Pluk de Liefde

Community voor Polyamorie en Ethische Nonmonogamie

detail menu

Poly Lief & Leed: “Minder hongerig, meer bij mezelf”

, 5 Reacties

 

Ervaringsverhaal van Marius

Marius merkte dat zijn relatie net zijn nesting partner steeds minder intiem werd. Door elkaar ruimte te geven kreeg hij de mogelijkheid om te daten met andere vrouwen. Daarbij kwam hij zichzelf en oude, onvervulde behoeftes behoorlijk tegen.

Ik had een lange relatie met mijn vorige vriendin. We woonden samen. Ze vertelde me na ruim 10 jaar dat ze veel minder behoefte had aan seks. Ook heel lang strelen en kussen wilde zij niet meer. Dat had ik al eerder gemerkt, we sliepen al een tijd lang apart omdat ik snurkte en zij daar niet tegen kon.  Dat gebrek aan lichamelijk contact vond ik persoonlijk een verlies. Ik heb ik die behoefte  aan fysiek contact heel sterk. Het gaat mij niet perse om seks. Ik ben in relaties een soort van knuffelbeer. Ook bij mijn gewone vrienden vind ik het fijn om elkaar vast te houden. We konden daar wel goed over praten, mijn vriendin en ik, dat verschil in behoefte aan strelen, knuffelen en intimiteit.

Met behulp van een relatietherapeut gingen we een tandje dieper over wat we echt wilden. We kwamen erop uit elkaar meer vrijheid te gunnen op dit soort gebied. Mijn vriendin besloot dat zij een opleiding wou doen zodat zij verder kon doorgroeien in haar werk. Ik sprak met haar af dat ik seksuele ontdekkingen ging doen en intieme vriendschappen zou hebben naast mijn vaste relatie. Ik verdiepte me in polyamorie en bezocht wat borrels. Allemaal erg interessant, hoor.

Mijn eerste polyjaar was niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Ik kreeg via een polyborrel contact met een leuke vrouw, had met haar een paar dates, maar toen sloot ze het abrupt af met een mail. Ze zei dat ze me te ‘hongerig’ vond en dat dat voor haar niet werkte. Zij had behoefte aan meer ontspanning in het contact, terwijl ik misschien juist mijn oude frustraties achter me wou laten door te hard te gaan. Wie weet heb ik me ergens wel afgewezen gevoeld in het contact met mijn vriendin thuis, ook al wist ik best dat het niet zoveel met mij te maken heeft dat zij minder behoefte had aan intimiteit. Mijn vriendin heeft een trauma meegemaakt, zij is seksueel misbruikt in haar jeugd en die pijn blijft altijd een beetje hangen. Ergens in dat jaar besloot mijn vriendin dat ze op zichzelf wilde wonen. We hebben van onze relatie een vriendschap gemaakt die nog steeds veel betekent. Eens per maand gaan we eten en praten we bij.

Ik kreeg vrij snel een volgend contact maar helaas liep dat ook snel af. Ik wil niet zeggen om dezelfde reden, maar het scheelde niet veel. Deze vrouw was minder een knuffelaar. Als we een tijdje op de bank in elkaars armen lagen, sprong ze op en wilde iets anders doen. Daarna ben ik op een datingapp gegaan en heb het daar een paar maanden geprobeerd. Dat leverde best veel digitale uitwisseling op. Maar elke keer als ik live afsprak, was er iets. Nogal eens was er geen click bij mijn date. Een paar keer knapte ik zelf af op iemand die zich veel jonger had voorgedaan bijvoorbeeld. Ik kwam ook best wat vrouwen tegen die ik  afstandelijk vond. Het was teleurstellend en ik werd er moe van. Ik vroeg me toen af of er soms iets met me mis met mij was. Daarom ben ik opnieuw met een therapeut gaan praten, om dat op een rijtje te krijgen. Hij gaf me de opdracht om eens wat breder met aanraken en contact bezig te zijn. Er is meer dan alleen seks, zei hij.

Zo ben ik terecht gekomen in de wereld van dans en tantra. Ik ging op bezoek bij groepen die zich bezighouden met allerlei vormen van aanraken, vluchtig en luchtig maar ook via massage en intensere aanrakingen. Ook ben ik bezig geweest met mijn zelfbeeld, het onzekere jongetje dat bang is om afgewezen te worden. Ik ontdekte tijdens een tantraweekend mijn angst dat vrouwen me niet fijn en leuk vinden. Die ik eigenlijk overschreeuw door snel aan te raken om me meer zeker van mezelf te voelen. Ik kreeg enorme huilbuien. Het zat dus wel diep. Dat kleine jongetje dat als kind ook nauwelijks aangeraakt werd. Mijn ouders waren en zijn erg weinig warm. Mijn vader geeft me hooguit een hand.  Mijn moeder vindt twee zoenen op de wang eigenlijk al teveel. Tja, dan word je misschien wel hongerig. Ik leerde dat ik mijn behoefte aan bevestiging op een andere manier moest zien te krijgen.

Pas dit tweede jaar begin ik het een beetje te leren hoe het eigenlijk voor me werkt. Sinds een tijdje ervaar ik bij de tantragroepen waar ik kom mooie contacten. In de liefde gaat het beter, ook met dates. Ik voel me nog heel onzeker soms en het is best spannend, maar het gaat echt beter. Mijn eerste polyjaar was ik vooral bezig om indruk te maken en voelde ik me snel afgewezen als iemand daar niet meteen positief op reageerde. Ik had niet door hoe oude trauma’s me in hun greep hadden. Geen wonder dat ik grijperig overkwam en dat ik daardoor vrouwen afschrikte. Dat ben ik me nu veel meer bewust, dat dat angstige gevoel kan toeslaan. Bijvoorbeeld als ik in een tantragroep ben en we in tweetallen uiteen gaan. Dan ben ik zo bezig met dat ik niet wil ‘overblijven’ dat ik te gespannen overkom. Nu spreek ik mezelf toe, dan zeg ik tegen mijzelf: het komt wel goed, hoor. Wat er ook gebeurt, ik sta achter mezelf.

Een paar weken geleden heb ik een biodanza avond gedaan waar ik een bijzondere verbinding voelde met een stel. Zowel met de man als met de vrouw heb ik heel mooi kunnen dansen. Het raakte me dat ik met de man dus ook opeens een soort van connectie voelde. Dat is me nog nooit gebeurd. Zij is een stralende verschijning die me blij maakt. Hij is net als ik heel fysiek en vriendelijk, ik ben erg ontspannen bij hem. Na afloop hebben we adressen uitgewisseld en vorig weekend was ik bij hen. We hebben veel gepraat, ook geknuffeld en hadden heel fijn liefdevol contact. Binnenkort ga ik iets met ze drinken. Ik verwacht niets maar sta voor alles open.

Ik doe dit intussen allemaal niet meer allemaal met als doel om een nieuwe vriendin erbij te hebben voor de intimiteit. Het is een weg die naar mezelf leidt. Ik ervaar dat ik als man groei, dat ik opener word. Een contact kan komen en gaan en ik blijf nu bij mezelf. Ik voel me gelukkig met mezelf. Dat dit zo via polyamorie komt, is mooi meegenomen.

 

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]    

PolyBeest – Love birds VMV

, Reageer

In onze cultuur is er de neiging om idealen over heteroseksuele monogamie bij dieren neer te leggen. Maar zijn dieren wel zo mono en hetero als wij denken? In deze rubriek volgen we het wel en wee van dieren die met hun liefdesleven buiten de lijntjes kleuren. Dit keer bespreken we de ‘love bird’, de dwergpapegaai.

Dwergpapegaaien zijn afkomstig uit Afrika.  De wetenschappelijke naam (agapornis) is gevormd uit het Griekse agapein = liefkozen en ornis = vogel). In het Engels worden dwergpapegaaien ook wel lovebirds genoemd. Dat heeft te maken met hun aanhankelijke karakter. Ze vormen een erg hechte band met hun partner, gedurende hun hele leven. In het Duits heten dwergpapegaaien dan ook die Unzertrennlichen en in het Frans worden ze les inséparables genoemd.

Dwergpapegaaien leven in het wild in kleine groepjes. Ze eten fruit, groenten, sommige grassoorten en zaden. Dwergpapegaaien worden door mensen het liefste in paren gehouden, omdat ze zich zo hechten. Ze kunnen ook in hun eentje gehouden worden, maar dan vragen ze aldoor aandacht. Krijgen ze niet genoeg aandacht dan is de kans groot dat de vogel zal vereenzamen en wegkwijnen.

Heel bijzonder: deze love birds kunnen overgaan tot een polyamore leefwijze! Een eigenaar van drie dwergpapegaaien zag hoe het paartje Lemon en Indy zich door het leven sloegen. Ondanks een ernstige ziekte die hen kaal en kwetsbaar maakt. Toen kwam vrouwtje Rhea erbij, eveneens lijdend aan dezelfde ziekte. Er ontstond een trio VMV . Drie zielen en veel blijdschap.

In dit filmpje zie je drie love birds samen zingen en vredig van elkaar genieten.

PolyLief & Leed: die andere kant van mijzelf

, Reageer

Ervaringsverhalen over polyamorie

Shiwa werkt als alternatief genezer in een succesvolle praktijk. Hij is een warme huisvader en steunt zijn vrouw bij het opbouwen van haar nieuwe bedrijf. Naast zijn huwelijk heeft Shiva diverse relaties gehad met vrouwen uit de BDSM-wereld. Op dit moment zoekt hij een nieuwe sub.

Mijn vrouw en ik zijn allebei open minded en we laten elkaar behoorlijk vrij. Tijdens ons huwelijk is de eerste jaren alle aandacht naar de kinderen gegaan. Toen die wat zelfstandig werden, hebben we weer van alles onderzocht. We wilden allebei experimenteren en gingen tantra-workshops volgen. Tijdens onze ontdekkingsreis naar tantra verdieping hebben we ook alle uithoeken gezien. Witte tantra, rode tantra, zwarte tantra, je kon het zo gek niet bedenken. Toen de kinderen echt uit huis waren, gingen we nog een stapje verder. We gingen de wereld van swingen verkennen, door op vakantie te gaan naar plekken waar swingers elkaar ontmoeten. We hebben met duizenden tegelijk sex gehad op een tropisch strand, heel opwindend en magisch vond ik dat.

Deze ontdekkingstochten hebben onze relatie heel goed gedaan. We werden steeds eerlijker over onze diepste wensen en ook over de overeenkomsten en verschillen die we ervaren. Wat duidelijk werd: ik heb een andere kant die niet goed in mijn relatie met haar past. Laten we zeggen dat ik het heerlijk vind om de touwtjes in handen te hebben. Zij zit toch veel meer op het massage stuk met tantra, bijvoorbeeld. Terwijl ik daar nu na alles wat ik heb meegemaakt, niet meer zoveel nieuws ontdek. Ik vind het wel fantastisch dat ik met mijn vrouw zoveel subtieler en intenser kan genieten. Daar blijft het bij en dat is heel goed.

We besloten drie jaar geleden om die andere kanten van ons de ruimte te geven. Zo ontstond de overgang naar polyamorie. Zij is dat gaan zoeken bij een tantramaatje met wie ze al contact had en nu een tweede relatie heeft opgebouwd. Mijn vrouw heeft helemaal niets met BDSM. Zij vindt het prima als ik dat ergens anders uitleef. Ik ben BDSM gaan verkennen. Mijn behoefte bleek niet uit te gaan naar puur spelcontact. Dat is simpel te krijgen op spelavonden en in clubs. Dat heb ik wel gedaan natuurlijk. Ik vond het heel leuk om te leren om bondage te doen en suspensions te geven.

Mijn eerste sub was een jonge lerares met een fetisj voor pijn. We hebben een jaar lang een mooie tijd gehad, maar ik heb de relatie beëindigd omdat ik haar nog een vol leven gun met een volwaardige relatie en gezin. Ook al doe ik in het spel tamelijk bijzondere dingen met mensen, in wezen ben ik een zeer liefdevolle persoon. Ik gun mijn geliefden het beste en zorg voor hen, zelfs al is dat niet altijd in mijn belang. Je moet naar the bigger picture kijken. Het is ook mijn uitgangspunt om buiten spel volledig gelijkwaardig te zijn. Alleen, in spel ben ik volledig Dominant. Mijn laatste subvrouw heb ik wel als Switch getraind en ik heb haar dus ook laten Toppen, maar uitsluitend onder mijn regie. Zij was psychologe en onze relatie was een soort van leerrelatie voor haar.

Ik kan een schets geven van de ontmoetingen met mijn vriendin. Ik maakte gebruik van ruimte in een club, speciaal voor ons gehuurd. Ik was altijd eerder en legde dan een zwartleren oefencollar voor mijn sub neer. Die deed ze zelf om. Dat is een teken dat zij op dat moment de sub wordt en ik de Dom. De eerste keren onderzocht ik haar reacties op een paar eenvoudige bondages en andere spellen. De volgende keren maakte ik steeds een stapje in bondagetechniek. We verkenden diverse vormen van suspension (hangen in de touwen) in combinatie met ademtechniek. Het mooie is dat mijn sub echt zweeft en volledig vrij kan ademen in ‘radical ecstasy’. Zo werk ik toe naar steeds grotere uitdagingen voor mijn partner. Zij kan op elk moment besluiten om te stoppen of te pauzeren of om de collar af te doen en de D/s verhouding te beëindigen. Na de sessie drinken we wat. Dan doen we een massage met elkaar, ik eerst bij haar, dan zij met mij.

Ik ging vaak daarna met mijn vriendin uit eten en we gingen wel eens een weekend weg, vaak naar een plek met een club. Haar primaire focus lag op haar huwelijk en haar gezin van nog jongere kinderen. Onze BDSM relatie heeft een tijd lang zowel haar als mijn huwelijk gevoed en gesteund. Maar op een gegeven moment begon het moeilijker te worden. Haar partner, die het eerst allemaal goed vond, ging zich tekort gedaan voelen. Ze werd een beetje afwezig bij hem. Hij wilde niet dat zij te vaak met mij omging. Op een gegeven moment heeft hij haar voor de keus gesteld en toen koos ze toch voor haar gezin. Ik begreep het best, maar ik vind het natuurlijk ook jammer. Ik mis haar. En ik mis die andere kant van mezelf. Dus nu ben ik opnieuw op zoek naar een vriendin die aanleg heeft voor BDSM en ook polyamoreus is. Dat is wat zoeken, de combi is wat zeldzamer, maar ik heb intussen een veelbelovend eerste contact….

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].

Make Love not War – PolyKerstBlog

,

Vrede en angst in de sixties

Je hoort wel eens de kreet: vroeger was alles beter. Maar is dat ook werkelijk zo? Klopt het om zo te zwijmelen over de jaren ’60 en ’70….Hoe ideaal en vreedzaam was het vroeger eigenlijk?

‘Make love, not war’ was de slogan van de hippy’s in de flower power tijd van de jaren ’60. De jongeren van toen komen dan in verzet tegen de oorlog van Vietnam. Zij zijn opgegroeid in de tijd van de Koude Oorlog. Een periode waarin er veel angst is voor een atoomoorlog tussen de USA en de USSR.

 Mijn oom is als militair in Korea geweest. Hij vertelde vroeger over een of ander rood gevaar dat de wereld zou overspoelen. Als kind was ik me voortdurend bewust van de mogelijkheid dat er een enorme bom ging vallen die alles wat ik ken, kapot kan maken. Ik maakte met mijn vriendjes een schuilplaats voor het geval dat...

De Cubacrisis is een spannend punt in deze periode. De wereld houdt de adem in, vooral als duidelijk wordt dat Sovjetschepen met kernkoppen aan boord de quarantainezone dicht genaderd zijn.

Het komt bijna tot een kernoorlog, waarvan pas later duidelijk wordt hoe dichtbij dit is geweest. Alleen de koelbloedigheid van een Russische ondercommandant op een onderzeeboot voorkomt dit. Hij weigert de inzet van nucleaire torpedo’s te fiatteren. Op het nippertje komen we uit de escalatie terug.

Beter langharig dan kortzichtig

We denken misschien met nostalgie terug aan de jaren’60, alsof dit een vredige tijd was vergelijken met nu. Maar de sixties zijn vergeven van bloedige aanslagen (Kennedy, Martin Luther King) dreigingen en afslachtingen op wereldniveau. Vietnam is daarin een pijnlijk dieptepunt. Maar liefst 2,5 miljoen Vietnamezen verliezen het leven. Hun land is nog jaren verpest door bombardementen en gif.

Als klein kind zat ik aan het ontbijt met mijn ouders, terwijl de radio aanstond. Ik at mijn dubbele boterhammen met hagelslag, terwijl het aantal vliegtuigen werd gemeld dat bommen heeft gedropt boven Noord Vietnam of Cambodja. Soms hoorde je het ronkende geluid van de motoren of de inslagen op de radio. 

Het debacle ‘Vietnam’ leidt tot een tegenbeweging en protesten op ongekende schaal. Vooral onder jongeren. Er groeit een duidelijke vredesbeweging die steeds meer aanhangers krijgt. Vredesactivisten uiten protest tegen de oorlogsdreigingen, tegen geweld en tegen racisme.

Er ontstaat een tegencultuur waarin de idealen van geweldloosheid, strijd voor burgerrechten, feminisme en vrijere seksuele moraal samenvallen. Ondersteund door en verbeeld via een kleurrijke generatie van nieuwe films, muziek, boeken en musicals (Hair).

Make love not war

Aan verschillende mensen wordt de kreet ‘make love not war’ toegeschreven. De zanger Rod McKuen en een hoogleraar Gershon Legman van de Ohio University. John Lennon schrijft een song ‘Make love not war’, een zeer populair nummer in die tijd. De slogan ‘make love not war’ is gericht tegen elke vorm van oorlogsdreiging. Deze tekst wordt ook na de jaren zestig nog gebruikt. In elke wat grotere antioorlogdemonstratie is hij wel terug te vinden. Daarna kom je het ook veel tegen in moderne songs. Jason Derula en Nuka hebben in 2020 een nummer uitgebracht met de titel ‘Make love, Not War’, waarin ze het thema meer op relationeel niveau getrokken hebben.

Vrije liefde

Het begrip ‘vrije liefde’ komt op bij de seksuele revolutie in de sixties. Waarbij seksualiteit als fijn en goed wordt gezien. Losgekoppeld van de menselijke voortplanting en niet meer onderdeel van een maatschappelijk kader van de monogamie. In plaats van één-op-één gereguleerde kerngezinnen, is er plek voor een veelheid aan relaties, waarbij mensen vrij zijn om met velen seks en liefde te delen.

Deze vrije liefde heeft oude wortels in de subculturen van communes, waarvan de voorlopers al uit de 19e eeuw stammen. In de Oneida Commune bij New York is iedereen met iedereen getrouwd. Hier liggen links met socialisme en anarchisme. Idealen waarin ‘samen delen’ en ‘stoppen met beperkte kaders’ volop samenkomen.

Make love not war in de 21e eeuw

Ik vraag me af of ik kinderen wil, in deze eeuw. Wat doe ik ze aan, om geboren te worden in een tijdperk van polarisatie en klimaatcrisis? (polymillennial, tijdens Pluk de Liefde workshop)

De kreet ‘make love not war’ is nog steeds een mooi en tegelijk eenvoudig protest tegen oorlogshysterie én tegelijk de beperkingen die mensen uitsluiten en isoleren in de liefde. De gestolde vorm van wij-zij wordt opengebroken. Zowel op het gebied van macht en geweld gericht op de ander, in de oorlog. Als het in bezit nemen van elkaar in relaties. Hoe verschillend de gebieden van liefde en oorlog ook lijken, er zijn overeenkomsten. of het nu gaat om Rusland en Oekraïne of Israel en Hamas.

Het gaat uiteindelijk gewoon om hoe we met elkaar omgaan. Of we bereid en in staat zijn de ander te zien als iemand die bestaansrecht heeft, vrij en zichzelf is. Die met ons verbonden is, maar die niet ons eigendom is en die we niet willen overheersen. Of we onze wapens kunnen neerleggen en de ander niet opsluiten en gevangen houden.

Of we mensen met minder macht en minder rijkdom zien als anders, minder of tegenstander. Dat we vluchtelingen zien als mens, gelijkwaardig en ‘naaste’. Geen verre vijand, maar een buur-mens op deze planeet. Kunnen we mensen alleen zien als een verzameling afgegrensde kerngezinnen of zien we ons als een soort dat in netwerken leeft die veel verder reiken dan ons directe bloedverwanten. Tenslotte zijn we genetisch zwaar verwant, ook aan buiten-landers, immigranten, Afrikanen, Oost Europeanen, etcetera.

Wat ons bindt, is groter en dieper dan wat ons scheidt

Wie vasthoudt aan bezit – van geld, van een mens, van land, van een partner, van een kind – heeft veel te verliezen. Uit angst en agressie moet je dan je huwelijk en je land beschermen op een gewelddadige manier. Als je ziet dat het ‘bezit’ ook maar een idee in je hoofd is, wordt het anders. Bezit is uiteindelijk een illusie. Er is niets om te bezitten, maar we hebben zoveel om te delen…

Polyamoreus & Biseksueel

, Reageer

Kort geleden organiseerden we een gespreksavond BiPoly, voor mensen die zowel polyamoreus zijn als zich identificeren als biseksueel. Kortom: mensen die zowel op mannen als vrouwen kunnen vallen. Binnen de kortste keren was de groep vol, wat misschien wel iets zegt over de behoefte om hierover te praten…

We hebben eerst uitgebreid kennisgemaakt en elkaars verhaal gehoord. Dat gaf al veel stof voor doorpraten en ook veel herkenning. Voor nogal wat mensen uit deze groep is het moeilijk om anderen te vinden die op een vergelijkbare manier met relaties bezig zijn. Als je gelukt hebt, heb je een partner die er tolerant of in ieder geval niet afwijzend op reageert. Dat geeft in ieder geval ruimte om verlangens en gevoelens niet te hoeven onderdrukken.

Het gesprek met omgeving en kinderen is soms best complex. Wat als je puberende dochter erg kritisch reageert op een moeder die naast haar partnerrelatie met een man ook een beginnende relatie met een vrouw opbouwt? Er zijn nogal wat vooroordelen over mensen die biseksueel zijn. Het ‘eten van twee walletjes’ of ook wel: je weet niet wat je wil’.  De verwachting is nogal eens dat het ‘een fase’ is, maar voor onze deelnemers uit de groep is de fase een blijvertje.

Misschien roept biseksualiteit ook wel verwarring op bij mensen die in negatieve oordelen schieten.  Onbewuste aannames over relaties worden op de proef gesteld als je met twee geliefden van verschillende sekse aanschuift op het kerstdiner of de nieuwjaarsborrel.

Ook daten geeft uitdagingen. De mannen in de groep vertelden opvallen vaak het verhaal dat zij nogal eens contact krijgen met andere mannen die uit zijn op het seksuele aspect, maar die geen band willen opbouwen. Daardoor is de combi van biseksueel en een echte warme relatie opbouwen wel eens lastig. Bij vrouwen blijkt het ook best latsig om te daten. Daten is een proces waarin je met elkaar duidelijk moet worden over de vraag of je verder wil gaan, of je stapjes durft te zetten, ook op het gebied van intimiteit. In de gewone bi-wereld wordt wel eens moeilijk gedaan over het hebben van diepe relaties met mannen én vrouwen. Nogal at biseksuele vrouwen zijn eigenlijk seriëeel monogaam met eem man en daarna weer met een vrouw.

Tioch is het niet alleen maar ‘lastig’. Als het clickt en het kan, er is ruimte voor polyamoreus en biseksueel sameneleven, dan kan dat erg verrijkend zijn.

‘Door mijn diepe relaties met mannen en vrouwen, voel ik me een completer mens.’

Het beviel erg goed om zo vrij en open met elkaar ervaringen te delen. Daar gaan we in het nieuwe jaar mee verder! Op vrijdag 16 februari is de volgende Bipoly en hier kun je je inschrijven. Wees welkom…!

 

 

Poly Lief & Leed: “Bekneld”

, 2 Reacties

Ervaringsverhaal van Feline

Feline heeft ervaring met verschillende relaties naast elkaar, in volle tevredenheid voor een bepaalde periode. Tegelijkertijd voelt ze de behoefte aan een partner met wie ze een vaste partnerrelatie kan opbouwen.

Er is een periode geweest dat ik gelukkig was met mijn partners. Het was een paar jaar na mijn scheiding en na twee mislukte pogingen van wederom monogame relaties. Zonder dit van tevoren bedacht te hebben, had ik op een gegeven moment contact met drie mannen, afzonderlijk van elkaar.

Eén man was de stabiele factor voor mij, met hem ging ik naar sociale gebeurtenissen, kende zijn familie en ik kon daar ook gerust overnachten, het leek op een monogame relatie. Hij had dit graag gewild maar al snel had ik aangegeven dat dat gewoonweg op dit punt van mijn leven niet voor mij zou werken en hij tolereerde dit. Ik informeerde hem niet in details over de andere partners maar hij was ook niet in het ongewisse.

De tweede man was iets tijdelijks, hij woonde in Nederland zolang hij hier goed kon verdienen, zodra zijn financiële situatie dit zou toelaten, zou hij teruggaan naar zijn eigen land om zich daar te settelen en een gezin te stichten. Ik zag hem waar we met z’n tweeën konden zijn of we reden naar een voor ons onbekende plaats. We hadden plezier en mijn herinnering aan hem was dat van een pezige man zonder een gram vet en een hard lijf, hij was anders voor mij en daardoor interessant. Eigenlijk niet het type waar ik doorgaans op zou vallen. Ik viel op donkere en stevige mannen met een pondje meer.

De derde man, was zo’n man, onze ontmoeting was bijzonder, ik voelde gelijk de klik, de aantrekkingskracht. Hij vertelde mij vrij snel dat hij getrouwd was met 3 kinderen en hij zijn vrouw en kinderen nooit zou verlaten. Eigenlijk totaal overbodig want mijn behoefte lag daar ook niet. Negen maanden na ons treffen, kwam het pas tot een seksuele relatie. Hieruit volgde een wekelijks contact dat heel fijn en mooi was, dit duurde zo’n anderhalf jaar.

Ik voelde mij in deze tijd met mijn mannen op en top vrouw en ik haalde hier voldoening uit, ik had respect voor hen en zij voor mij. Er waren geen verwachtingen. Een tijd lang werkte dit voor alle partijen. Om verschillende redenen, maar niet direct door het contact met mij, stopten sommige contacten. In ieder geval de frequentie en inmiddels ken ik twee van de drie al negen jaar en hebben we nog steeds sporadisch contact en houd ik oprecht van deze mannen.

Toch bleef ook de behoefte bestaan naar die man die alles zou kunnen vervullen, met wie ik een sociaal leven zou kunnen opbouwen en met wie ik tevreden zou zijn. Na wat mislukte pogingen, die altijd eindigde omdat ik niet enthousiast genoeg was, geen toekomst plannen wou maken en tegen de vaste bezoektijden ging opzien. Meestal hield de man de eer aan zichzelf en stopte de relatie. Ik voelde mij vervolgens bevrijd en zocht dan weer even contact met de mannen van toen, die net zo blij als ik waren, dat we elkaar weer af en toe konden zien. Frustrerend maar waar, tijdens de monogame relatie was ik trouw maar ik hield het niet vol, niet om de sex, maar door het onbeschreven verbod om contact te mogen hebben met andere mannen. Het patroon was echter dat ook zij niet compleet vervullend waren, en opnieuw begon mijn zoektocht naar die ene man, die vaste relatie.

Ik heb nu zo iemand. Hij wil wel, hij geeft alles en ook ik wil wel, ik heb contact met zijn familie, zijn kinderen, het hele pakket wat ik zo zie bij andere koppels, en waarbij het wel lijkt te werken, alleen bij mij gaat het vroeg of laat wringen. Zo ook nu weer. Vreselijk vind ik dat, ik verlang echt niet zoveel meer naar andere contacten, maar wel naar een soort van vrijheid. Het is een dilemma en daarom denk ik soms dat een polyamoreuze relatie misschien voor mij zou kunnen werken, hoewel mijn relaties altijd 1 op 1 zijn en ik ook op iemand heel jaloers kan zijn.

In mijn huidige relatie heb ik mijn polyamoreuze gevoelens aangegeven. In eerste instantie verbrak hij gelijk de relatie maar kwam er door nieuwsgierigheid diezelfde dag nog op terug. Ik kreeg allemaal vragen en uiteindelijk zag hij er wel perspectief in, zei hardop dat sommige ex-en hiervoor wel te porren zouden zijn en voorzag veel minder problemen en ruzies op deze manier met alles ‘out in the open’. Hij zag eigenlijk alleen de seksuele vrijheid. Ik was de eerste dagen na mijn openbaring erg gelukkig en dacht dat het mij eindelijk gelukt was, een vaste relatie die niet knelde.

We zagen elkaar vaker en ik kreeg steeds meer gevoelens en het door mij geopperde begon te schuren. Ik werd al jaloers van de gedachte dat hij iemand anders zou gaan zien. Hij maakte hier overigens niet eens zoveel toespelingen over, maar van mijn ‘stoere’ praat, daar kreeg ik last van. Dus op een avond benoemde ik het en zei dat ik de gedachte eraan al niet kon verdragen en of wij dan toch maar monogaam zouden kunnen zijn… Ik had hem volgens mij niet gelukkiger kunnen maken en een tijd lang voelde dit goed. Echter na zo’n 15 maanden ben ik allang niet meer zo blij als toen… Jawel het liedje van Doe Maar kwam weer opspelen, ben ik wel goed bij mijn verstand?

Ik zit eraan te denken om het wederom over polyamorie te gaan hebben, maar tegelijkertijd besef ik ook de gevolgen hiervan. Ik voel me vast zitten, schuldig naar hem toe en ik word hier neerslachtig van. Ik zie niet meer het te bewandelen pad voor mij, gevoelsmatig in deze situatie zou dat het bevrijden van mijzelf zijn, maar ik heb inmiddels ook genoeg ervaring dat dat het ook uiteindelijk niet is en ik dan een goede partner uit mijn leven laat gaan. Dus ik voel mij bekneld, temidden van mijn verlangens….

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].

Poly Lief & Leed: “We zijn op weg”

, Reageer

Ervaringsverhaal van Rik

Rik is jong getrouwd met Mia en heeft samen met haar drie kinderen. Na zo’n 20 jaar monogame relatie begon het te kriebelen bij Mia, die met Rik begon over polyamorie. Ze hebben nu beiden een beginnend polycontact.

Bij ons ging het zo dat ik zo af en toe wel verliefd was, maar dat ik er geen werk van maakte omdat ik mijn relatie met Mia daarvoor te belangrijk vond. Omdat verliefdheid maar zelden voorkwam, vond ik het niet zo’n probleem. Verliefdheid kun je beperken door er niet te veel aandacht aan te besteden. De omslag kwam eigenlijk toen Mia hevig verliefd op een vrouw werd en mij dat vertelde. Het was niet wederzijds maar het opende haar wel de ogen. De intensiteit van de gevoelens was iets wat ze al lang niet meer had gevoeld en het smaakte voor haar naar meer.

Van het een kwam het ander, we hebben er veel over gepraat. Mia had het boek “Liefde in Meervoud” gekocht. Dat heb ik toen ook maar gelezen. We hebben nog een beginnersworkshop bij jullie (Pluk de Liefde) gedaan. Dat gaf veel aanspraak en herkenning. Je bent echt niet het enige stel dat hiermee bezig is. We kwamen eigenlijk vanzelfsprekend tot de conclusie dat we maar eens moesten gaan kijken wat de polyamorie ons te bieden had. Er zit natuurlijk een rationele en een gevoelskant aan. De laatste kun je niet voorspellen. Je kunt wel zeggen dat je gelooft dat monogamie een cultureel verschijnsel van de laatste eeuwen is en niet iets dat eigen is aan de mens, maar hoe reageer je wanneer je partner daadwerkelijk een relatie begint met een ander?

Tot nu toe bevalt het mij prima. Hoe het komt weet ik niet, maar van jaloezie heb ik eigenlijk tot nu geen last gehad. In elk geval niet bij het idee dat ze seks heeft met een vrouw. Wat ik soms niet leuk vind, zijn de dagen dat ze zo verliefd is dat ze alleen maar aan haar nieuwste polylief denkt. Maar daar kunnen we goed over praten. Mia vindt het soms nog moeilijk als ik naar een date ga, maar eigenlijk nooit lang. Het is toch een soort groeiproces denk ik. Wij zijn 21 jaar bij elkaar, en dan ben je zo lang op elkaar gericht dat een beetje variatie alleen maar bevrijdend is.

Wij zijn op dit moment open over ons liefdesleven naar vrijwel iedereen die we kennen, ook kinderen, ouders, familie en vrienden. In het begin waren we een soort zendelingen en moest het onderwerp steeds op tafel komen. Nu is het prima als het ter sprake komt, maar het hoeft niet per se. Veel vrienden vinden het erg interessant om te horen. Sommigen, echt niet alleen de mannen, lijkt het ook wel aantrekkelijk, maar zien allerlei praktische bezwaren. Wat ook grappig was: de reactie van mijn beste vriend, die ik altijd zeer monogaam had ingeschat. Toen ik hem bij een glas bier vertelde over polyamorie, vertelde hij een beetje beschaamd dat hij diverse malen overspelig was geweest. Dat was ook een moment van hard lachen tussen ons. Hij had door nooit mee voor de dag durven komen, terwijl we elkaar al zo lang kennen! Het raakt wat mij betreft wel precies aan het verschil dat polyamorie zo kenmerkt. Overspel is heel oneerlijk naar je partner, terwijl de polyamorie uitgaat van openheid en eerlijkheid.

Wat ik jammer vind zijn allerlei verhalen dat er op datingsites mensen rondlopen die niet eerlijk zijn. Daar kun je je waarschijnlijk wel tegen wapenen. Dat iemands situatie geheel anders is dan die zegt of dat iemand eerst superverliefd doet en dan na een paar keer niets meer van zich laat horen vind ik compleet onbegrijpelijk of zelfs ronduit onbeschoft. Mijn uitgangspunt is dat als je aan iets begint, dat je het dan ook afmaakt. In mijn werk gebeurt het ook wel eens dat ik iets aanneem, om me later te realiseren dat het zoveel werk is dat het nauwelijks of niet opweegt tegen de inkomsten. Maar aangenomen is aangenomen, dus ik zal het dan altijd op een goede manier doen. Dat is ook mijn houding in de liefde. Ik vind dat als je het lef hebt om iets met iemand te beginnen, je ook het lef moet hebben om het eerlijk en met respect te vertellen wanneer je denkt dat het ophoudt of geen ontwikkeling meer ziet. Dat is toch niet meer dan normaal ?

Het meest “bijzondere” op de datingsites was misschien de flirt van een viper die al snel aangaf erg in te zijn voor allerlei SM dingen. Ze kwam erg speedy en needy over. Niet mijn cup of tea dus daar heb ik maar niets mee gedaan. Ik heb nu diverse ontmoetingen gehad met vrouwen. Vaak waren het leuke gesprekken, ook al werd het niks. Een week of drie geleden voelde ik bij een date een enorme klik en dit contact is in opbouw. Het is allemaal nieuw dus ik doe het heel rustig aan. Ook gezien al het andere, onze pubers thuis niet te vergeten, en mijn werk. Ik heb een eigen bedrijf opgericht en ook dat is in een opbouwstadium.

Tijd is inderdaad een belangrijk item. We moeten allemaal een keuze maken hoe we omgaan met onze tijd en energie. Ik heb gistermiddag in mijn eentje een lange wandeling gemaakt om na te denken over mijn nieuwe contact. Een beetje mailen lukt altijd wel in een verloren gaatje, maar wat als het verlangen zo groot wordt dat we elkaar echt elke week zouden willen zien of zo? Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat ik echt niet weet of dat dan zou passen. Ik ga de komende maanden op reis voor werk, dus het wringt al snel. Het heeft natuurlijk ook met verwachtingen te maken. Iedere week zou echt te veel van het goede zijn. Aan de andere kant ben ik ook wel van de whatsapp een paar keer per dag en regelmatig een flinke mail, dus de tijdsbelasting is er toch wel. Ik kan me niet zo goed voorstellen een diepergaand gevoel voor iemand te hebben en diegene langere tijd niet te zien. Misschien moet ik dat maar gewoon ervaren.

Wat het mij en ons brengt, deze fase? Voor Mia is het soms best ingewikkeld. Hoewel zij de eerste was om met polyamorie te beginnen, merk ik dat ze af en toe heel emotioneel kan worden. Zij stort zich erg in een nieuwe liefde en kan daar behoorlijk gefrustreerd in worden. Er was even een aantal weken dat ze bijna depressief was, nadat haar eerste liefje zich had teruggetrokken. Dat hakt er wel in, ook bij mij. Het vraagt van me dat ik mijn stabiliteit en gemoedsrust bewaar, ook als zij het tijdelijk moeilijk heeft en we daar beiden niet heel veel aan kunnen doen. Ik leer wel dat ik dat niet kan of moet oplossen. Het wet beter om uit eten te gaan zonder de kinderen en het verhaal te horen.

Voor mijzelf is het toch allemaal een soort inhaalslag. Ik was ooit een lange slungel met puisten, sociaal erg onhandig en onzeker. Ik was een beetje bang voor de meisjes, maar natuurlijk wel af en toe verliefd. Dat gaf me een beetje een outsiders-rol op school. Deze fase in mijn leven voelt als een herkansing op een of andere manier. Ik zie het heel positief. Mijn beeld van mezelf verandert beslist, nu ik merk dat vrouwen mij best leuk vinden. Ik merk dat ik aantrekkelijker ben dan ik dacht te zijn. Ik heb leer ook wel weer me niet teveel te laten meevoeren door het idee dat iemand me leuk vindt. Dat is natuurlijk mooi, maar het verblindt ook als je niet oplet.

We staan er dus ieder wat anders in. Voor ons samen is het spannend, bevrijdend en af en toe een zoektocht. We zijn op weg.

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]

Oppenheimer

, Reageer

Robert Oppenheimer is een Amerikaans natuurkundige die een uiterst belangrijke rol heeft vervuld bij de ontwikkeling van de atoombom. Hij wordt geboren in 1904 in New York, als kind van een Joodse immigrant die tot succesvol importeur van textiel was opgeklommen. Zijn moeder was kunstenares. De jonge Oppenheimer krijgt een veelzijdige opvoeding en heeft niet alleen een uitgebreide kennis van natuurwetenschappen, maar ook van geesteswetenschappen en talen. Hij leest Plato en Homerus, schrijft gedichten en doet al op 10-jarige leeftijd experimenten. Tijdens een verblijf in Nederland leert hij in korte tijd onze taal. Behalve scheikunde studeert hij filosofie, Franse literatuur, Engels en geschiedenis. Daarna gaat hij natuurkunde studeren en promoveert in korte tijd op het foto-electrisch effect in waterstof en röntgenstraling. Hoewel hij op intellectueel niveau heel sterk was, was hij een sociaal onhandig mens, met name in zijn jonge jaren.

“Ik was altijd ongelukkig en snapte andere mensen niet. Ik had gewoon niet zoveel met de wereld om me heen.” (Oppenheimer over zichzelf als jongere)

Oppenheimer en het communisme

Robert raakt als jonge man geïnteresseerd in het communisme. Dat geldt voor veel meer wetenschappers en intellectuelen in deze tijd. Tijdens de economische recessie eind jaren ’20 en in de ’30s is er sprake van sociale ellende, werkeloosheid en armoede in Europa en Amerika. Het communisme lijkt een uitweg te bieden met een krachtig beeld voor een nieuwe samenleving op basis van gelijkheid en welzijn voor iedereen. Zijn belangrijkste geliefden hebben sterke banden met de communistische partij. Oppenheimer zelf wordt daar nooit lid van. Toch wordt hij vanaf de jaren ’30 in de gaten gehouden door de FBI. Vanaf 1941 luister de FBI zijn huis af.

Jean Tatlock

Jean Tatlock is tien jaar jonger dan Oppenheimer. Zij is dochter van een Engels hoogleraar. Zelf studeert ze psychologie. Ze eindigt als psychoanalyticus en psychiater. Terwijl ze als kinderpsychiater in het ziekenhuis werkt, ondergaat ze een behandeling voor een bipolaire stoornis. Daarnaast worstelt ze met haar seksualiteit.

“Er was een periode waarin ik dacht dat ik homoseksueel was. Op één of andere manier ben ik nog steeds geforceerd om dat te geloven, maar eigenlijk weet ik rationeel gezien dat ik dat niet kan zijn vanwege mijn onmannelijkheid.” (brief aan een vriend)

Ze heeft vanaf 1936 een intense relatie met Robert Oppenheimer. Volgens ingewijden is Jean voor Robert de liefde van zijn leven. Het verschil in leeftijd is voor hen geen probleem. Ook Oppenheimer is erg geïnteresseerd in psychologie. Dit geeft een sterke verbondenheid en intellectuele band. Tijdens haar verbinding met Oppenheimer is Jean lid van de Communistische Partij in Amerika. Ze probeert Robert te pushen om zijn politieke interesse verder in praktijk te brengen, maar hij ziet dat niet zitten. Robert vraagt haar maar liefst twee keer ten huwelijk, maar Jean weigert, zij voelt zich daarvoor niet geschikt.

Door haar relatie met Oppenheimer en haar lidmaatschap van de Communistische Partij staat Jean onder controle van de FBI. Na de laatste breuk tussen Jean en Robert zien ze elkaar nog maar af en toe. In 1943, als Robert dan al getrouwd is, hebben ze nog een laatste ontmoeting, waarin Jean vertelt dat ze nog steeds van Robert houdt en met hem samen wil zijn. Helaas wordt deze ontmoeting door de FBI afgeluisterd en opgenomen. Robert wordt daar later mee geconfronteerd, tijdens de hoorzitting die hij moet ondergaan. De relatie met Jean wordt als bewijs tegen Oppenheimer gebruikt, tijdens het onderzoek naar zijn communistische banden.

“We had been very much involved with one another, and there was still very deep feeling when we saw each other…” (Oppenheimer, 1954)

Met Jean loopt het niet goed. Januari 1944 pleegt zij zelfmoord, slechts 29 jaar oud. Oppenheimer is in rouw en geeft de proefexplosie van de atoomboom de naam van een geliefd gedicht van Jean, Trinity.

Katherine Oppenheimer

Intussen is Oppenheimer al langere tijd getrouwd met Katherine. Katherine is net als Jean een intelligente vrouw die op verschillende universiteiten heeft gestudeerd. Ze is dan met haar tweede huwelijk bezig, met een Engelse arts, als ze Oppenheimer ontmoet op een tuinfeest. Ze krijgen een geheime relatie, die leidt tot een zwangerschap. Katherine scheidt in 1940 van haar echtgenoot en trouwt een dag later met Robert Oppenheimer. Ze krijgen twee kinderen, een dochter en een zoon.

Het leven van Katherine als echtgenote van de ‘vader van de atoombom’ gaat niet over rozen. Zij kan haar eigen intellectuele gaven niet ontplooien en moet in de eerste plaats huisvrouw en moeder zijn. Aangezien haar man met andere wetenschappers in de woestijn op een geheime basis werkt, wordt zij geacht hem te volgen. Zij heeft het heel moeilijk op deze plek en raakt steeds meer aan de drank. Robert is verplicht tot geheimhouding en maakt lange uren, wat ten koste gaat van hun relatie en intimiteit onderling.

Als Oppenheimer later wordt aangevallen op zijn mogelijke relaties met het communisme, blijkt Katherine goed te doorzien hoe het spel wordt gespeeld.

Op een zijspoor, na de bom

Oppenheimer is leider van het Manhattanproject, waarbij de eerste kernwapens worden ontwikkeld. Als Hiroshima en Nagasaki in de as worden gelegd, is Robert zwaar geschokt. Hij zet zich in om een nucleaire wapenwedloop te voorkomen. Ook komt hij openlijk voor zijn mening uit. Hij wil dat er meer toezicht gaat komen op het gebruik van kernenergie. In de Koude Oorlog valt die boodschap slecht bij de diehards in het militaire en politieke systeem.

“Zonder internationale wapenbeheersing komt er geen blijvende vrede, en zonder vrede ontstaat er een kernoorlog.” (Oppenheimer)

In 1954 wordt Oppenheimer verhoord om te bepalen hoe sterk zijn banden met de communistische partij zijn geweest. Ook Katherine wordt onderworpen aan een kruisverhoor, maar zij blijkt goed in staat om zich te weren. Haar optreden doet de zaak van Robert goed. Er kan niet bewezen worden dat hij lid is geweest van de Communistische Partij. Toch wordt zijn toegang tot geheime documenten hem ontnomen. Daarmee blijven vele deuren gesloten en kont Robert op een zijspoor.

In 2022 krijgt Oppenheimer eindelijk eerherstel. Dan wordt het besluit om zijn toegang tot staatsgeheimen te beperken, teruggetrokken. Dan is Robert zelf al lang overleden. Hij sterft in 1967 aan keelkanker.

Literatuur

  • Wikipedia
  • An Atomic Love Story: The Extraordinary Women in Robert Oppenheimers Life Patricia Klaus en Shirley Streshinsky
  • Americain Prometheus: The Trumph and Tragedy of J.Robert Oppenheimer, Kai Bird en Martin Sherwin

Gerrit Rietveld

,

Gerrit  Rietveld  is geboren in Utrecht in 1888. Hij is pionier van het Nieuwe Bouwen en wordt in de loop van zijn leven kartrekker en inspirator voor een hele nieuwe generatie ontwerpers.

Gerrit is meubelmaker in de werkplaats van zijn vader, waar hij meteen na zijn lagere school aan de slag gaat. Hij heeft een hekel aan de ouderwetse massieve meubelen die daar worden gemaakt en werkt veel liever als ontwerper in de werkplaats van een juwelier. Intussen volgt hij lessen tekenen en architectuur. Gerrit  leert een aantal nieuwe vaardigheden en vakgebieden, zoals technisch tekenen en stijl- en ornamentleer.  In 1917 is hij zover dat hij in Utrecht zijn eigen meubelmakerij opent.

Gerrit begint experimentele meubels te maken, waaronder de voorloper van de wereldberoemde Rood-Blauwe stoel, een ingekleurde lattenleunstoel. Toch wel totaal anders dan de traditionele meubels die zijn vader maakt! Rietvelds eerste meubels zijn nog onbeschilderd. Met het ontwerpen van kindermeubels begint hij pas goed gebruik te maken van het element kleur. Zijn meubels zijn modern van uiterlijk en tegelijk goedkoop en eenvoudig te produceren.

Gerard en Vrouwgien

Gerrit trouwt op jonge leeftijd met Vrouwgien Hadders, een diepgelovige vrouw. Ze krijgen samen vier zoons en twee dochters. Vrouwgien heeft weinig affiniteit met het werk van haar man, Met de opvoeding van hun zes kinderen bemoeit Gerrit zich nauwelijks. Naar zijn mening kon je kinderen wel voeden, maar niet opvoeden. Vrouwgien, die vijf jaar ouder is dan haar echtgenoot, hecht grote waarde aan de traditie en het geloof waarmee zij is opgevoed. Gerrit  wordt steeds ‘moderner’ in zijn opvattingen en uiteindelijk  treedt hij uit de gereformeerde kerk. Dit leidt tot verwijdering tussen hen beiden.

Maar Gerrit blijft op zijn manier trouw, hij scheidt nooit van zijn Vrouwgien. Zolang Vrouwgien leeft, blijft Gerrit gewoon wonen bij zijn vrouw en kinderen. In de jaren dertig woont het gezin Rietveld in een door hemzelf ontworpen appartement, volgens moderne principes. Door het overvloedige glas is het in deze woning zo licht dat Vrouwgien Rietveld er met een zonnebril op haar Bijbel moet lezen….

Gerrit en Truus

In 1924  komt Gerard in contact met  Truus Schröder. Zij komt uit een welgestelde familie en heeft de kans gekregen om te studeren en zich te ontwikkelen. Ze is van beroep apothersassistente en heeft veel gevoel voor stijl en kunst. Ook Truus heeft een partner, Frits, die veel waarde hecht aan geloof en traditie, zij het dat hij uit een conservatief katholieke achtergrond komt. In het begin van hun relatie heeft Truus er alle vertrouwen in dat Frits haar ruimte zal laten voor haar interesse in beeldende kunst en een vrij leven. Naarmate ze langer met hem optrekt, blijft daar steeds minder van over. Ze krijgen drie kinderen en Frits wil hen een ouderwetse opvoeding geven, terwijl Truus haar kinderen graag op een Montessori school ziet leren. Er blijken veel verschillen in opvattingen te zijn.

Intussen ontwikkelt zich de vriendschap tussen Truus en Gerrit, die zij toevallig ontmoet als er meubels moeten worden aangeschaft voor haar huis. Truus laat zich ontvallen dat zij veel liever moderne strakke ontwerpen heeft en dat is koren op de molen voor Gerrit. Ze blijken geestverwanten die elkaar inspireren. Gerrit is kind aan huis bij Truus en helpt haar bij het maken van traphekjes en het inrichten van een speciale kamer in grijze tinten. Deze kamer is zo bijzonder dat moderne kunstenaars uit Europa langskomen om een kijkje te nemen.

Frits overlijdt en dat maakt van Truus een weduwe. Geard en Truus waren al veel eerder verliefd op elkaar. Dit leidt tot een levenslange diepe relatie. Het bijzondere ervan is dat het ook leidt tot uitstekende samenwerking van Gerards professionele werk en Truus’ bijzondere bekwaamheden op het gebied van woninginrichting. In de wisselwerking van hun beider inzichten en voorkeuren ontstaat een unieke stijl die tot op de dag van vandaag voortleeft.

Truus wil na het overlijden van haar man eigenlijk weg uit Utrecht om dichter bij haar zus in Amsterdam te wonen. Zij vraagt Rietveld haar te helpen zoeken naar een geschikt huis voor haar en haar drie kinderen, maar ze kunnen geen van beiden iets geschikts vinden. Dan stelt Gerrit haar voor  om een nieuw huis te maken. Hier begint een spel van architectuur en liefde.

Het Rietveld-Schröderhuis, een relationeel ontwerp

Het Rietveld Schröderhuis is een compleet nieuw woonhuis, inclusief inrichting. Het wordt ontworpen in nauwe samenspraak van Gerrit en de enige permanente bewoner, zijn geliefde Truus. Rietveld maakt van deze opdracht gebruik om de nieuwe uitgangspunten van De Stijl in praktijk te brengen. Hij  begint met een schets. Truus ziet het eerste ontwerp van Gerrit helemaal niet zitten en komt met haar eigen ideeën over wonen. Die zijn heel persoonlijk van aard.

Uitgangspunt is soberheid. Niet geleefd worden, maar leven. Eén aspect daarvan is het vrije gevoel dat Truus krijgt  als ze weggaat van ‘het aardse’ van de begane grond en opstijgt naar een verdieping of een zolder. Dit gevoel heeft ze een keer  in de woning van een vriendin meegemaakt en ze beschrijft het  uitgebreid aan Gerrit.

Hij probeert haar ideeën uit in zijn volgende ontwerpen. Het is terug te vinden in de verschillende leefruimten in het huis. Woon- en slaapkamer zijn op een verdieping geplaatst. Ook wil Truus dat elke kamer een gas-, water- en lichtaansluiting krijgt, met ruimte voor een bed, en een deur naar buiten. Dit komt uistekend van pas als Truus  kamers op de begane grond verhuurt aan studenten. Tegenwoordig zouden haar opvattingen ideaal zijn voor het ontwerpen van een fraaie Bed &Breakfast, met luxe privévoorzieningen!

In overeenstemming met de eerdere meubelontwerpen van Gerrit en de concepten van De Stijl is het huis een driedimensionale, asymmetrische compositie. Er zijn vloeiende overgangen tussen binnen en buiten. Er is gebruik gemaakt van primaire kleuren, naast wit, grijs en zwart. De vlakverdeling is speels en vernuftig.

Het Rietveld- Schröderhuis met zijn onbesloten ruimtes en muurvlakken die lijken te zweven, maakt Rietveld ook buiten Nederland bekend. Het is tegenwoordig wereldberoemd.  Niet voor niets staat het Rietveld Schröderhuis op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, mét de Waddenzee en de Amsterdamse grachten.

Creatieve samenwerking

Van 1924 tot 1933 brengt Gerard zijn  architectenbureau onder in het Rietveld Schröderhuis. Diverse projecten uit deze periode staan op naam van Truus en Gerard, zoals de slaapkamer en de woonkamer voor het echtpaar Harrenstein. Omstreeks 1930 sluit Rietveld zich aan bij het Nieuwe Bouwen. Hij ontwerpt in 1930-1932 een rij arbeiderswoningen in de Wiener Werkbundsiedlung en in 1934 in samenwerking met Truus een rij huizen aan de Erasmuslaan in Utrecht.

De oorlog gooit roet in het eten. Gerrit meldt zich niet bij de  Kultuurkamer en mag daarom officieel vanaf 1942 niet langer zijn beroep uitoefenen. Tijdens de oorlog maakt Gerrit ontwerpen in de illegaliteit.

Na een moeilijke tijd zonder veel aandacht wordt ‘De Stijl’ in de jaren ’50 weer populair. Gerrit krijgt  gelukkig weer nieuw werk in de vorm van opdrachten voor overheidsgebouwen. Er is erkenning.  In 1964 ontvangt hij een eredoctoraat van de TH te Delft.

Liefdesnest en laatste rustplaats

Na het overlijden van Vrouwgien in 1957 trekt Gerrit bij Truus in het Rietveld- Schröderhuis. Een aantal jaren  wonen ze samen. Gerrit sterft er op 25 juni 1964. Truus blijft er tot haar dood in 1985 wonen.

In eerste instantie delen Gerrit en Truus na hun dood ook samen het graf op begraafplaats Den en Rust in Bilthoven. Dat is ook hun wens. Negen jaar lang rusten ze hier in de grond, totdat ze van elkaar worden gescheiden. De kinderen van Gerrit en Vrouwgien hebben het er altijd moeilijk mee gehad dat Gerrit een relatie had met Truus. Zij voelen zich achtergesteld. In hun ogen gaf hun vader veel te veel van zijn energie aan Truus en haar drie kinderen. Zij willen dit recht trekken. In 1995 zorgen zijn kinderen voor een nieuwe begraafplaats op Soestbergen. Het sobere grafmonument, dat zijn zoons Jan en Wim ontwerpen, bevat de tekst ‘Weduwnaar van Vrouwgien Hadders’.

Bronnen

Nagtegaal, C., Tr. Schröder-Schräder, bewoonster van het Rietveld Schröderhuis, Utrecht 1987

Geel, Jessica van, I Love you Rietveld, Lebowksi, 2018

www.architectenweb.nl

Wikipedia

Meerouderschap bij ganzen

, 1 Reactie

Van ganzen wordt wel gezegd dat zij hét voorbeeld zijn van hertero-monogamie in de dierenwereld. Zo zou een gans gedijen bij monogamie, minder stress en een lagere hartslag hebben en daardoor langer leven. Als van een ganzenpaartje een partner overlijdt, gaat de ander in de rouw en deze gaat pas na dat jaar eventueel een nieuwe ganzenpartner zoeken. Toch is dat bepaald niet alles wat er over het liefdes- en relatieleven van gazen kan worden gezegd…

Ze is er de beroemde witte mannetjesgans Thomas uit Wellington in Australië. Thomas viel niet op vrouwtjes ganzen, integendeel. Hij ging een passionele en trouwe relatie aan met een stoere zwarte mannetjes zwaan, Henry. Jarenlang waren ze een onafscheidelijk stel. Thomas en Henry hadden maar liefst 18 jaar een gelukkige monorelatie. Toch bleek ook dit niet in beton gegoten…

Henrietta, een vrouwtjeszwaan, kwam bij hen wonen. Zij viel op Henry met wie ze samen een nest kuikens kreeg. Heel hip en ‘modern’: Thomas maakte gewoon deel uit van de happy family. Zo ontstond er een polyamoreus gezinsleven. Henry en Henrietta, hebben samen met Thomas die in 12 jaar tijd maar liefst 68 kuikens grootgebracht.  Zie bijgaande foto’s van het trotse  trio. Een heel mooi voorbeeld van meerouderschap!

Je hoeft echt niet naar de andere kant van de aardbol te gaan om een polyamore gans te bestuderen. Ook in eigen land kan je zomaar iets bijzonders zien. Zo kwam ik op een wandeling in de stad per ongeluk een groep ganzentegen. Er was iets vreemds aan de groep, waar mijn oog aan haakte.

Ik moest er echt even goed naar kijken voordat ik het doorkreeg. Tot mijn grote verbazing was het een formatie van twee stellen volwassen ganzen die samen een groep kleine gansjes bewaakten van duidelijk in twee verschillenden groottes. Het lijkt er zomaar op dat de twee stellen besloten hebben om de twee groepen kuikens gezamenlijk groot te brengen. In goede harmonie en op indrukwekkende wijze verdedigen de volwassen ganzen het kroost tegen blaffende honden en opdringerige mensen. Met zijn vieren kunnen ze wel wat aan!

Meerouderschap heeft ongetwijfeld voordelen voor het opvoeden van jonkies. De kansen zij groter dat ze volwassen worden. Een interessant idee voor het opvoeden van kroost voor de mensenwereld…?