooit was. Het oude verlies van vroeger komt soms terug, in mijn nieuwe relatie. Dat ik mijn vriend zie praten met een vrouw en dat mijn hart dan even samen knijpt. Ik vertel hem mijn gevoelens, ik laat hem delen in mijn proces. Moet dat ook wel uitleggen aan hem, dat ik dat niet doe om hem te veranderen, maar om hem te betrekken. In de relatie met mijn man kwam ik als gevolg hiervan veel meer op voor mijn keuzes. Dat proces liep prettig.
Ik wilde bijvoorbeeld weer gaan leren. Het opende nieuwe deuren om de dingen te doen die ik wilde. Ik kreeg eigenliefde, eigen ruimte, zelfstandigheid. Ik ben een opleiding gaan doen en bleek veel beter te kunnen leren dan ik dacht. Nu ben ik ZZP-er geworden, ik heb een eigen bedrijf en voel me veel sterker. De volgende stap is dat ik helemaal financieel onafhankelijk wil zijn. Dat ik mijn eigen geld verdien. Niet omdat ik mijn man wil verlaten, maar omdat ik wil dat het mijn vrije keus is om met hem te leven. En ik zou weg kunnen gaan en zelf goed leven als ik dat liever zou doen. Dan kan ik kiezen bij wil ik wil wonen en hoe. Of liever alleen en van daaruit relaties hebben die ik kies. .
Door niemand wil ik me meer laten zeggen wat ik moet doen. Je hebt maar één leven, ik wil zelf bepalen wat ik daarmee doe. Ik weet nog niet welke kant het allemaal opgaat, maar dat geeft mij geen angst. Ik zie alleen maar groei en verrijking, van vroeger naar nu. Ik zie mezelf toen, iemand die bijna liever dood was gegaan, naar iemand die ik vroeger was of had kunnen zijn. Ik heb nog heel veel te doen en opnieuw mee te maken!”.
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].
Plukje – De ontdekking van de hemel
Poly Lief & Leed : “Ik hoef niet meer zo te kiezen”
“Mijn verlangen naar meerdere liefdes komt van ver. Ik was als jongen al in love ,met verschillende meisjes tegelijk. Maar ja, je moest kiezen, he? Anders was je niet goed bezig. Dan was je verdacht! Ik werd vaak door meisjes getest, of ik het wel echt met ze meende. Dan wist ik niet goed hoe ik moest uitleggen dat ik dat deed, terwijl ik tegelijk hun vriendin ook heel leuk vond. Het maakte me onzeker, ik voelde me schuldig. En leerde al vroeg mijn gevoelens voor mezelf te houden.
Kiezen vond en vind ik nog steeds heel lastig. Ook in gewone dingetjes. Bijvoorbeeld mijn kledingkeus, welke das trek ik vandaag aan? Of zelfs: wat ik wil eten in een restaurant. Ga ik voor een gezond visje of voor lekker vlees? Ik heb veel langer dan andere mensen nodig om een keus te maken. In mijn werk kan ik het vrij goed maskeren. Ik zorg dat ik bedenktijd heb en leg keuzes voor aan mijn team. Dat komt dan weer degelijk en democratisch over, haha. Maar ik zie gewoon vaak meer kanten en mogelijkheden aan iets dan de gemiddelde mens.
Toen ik mijn vriendin ontmoette, was ik stapelverliefd op haar. Er was die tijd niemand anders in beeld. Dus toen dacht ik dat ik eindelijk ook monogaam was geworden. Dat ik het onder de knie had, hoe het moest, als volwassen mensen een relatie aangaan. We woonden gelukkig samen, we kochten een huis en kregen een fantastisch kind van vijf jaar, onze prachtige dochter. We speelden ‘vadertje en moedertje’ op een heel ontspannen manier. Ik was er gelukkig mee. Het voldeed aan een heel belangrijke behoefte aan geborgenheid en liefde.
Toch was mijn ‘andere kant’ er ook nog. Die liet zich niet wegsnijden. Na drie jaar samenwonen voelde ik weer vlinders, voor een leuke vrouw op mijn werk. Ik kreeg het er benauwd van en heb een overplaatsing gevraagd naar een filiaal. Ik wou niet dat ik zou bezwijken. Het had aan alle kanten problemen opgeleverd. In mijn rol als leidinggevende moet je niet gaan rotzooien met je personeel.
Maar ik was er helaas nog niet vanaf. Op een zakenreis ontmoette ik een sprankelende blonde schoonheid, die in hetzelfde hotel sliep als ik. Weg van huis en lief en dochter, ben ik bezweken. Zo voelde het toen, een nederlaag. Ik ging naar huis en biechtte het op. Ik voelde me down en was bang dat mijn vriendin me als huisvuil aan de weg zou zetten. Dat heeft ze niet gedaan. Tot mijn grote verbazing zei ze dat ze er met me over wilde praten. Omdat zijzelf ook wel eens iets voor een ander voelde. Maar ze was wel bang voor de consequenties die het kon hebben. Ze wou mij net zo mijn kwijt als ik haar. We maakten ons samen zorgen over onze dochter, die moest er geen last van hebben
We wilden veilig beginnen. Geen grootste verliefdheden, wel ruimte voor ervaringen. Het leek ons het beste om dat samen te doen. Zo zetten we onze eerste stappen, als swingers. Er ging een nieuwe wereld open. Na het eerste geslaagd bezoek aan een parenclub, hadden we allebei het gevoel dat we het wat meer intiem wilden. Er was een stel waar we vrienden mee waren, dat ons allebei erg aansprak. Met hen gingen we een weekend op pad. Ze bleken net zo open te staan als wij en binnen de kortste keren lagen we te stoeien in het zwembad…Een bijzondere ervaring, waar we het nu nog wel over hebben met elkaar.
Mijn vriendin is hier mee door gegaan, het is haar ding om dates te zoeken. Niet al te intensief en ook niet al te lang. Zelf heb ik ontdekt dat mijn verlangen een andere kant op gaat. Ik ga los ban haar en de swingerswereld meer en meer voor langdurige relaties. Nu we zo ver zijn, durf ik dat wel aan. Welke vorm dat gaat aannemen, weet ik nog niet. Ik sta nog steeds open voor wat zich aandient. Dat heeft natuurlijk te maken met wie je tegen komt en hoe het dan gaat, maar ook heel sterk met mezelf.
Het idee dat ik niet meer verplicht wordt om te kiezen voor één vrouw, is een enorme opluchting voor me. Alleen daarvoor ben ik mijn vriendin enorm dankbaar. Niet meer monogaam hoeven zijn, betekent voor mij dat ik beter bij mezelf kan blijven. Dat ik niet in een vaste formatie hoef te vliegen, maar mag voelen wat ik ervaar als iets op mijn pad komt. Ik zit minder in mijn hoofd te bedenken wat ik allemaal ‘moet’ en luister meer naar mijn emoties en lijf. Stoppen met het verplichte ‘kiezen’, opent een nieuwe wereld voor me. Minder zekerheden, meer authentiek zijn wie ik ben. ”
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].
Bedrijf de liefde, begin bij jezelf!
Verslag van een workshop Mindful Masturberen
Sommige workshops hebben meteen iets intrigerends. Zo ook de 1-daagse cursus Van Carole Verbeeck in Lier, over ‘Mindful Mastuberen’.
Mijn polyvriend en ik besluiten ons op te geven voor deze workshop, bij wijze van speelse excursie. We houden nu eenmaal van avontuur en staan open minded ten opzichte van liefde en erotiek. De groep die wij willen volgen, bestaat uit mannen én vrouwen, hoewel er ook groepen zijn die alleen voor mannen of alleen voor vrouwen zijn.
We weten niet precies wat te verwachten, maar een Skypegesprek met Carole voorafgaand aan de workshop maakt meteen veel duidelijk. Dat is prettig. Je kunt je verwachtingen aangeven en je vragen stellen. Ik vroeg me bijvoorbeeld af of het niet erg afleidt om met mannen en vrouwen in één ruimte te masturberen. Hoe blijf je een beetje bij jezelf? Maar Carole stelt me gerust en zegt dat ze het programma zo opbouwt dat we in stappen ons vooral op onszelf concentreren.
We komen na de reis naar Lier (vlak bij Antwerpen) een prettige ruimte binnen. Houten vloer, witte futons, thee en een schaal aardbeitjes en bosbessen. Er is een kennismaking, waarbij iedereen zijn of haar motivatie kan vertellen om hieraan deel te nemen. We horen veel over schaamtegevoelens. Masturberen is taboe en tegelijk is het een vorm van zelfliefde die heel belangrijk is in relatie met de ander maar ook in relatie tot jezelf.
De bedoeling
Carole over het doel van haar workshop: ” Ik wil je graag helpen om het gevoel in je lichaam en je seksuele energie breder te voelen. We bouwen doorheen de dag een mogelijke structuur op die je ’s avonds mee kan nemen naar huis om verder te practicen”. Haar benadering is erg lichaamsgericht. In stapjes zullen we elementen van contact met ons lichaam doorlopen om daarna ons persoonlijk repertoire te verbreden.
De praktijk
We beginnen met de adem, liggend op een futon, onder ons zelf meegebrachte fleece dekentje. In snel tempo laat Carole ons kennismaken met verschillende vormen van ademhaling. Die kan je in het bekken voelen, maar ook mindful laten circuleren door je hele lichaam. Interessant vind ik om helemaal tot in mijn tenen te ademen. Mijn lichaam dat twee kids gebaard heeft, voelt de ademhaling door het bekken cirkelen, alsof de adem een ronde langs de interne bekkenrand blaast. Wat een kracht zit daar, toch. Ja, deze exercitie komt aan.
Dat kan ik niet zeggen van het werken met de volgende stap: het gebruik van klank, ofwel het maken van geluid. Ik ben nooit zo sterk geweest in het gebruik van geluid tijdens de beoefening van zelfliefde. Misschien dat het slapen met een zusje op een kinderkamer zoiets ook in de vroege jeugd smoort. We beginnen met het produceren van babygeluidjes, best geinig, en worden aangemoedigd om ons geluid door te zetten naar keelklanken en trillers door het lijf heen. Als we de opdracht krijgen om geluid te maken, ‘fake it till you make it’ ,komt er in mijn hoofd spontaan een beeld op van de film ‘When Harry met Sally”. De beroemde scene waarin Sally midden in een restaurant doet alsof zij een orgasme krijgt En na een halve minuut faken lig ik in een spontane lachstuip en steek mijn buren aan. Gelukkig kan dit ook gewoon, in deze workshop. Geen probleem. Je moet hier vooral oppikken wat bij jouzelf past.
De derde stap is het inzetten van beweging van het lichaam. Deze voelt wat vertrouwder, ik doe aan yoga, dus dit is bekend terrein.. Ik laat mijn bekken kantelen en bewegen en kronkel op mijn witte mat. Er is zowaar iets van warmte en gloeiende energie voelbaar. Iedereen oefent voor zich, op een eigen plek in de ruimte. We beginnen erin te komen. Intussen moedigt Carole ons aan om ‘het plezier te ontdekken’. Interessante benadering. In plaats van de zelfliefde te zien als een doelgerichte bergbestijging, krijgen we het advies om het meer te zien als stapjes omhoog, waarbij je af en toe ook een treetje terug kan zetten. De laatste fase is het inzetten van aanraking op het (geklede) lijf. Een gebruikelijke lichaamstechniek bij masturberen, maar nu we stappen één tot en met drie hebben gehad, wordt dat wel een meer verrijkte ervaring.
Daar waar we in de ochtend stappen hebben geoefend, wordt in de middag het hele programma ingezet voor een volledige oefening in mindful masturberen. Goed ingeleid en ook voorzien van waarborgen voor ieders grenzen. Je hebt de keus of je je wilt ontkleden of niet en zo ja hoe ver. Voor de meeste deelnemers, inclusief mijzelf, is dit toch wel een heel spannende stap. Dat we met mannen én vrouwen zijn. maakt het extra spannend. Maar je bepaalt zelf hoe ver je gaat en hoe zichtbaar je wilt zijn, met behulp van lunghi en dekentjes. Uiteindelijk zijn we vooral ieder met zichzelf bezig, de rest is decor. De sfeer is goed en veilig. Geeft ruimte voor persoonlijke ontdekkingen.
We eindigen in een warme (geklede) groepsknuffel, waarna er gelegenheid is om even alles te laten bezinken en los te laten.
“Mindful masturbatie is de kunst van solo-loving en self-pleasuring. Het is een manier om helemaal aanwezig te zijn bij jouw innerlijke seksualiteit voorbij doel en oordeel.” (Carole Verbeeck)
After experience
Mooie ervaring, deze lichaamsgerichte workshop. Als je je ervaring met het bedrijven van de liefde met jezelf wilt verdiepen of verbreden zeker een aanrader. Je wordt je bewust van het belang van masturbatie voor je eigen erotiek en ook voor het liefdevol en met aandacht omgaan met je eigen lichaam. Hulde voor de basic aanwijzingen van onze trainer, die snel een veilige structuur en sfeer in de groep weet te bevorderen en niet bang is voor ongewone vragen en reacties.
Meer informatie: www.caroleverbeeck.com
