Pluk de Liefde

Community voor Polyamorie en Ethische Nonmonogamie

detail menu

PolyBeest – de Bonobo: make love, not war

, Reageer

In onze cultuur is er de neiging om idealen over heteroseksuele monogamie bij dieren neer te leggen. Maar zijn dieren wel zo mono en hetero als wij denken? In deze rubriek volgen we het wel en wee van dieren die met hun liefdesleven buiten de lijntjes kleuren. Errug voor de hand liggend: we gaan op bezoek bij de bonobo. Een aap die dichter bij ons staat dan we denken.

De bonobo is een mensaap, die samen met de chimpasee van alle levende diersoorten het dichtst bij de mens staat. Onze genen zijn bijna identiek aan die van de bonobo. De bonobo en de chimpansee zijn allebei aftakkingen van een gemeenschappelijke aapachtige voorouder van de mens. Anders dan de chimpansee is de bonoo vredelievend. Hij kan wel vechten, maar doet dat vergeleken met de chimp relatief weinig. Bonobo’s leven liever vreedzaam met elkaar.

Het is een matriarchale samenleving. Vrouwtjes staan het hoogst in de rangorde. Oorzaak hiervoor is dat bij een gevecht tussen een vrouwtje en een mannetje de andere vrouwtjes te hulp schieten. Deze sisterhood heeft voordelen! Bonobo’s leven in het woud. Ze zoeken in wisselende groepjes naar voedsel. De gemeenschappen bestaan uit 25 tot 100 dieren. Mannetjes blijven hun hele leven bij de groep; vrouwtjes gaan op avontuur. Zij trekken weg als ze de vruchtbare leeftijd bereiken. Op jacht naar een andere stam en nieuwe vrijers. Fris bloed voor de genen!

Bonobo’s zijn intelligente dieren die ook qua taal en communicatie vrij dichtbij ons staan. De bonobo Kanzi had een uitzonderlijk talent om onze taal te leren.  Hij kon maar liefst 3000 woorden hanteren. Ook praktisch gezien hebben we te maken met een diersoort met veel inzicht en leervermogen. Bonobo’s kunnen leren om vuur te maken en gereedschappen te hanteren.

De bonobo is een heel seksueel actief wezen. Net als de mens is het een dier dat ook aan seks doet voor plezier. Dus niet alleen als primitieve paringsdrift die leidt tot voortplanting. Bonobo’s doen het vaak en veel en met velen. Ze hebben heteroseks en homoseks. Eigenlijk wel alle soorten seks. De bonobo is in mensentaal panseksueel. Zo komt het  voor dat twee vrouwtjes met veel plezier hun geslachtsdelen tegen elkaar aanwrijven. Ook seksueel gedrag tussen mannetjes en met nog niet geslachtsrijpe jongen komt voor. Er is oraal-genitaal en manueel-genitaal contact en masturbatie te zien bij bonobo’s.

Seksueel gedrag wordt gebruikt om vrede te stichten. Het verlaagt de spanningen binnen de groep. Ruzies worden voorkomen of opgelost door seks. En met seks smeden de bonobo’s vriendschappen. Make love, not war! In dit opzicht onderscheiden ze zich van de chimpansees die meer op basis van machtspositie handelen en waarbij seks afgedwongen wordt door apen hoger in de rangorde.

Susan Block is een bonobo activist, sekstherapeut  en auteur van een boek over bonobo’s.  Zij is geinspireerd door de leefwijze van de bonobo’s. Ze heeft hier een filosofie op ontwikkeld onder de noemer ‘ethisch hedonisme’ en ‘peace through pleasure’. Dit is háár verhaal, over wat we van bonobo’s kunnen leren.

De Leidse psycholoog Mariska Kret  kreeg een subsidie van de Templeton World Charity Foundation. Daarmee onderzoekt ze hoe goed mensen samenwerken in vergelijking met bonobo’s en chimpansees. Wij zien onszelf graag als sociale wezens die goed zijn in samenwerken.  Uit onderzoek bij bonobo’s in Apenheul blijkt dat deze apen empathisch zijn. Ze herkennen de emoties van hun soortgenoten en houden hier rekening mee. Het is mogelijk dat zal blijken dat bonobo’s ons voorbijstreven in sociale intelligentie.  Wie weet wat we van de bonobo’s nog kunnen leren…

Bronnen en verder lezen

Wikipedia

Frans de Waal, De bonobo en de tien geboden, 2015

Frans de Waal, The Bonobo and the Atheist, 2013

Wijnand Libbenga, Mensen zoals de bonobo’s en chimpansees, 2015

Susan Bock, The Bonobo Way, 2014

Ben je nog op zoek naar een goed boek over polyamorie? Lees dan Liefde in Meervoud!

Vrijwel alle dieren leven nonmonogaam

, Reageer

Het is verbazingwekkend als je iemand hoort beweren dat ‘monogamie natuurlijk is’ , waarbij er gewezen wordt naar de wijze waarop dieren met relaties en seksualiteit omgaan. Het tegendeel is het geval. Slechts een zeer kleine minderheid van de dieren die wij kennen is van nature exclusief monogaam.  Mogelijk is maar 3% van de zoogdieren monogaam ingesteld. De overige 97% is dat niet.

Uiteraard doen heel veel dieren wel aan paarvorming, in de zin van: als mannetje en vrouwtje samen voor de jonkies zorgen tot die zelfstandig de wereld in kunnen. Kennelijk is gezamenlijk ouderschap wel een populaire en succesvolle strategie om het leven door te geven aan de volgende generaties. Stellen in het dierenrijk kunnen ook trouw zijn aan elkaar in de zin van elkaar verzorgen, genieten van elkaars gezelschap en steun geven aan elkaar. Er kan ook pijn en verdriet te lezen zijn bij dieren als zij hun vaste partner kwijtraken door overlijden.

Maar zelfs bij gezamenlijk ouderschap kan er nog van alles gebeuren dat niet bepaald monogaam is. Vooral vogels zijn er om bekend dat zowel de mannetjes als de vrouwtjes meerdere sekspartners zoeken. Ook als er een stel gevormd is, willen beide partners een uitstapje maken. Wat ze dan ook uitbundig doen, al dan niet in het verborgene. Dat heeft evolutionair ongetwijfeld voordelen gehad. Denk aan een betere mix van goed ouderschap en intussen prima verspreiding van je genen.

Bekijk dit vermakelijke filmpje voor de vele voorbeelden van nonmonogaam gedrag in het dierenrijk. En wijs iemand erop als hij/zij nog steeds denkt dat monogamie ‘de norm’ is,  dat het eigenlijk precies omgekeerd is. Veel plezier!

 

 

Ongelimiteerde Liefde in een Monogame Maatschappij

, Reageer

Louise heeft in haar studie een masters-onderzoek gedaan naar de beleving van liefde en relaties bij mensen die ervaring hebben met polyamorie. In dit artikel vertelt ze over de resultaten.

Ongelimiteerde Liefde in een Monogame Maatschappij

“Liefde is voor mij ongelimiteerd… Tijd is dat niet, maar liefde wel.” Ik zit tegenover Sara (28) en maak aantekeningen. “Wat bedoel je met dat liefde ongelimiteerd is?” vraag ik. “Wat je voelt voor de een, gaat niet ten koste van wat je voelt voor de ander… Alleen de uren in een dag zijn beperkt.” Sara’s woorden vatten een belangrijk inzicht samen dat ik tijdens mijn onderzoek voor mijn masterscriptie Sociologie heb ontdekt. Een inzicht dat voor vele lezers van Pluk de Liefde vast niet onbekend is.

Mijn onderzoek richtte zich op mensen met ervaring met polyamorie. Specifiek op hoe zij liefde ervaren in een maatschappij die sterk gericht is op monogamie. Het eerdergenoemde inzicht maakte voor mij de herkomst van de vooroordelen over polyamorie duidelijk. Ongelimiteerde liefde staat lijnrecht tegenover het dominante idee in Nederland dat liefde exclusief is voor één persoon. Deze ene partner moet voldoen aan alle seksuele en emotionele behoeften. Als dat niet lukt, wordt vaak aangenomen dat er iets mis is met de relatie of dat de partner niet de juiste is. Als je overtuigd bent dat liefde gelimiteerd is tot één partner, lijkt er simpelweg geen andere verklaring mogelijk; wanneer iemand meerdere partnerrelaties heeft, zit er iets niet goed.

Zoe (34), een van de respondenten in mijn onderzoek, verwoordt het als volgt: “Volgens traditionele waarden is het gewoon fout. Je bindt je aan één persoon en blijft die trouw [door exclusief te zijn]” Ze ervaart dat haar twee relaties vaak met vreemdgaan worden geassocieerd en benadrukt hoe tegenstrijdig dit is: “Vreemdgaan gebeurt vaak in monogame relaties, waarbij iemand gekwetst wordt door leugens over gevoelens voor een ander. In polyamorie staan openheid en eerlijkheid juist centraal.” Zoe heeft twee mannelijke partners. Ze merkt dat dominante ideeën rondom gender negatieve reacties vaak versterken. Mannelijke (monogaam georiënteerde) vrienden moedigen haar partner bijvoorbeeld aan om “de sterkste man te zijn” en niet te accepteren dat een andere man intiem is met haar.

Een andere vaak genoemde reactie van mensen die iets meer open lijken te staan voor non-monogame ideeën is:

“Dat zou ik echt niet kunnen, ik ben echt te jaloers.”

Dit lijkt voort te komen uit de overtuiging dat als je jaloezie ervaart, je polyamorie niet aan zou kunnen. Het tegendeel blijkt waar. Bijna alle respondenten gaven aan in meer of mindere mate jaloezie te ervaren. Dit kan soms door middel van communicatie en reflectie worden verminderd. Een van Sara’s partners zei onlangs tegen haar: “Dat ik jaloers ben, betekent toch niet dat ik jou moet beperken?” Sara verwoordde dat haar partner het als zijn taak zag te reflecteren op zijn jaloezie. Dit emotionele werk draagt bij aan het creëren van meer vrijheid voor alle partners. Een vrijheid om identiteit en seksualiteit te kunnen exploreren en uiten.

Een Proces

Polyamorie in deze monogame maatschappij beschrijf ik na aanleiding van mijn onderzoek als een proces. Een proces van actief hervormen van monogame ideeën rondom relaties. Alle respondenten zijn opgegroeid in een monogame maatschappij en ook zij hebben monogame ideeën geïnternaliseerd. Het proces werd bij hen aangewakkerd doordat zij (of hun eventuele partner) zich aangetrokken voelden door meerdere mensen. Bijna iedereen in mijn onderzoek startte dit proces te midden van een omgeving die non-monogamie afkeurt of stigmatiseert.

“Ik had vaak crushes en ik kon er niet met mijn vrienden over praten, want die zeiden: dit mag je echt niet zeggen of voelen, je hebt toch een partner. Is er iets mis in je relatie?” (Boris, 34)

Zo’n omgeving leidt ertoe dat iemand geen emotionele steun kan vinden en zichzelf vaak moet verdedigen. “Dan twijfel ik soms wel erg en denk ik: waarom kan ik niet gewoon een monogame relatie hebben?” Geen van de respondenten twijfelt over of liefde toch voor één persoon is weggelegd, ongeacht de hoeveelheid steun die ze vanuit hun omgeving krijgen. De meeste respondenten geven aan dat ze in de loop der tijd meer contact hebben gezocht met mensen die hun levensstijl begrijpen, terwijl ze zich minder verbonden voelen met degenen die dat niet doen.

Romantische en Seksuele Connecties

Hoe wordt liefde dan precies ervaren door de mensen in mijn onderzoek? Concreet sprak ik mensen met allerlei relatievormen. Velen hadden twee partners: twee die even dicht bij hen staan, of een situatie waarin een van de twee bewust of onbewust dichterbij staat dan de ander (non-hiërarchisch of hiërarchisch). Soms hadden de twee partners van de geïnterviewden ook een relatie met elkaar. Zij hebben met z’n drieën een relatie (een triad). Sommige respondenten hadden één partner of geen partner op het moment van het interview.

Op deze manier hun intieme connecties beschrijven zou echter een beperkt beeld schetsen. Bijna alle geïnterviewden hadden ook romantische en/of seksuele connecties met mensen die ze niet als partner beschrijven:

“In mijn visie, en die van veel poly-mensen die ik ken, kan een ’tussen plek’ tussen liefde en vriendschap ook een plek zijn. Dat je meer kijkt naar wat voor ons fijn is, en probeert zo veel mogelijk los te komen van die regeltjes en normen,” beschrijft Rosa (24).

In deze visie hoeft een connectie dus niet noodzakelijkerwijs te bewegen naar een “platonische” vriendschap of partnerrelatie. Deze niet-partners stonden vaak wat verder van de respondenten af dan partners. Ze worden wel als erg belangrijk gezien.

Rosa (24) beschrijft wat ze in de verschillende connecties vindt: “Met mijn partners hebben we naar elkaar uitgesproken dat het iets is voor de langere termijn. We hebben een commitment naar elkaar gemaakt, door dik en dun, zo zou ik het zien. We houden elkaar op de hoogte van ons leven, en dat willen we ook graag. De andere romantische connecties zijn ook belangrijk, maar er is wat minder commitment. We gaan meer met de flow, wanneer het leuk is.” Voor Rosa zit er een verschil in commitment, anderen maken op een andere manier weer onderscheid. Romantische partnerrelaties hebben voor verschillende mensen verschillende betekenissen.

Dit netwerk (“polycule”) kan in de loop der tijd veranderen, benadrukken de geïnterviewden. “Het zou best kunnen dat ik ooit in mijn leven in een monogame relatie zit,” vertellen sommigen me. De overtuiging van ongelimiteerde liefde blijft, maar soms is een monogame relatie het meest passend bij de situatie. Rosa sluit af: “Monogame relaties staan dan ook niet noodzakelijkerwijs tegenover polyamoreuze relaties. Het gaat meer om de visie en overtuigingen over de liefde dan de relatievorm”

Het veld van onderzoek naar polyamorie is nog lang niet verzadigd en ik als onderzoeker hoop nog veel kansen te krijgen mezelf ook wetenschappelijk te verdiepen in visies op liefde.

Citaten in dit verhaal zijn geconstrueerde samenvattingen van uitspraken uit het onderzoek. Het betreft een kleinschalig etnografisch onderzoek waarin ik sociale observaties heb gedaan en informele gesprekken heb gevoerd. Daarnaast heb ik media-artikelen over polyamorie uit 2024 geanalyseerd. Tot slot heb ik, met hulp van Pluk de Liefde, vijftien mensen geïnterviewd over hun ervaringen met het hebben van meerdere relaties. Het volledige Engelstalige onderzoek is op te vragen bij mij, via [email protected]

Poly Lief & Leed: “Minder hongerig, meer bij mezelf”

, 5 Reacties

 

Ervaringsverhaal van Marius

Marius merkte dat zijn relatie net zijn nesting partner steeds minder intiem werd. Door elkaar ruimte te geven kreeg hij de mogelijkheid om te daten met andere vrouwen. Daarbij kwam hij zichzelf en oude, onvervulde behoeftes behoorlijk tegen.

Ik had een lange relatie met mijn vorige vriendin. We woonden samen. Ze vertelde me na ruim 10 jaar dat ze veel minder behoefte had aan seks. Ook heel lang strelen en kussen wilde zij niet meer. Dat had ik al eerder gemerkt, we sliepen al een tijd lang apart omdat ik snurkte en zij daar niet tegen kon.  Dat gebrek aan lichamelijk contact vond ik persoonlijk een verlies. Ik heb ik die behoefte  aan fysiek contact heel sterk. Het gaat mij niet perse om seks. Ik ben in relaties een soort van knuffelbeer. Ook bij mijn gewone vrienden vind ik het fijn om elkaar vast te houden. We konden daar wel goed over praten, mijn vriendin en ik, dat verschil in behoefte aan strelen, knuffelen en intimiteit.

Met behulp van een relatietherapeut gingen we een tandje dieper over wat we echt wilden. We kwamen erop uit elkaar meer vrijheid te gunnen op dit soort gebied. Mijn vriendin besloot dat zij een opleiding wou doen zodat zij verder kon doorgroeien in haar werk. Ik sprak met haar af dat ik seksuele ontdekkingen ging doen en intieme vriendschappen zou hebben naast mijn vaste relatie. Ik verdiepte me in polyamorie en bezocht wat borrels. Allemaal erg interessant, hoor.

Mijn eerste polyjaar was niet helemaal zoals ik het me had voorgesteld. Ik kreeg via een polyborrel contact met een leuke vrouw, had met haar een paar dates, maar toen sloot ze het abrupt af met een mail. Ze zei dat ze me te ‘hongerig’ vond en dat dat voor haar niet werkte. Zij had behoefte aan meer ontspanning in het contact, terwijl ik misschien juist mijn oude frustraties achter me wou laten door te hard te gaan. Wie weet heb ik me ergens wel afgewezen gevoeld in het contact met mijn vriendin thuis, ook al wist ik best dat het niet zoveel met mij te maken heeft dat zij minder behoefte had aan intimiteit. Mijn vriendin heeft een trauma meegemaakt, zij is seksueel misbruikt in haar jeugd en die pijn blijft altijd een beetje hangen. Ergens in dat jaar besloot mijn vriendin dat ze op zichzelf wilde wonen. We hebben van onze relatie een vriendschap gemaakt die nog steeds veel betekent. Eens per maand gaan we eten en praten we bij.

Ik kreeg vrij snel een volgend contact maar helaas liep dat ook snel af. Ik wil niet zeggen om dezelfde reden, maar het scheelde niet veel. Deze vrouw was minder een knuffelaar. Als we een tijdje op de bank in elkaars armen lagen, sprong ze op en wilde iets anders doen. Daarna ben ik op een datingapp gegaan en heb het daar een paar maanden geprobeerd. Dat leverde best veel digitale uitwisseling op. Maar elke keer als ik live afsprak, was er iets. Nogal eens was er geen click bij mijn date. Een paar keer knapte ik zelf af op iemand die zich veel jonger had voorgedaan bijvoorbeeld. Ik kwam ook best wat vrouwen tegen die ik  afstandelijk vond. Het was teleurstellend en ik werd er moe van. Ik vroeg me toen af of er soms iets met me mis met mij was. Daarom ben ik opnieuw met een therapeut gaan praten, om dat op een rijtje te krijgen. Hij gaf me de opdracht om eens wat breder met aanraken en contact bezig te zijn. Er is meer dan alleen seks, zei hij.

Zo ben ik terecht gekomen in de wereld van dans en tantra. Ik ging op bezoek bij groepen die zich bezighouden met allerlei vormen van aanraken, vluchtig en luchtig maar ook via massage en intensere aanrakingen. Ook ben ik bezig geweest met mijn zelfbeeld, het onzekere jongetje dat bang is om afgewezen te worden. Ik ontdekte tijdens een tantraweekend mijn angst dat vrouwen me niet fijn en leuk vinden. Die ik eigenlijk overschreeuw door snel aan te raken om me meer zeker van mezelf te voelen. Ik kreeg enorme huilbuien. Het zat dus wel diep. Dat kleine jongetje dat als kind ook nauwelijks aangeraakt werd. Mijn ouders waren en zijn erg weinig warm. Mijn vader geeft me hooguit een hand.  Mijn moeder vindt twee zoenen op de wang eigenlijk al teveel. Tja, dan word je misschien wel hongerig. Ik leerde dat ik mijn behoefte aan bevestiging op een andere manier moest zien te krijgen.

Pas dit tweede jaar begin ik het een beetje te leren hoe het eigenlijk voor me werkt. Sinds een tijdje ervaar ik bij de tantragroepen waar ik kom mooie contacten. In de liefde gaat het beter, ook met dates. Ik voel me nog heel onzeker soms en het is best spannend, maar het gaat echt beter. Mijn eerste polyjaar was ik vooral bezig om indruk te maken en voelde ik me snel afgewezen als iemand daar niet meteen positief op reageerde. Ik had niet door hoe oude trauma’s me in hun greep hadden. Geen wonder dat ik grijperig overkwam en dat ik daardoor vrouwen afschrikte. Dat ben ik me nu veel meer bewust, dat dat angstige gevoel kan toeslaan. Bijvoorbeeld als ik in een tantragroep ben en we in tweetallen uiteen gaan. Dan ben ik zo bezig met dat ik niet wil ‘overblijven’ dat ik te gespannen overkom. Nu spreek ik mezelf toe, dan zeg ik tegen mijzelf: het komt wel goed, hoor. Wat er ook gebeurt, ik sta achter mezelf.

Een paar weken geleden heb ik een biodanza avond gedaan waar ik een bijzondere verbinding voelde met een stel. Zowel met de man als met de vrouw heb ik heel mooi kunnen dansen. Het raakte me dat ik met de man dus ook opeens een soort van connectie voelde. Dat is me nog nooit gebeurd. Zij is een stralende verschijning die me blij maakt. Hij is net als ik heel fysiek en vriendelijk, ik ben erg ontspannen bij hem. Na afloop hebben we adressen uitgewisseld en vorig weekend was ik bij hen. We hebben veel gepraat, ook geknuffeld en hadden heel fijn liefdevol contact. Binnenkort ga ik iets met ze drinken. Ik verwacht niets maar sta voor alles open.

Ik doe dit intussen allemaal niet meer allemaal met als doel om een nieuwe vriendin erbij te hebben voor de intimiteit. Het is een weg die naar mezelf leidt. Ik ervaar dat ik als man groei, dat ik opener word. Een contact kan komen en gaan en ik blijf nu bij mezelf. Ik voel me gelukkig met mezelf. Dat dit zo via polyamorie komt, is mooi meegenomen.

 

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]    

PolyBeest – Love birds VMV

, Reageer

In onze cultuur is er de neiging om idealen over heteroseksuele monogamie bij dieren neer te leggen. Maar zijn dieren wel zo mono en hetero als wij denken? In deze rubriek volgen we het wel en wee van dieren die met hun liefdesleven buiten de lijntjes kleuren. Dit keer bespreken we de ‘love bird’, de dwergpapegaai.

Dwergpapegaaien zijn afkomstig uit Afrika.  De wetenschappelijke naam (agapornis) is gevormd uit het Griekse agapein = liefkozen en ornis = vogel). In het Engels worden dwergpapegaaien ook wel lovebirds genoemd. Dat heeft te maken met hun aanhankelijke karakter. Ze vormen een erg hechte band met hun partner, gedurende hun hele leven. In het Duits heten dwergpapegaaien dan ook die Unzertrennlichen en in het Frans worden ze les inséparables genoemd.

Dwergpapegaaien leven in het wild in kleine groepjes. Ze eten fruit, groenten, sommige grassoorten en zaden. Dwergpapegaaien worden door mensen het liefste in paren gehouden, omdat ze zich zo hechten. Ze kunnen ook in hun eentje gehouden worden, maar dan vragen ze aldoor aandacht. Krijgen ze niet genoeg aandacht dan is de kans groot dat de vogel zal vereenzamen en wegkwijnen.

Heel bijzonder: deze love birds kunnen overgaan tot een polyamore leefwijze! Een eigenaar van drie dwergpapegaaien zag hoe het paartje Lemon en Indy zich door het leven sloegen. Ondanks een ernstige ziekte die hen kaal en kwetsbaar maakt. Toen kwam vrouwtje Rhea erbij, eveneens lijdend aan dezelfde ziekte. Er ontstond een trio VMV . Drie zielen en veel blijdschap.

In dit filmpje zie je drie love birds samen zingen en vredig van elkaar genieten.

PolyLief & Leed: die andere kant van mijzelf

, Reageer

Ervaringsverhalen over polyamorie

Shiwa werkt als alternatief genezer in een succesvolle praktijk. Hij is een warme huisvader en steunt zijn vrouw bij het opbouwen van haar nieuwe bedrijf. Naast zijn huwelijk heeft Shiva diverse relaties gehad met vrouwen uit de BDSM-wereld. Op dit moment zoekt hij een nieuwe sub.

Mijn vrouw en ik zijn allebei open minded en we laten elkaar behoorlijk vrij. Tijdens ons huwelijk is de eerste jaren alle aandacht naar de kinderen gegaan. Toen die wat zelfstandig werden, hebben we weer van alles onderzocht. We wilden allebei experimenteren en gingen tantra-workshops volgen. Tijdens onze ontdekkingsreis naar tantra verdieping hebben we ook alle uithoeken gezien. Witte tantra, rode tantra, zwarte tantra, je kon het zo gek niet bedenken. Toen de kinderen echt uit huis waren, gingen we nog een stapje verder. We gingen de wereld van swingen verkennen, door op vakantie te gaan naar plekken waar swingers elkaar ontmoeten. We hebben met duizenden tegelijk sex gehad op een tropisch strand, heel opwindend en magisch vond ik dat.

Deze ontdekkingstochten hebben onze relatie heel goed gedaan. We werden steeds eerlijker over onze diepste wensen en ook over de overeenkomsten en verschillen die we ervaren. Wat duidelijk werd: ik heb een andere kant die niet goed in mijn relatie met haar past. Laten we zeggen dat ik het heerlijk vind om de touwtjes in handen te hebben. Zij zit toch veel meer op het massage stuk met tantra, bijvoorbeeld. Terwijl ik daar nu na alles wat ik heb meegemaakt, niet meer zoveel nieuws ontdek. Ik vind het wel fantastisch dat ik met mijn vrouw zoveel subtieler en intenser kan genieten. Daar blijft het bij en dat is heel goed.

We besloten drie jaar geleden om die andere kanten van ons de ruimte te geven. Zo ontstond de overgang naar polyamorie. Zij is dat gaan zoeken bij een tantramaatje met wie ze al contact had en nu een tweede relatie heeft opgebouwd. Mijn vrouw heeft helemaal niets met BDSM. Zij vindt het prima als ik dat ergens anders uitleef. Ik ben BDSM gaan verkennen. Mijn behoefte bleek niet uit te gaan naar puur spelcontact. Dat is simpel te krijgen op spelavonden en in clubs. Dat heb ik wel gedaan natuurlijk. Ik vond het heel leuk om te leren om bondage te doen en suspensions te geven.

Mijn eerste sub was een jonge lerares met een fetisj voor pijn. We hebben een jaar lang een mooie tijd gehad, maar ik heb de relatie beëindigd omdat ik haar nog een vol leven gun met een volwaardige relatie en gezin. Ook al doe ik in het spel tamelijk bijzondere dingen met mensen, in wezen ben ik een zeer liefdevolle persoon. Ik gun mijn geliefden het beste en zorg voor hen, zelfs al is dat niet altijd in mijn belang. Je moet naar the bigger picture kijken. Het is ook mijn uitgangspunt om buiten spel volledig gelijkwaardig te zijn. Alleen, in spel ben ik volledig Dominant. Mijn laatste subvrouw heb ik wel als Switch getraind en ik heb haar dus ook laten Toppen, maar uitsluitend onder mijn regie. Zij was psychologe en onze relatie was een soort van leerrelatie voor haar.

Ik kan een schets geven van de ontmoetingen met mijn vriendin. Ik maakte gebruik van ruimte in een club, speciaal voor ons gehuurd. Ik was altijd eerder en legde dan een zwartleren oefencollar voor mijn sub neer. Die deed ze zelf om. Dat is een teken dat zij op dat moment de sub wordt en ik de Dom. De eerste keren onderzocht ik haar reacties op een paar eenvoudige bondages en andere spellen. De volgende keren maakte ik steeds een stapje in bondagetechniek. We verkenden diverse vormen van suspension (hangen in de touwen) in combinatie met ademtechniek. Het mooie is dat mijn sub echt zweeft en volledig vrij kan ademen in ‘radical ecstasy’. Zo werk ik toe naar steeds grotere uitdagingen voor mijn partner. Zij kan op elk moment besluiten om te stoppen of te pauzeren of om de collar af te doen en de D/s verhouding te beëindigen. Na de sessie drinken we wat. Dan doen we een massage met elkaar, ik eerst bij haar, dan zij met mij.

Ik ging vaak daarna met mijn vriendin uit eten en we gingen wel eens een weekend weg, vaak naar een plek met een club. Haar primaire focus lag op haar huwelijk en haar gezin van nog jongere kinderen. Onze BDSM relatie heeft een tijd lang zowel haar als mijn huwelijk gevoed en gesteund. Maar op een gegeven moment begon het moeilijker te worden. Haar partner, die het eerst allemaal goed vond, ging zich tekort gedaan voelen. Ze werd een beetje afwezig bij hem. Hij wilde niet dat zij te vaak met mij omging. Op een gegeven moment heeft hij haar voor de keus gesteld en toen koos ze toch voor haar gezin. Ik begreep het best, maar ik vind het natuurlijk ook jammer. Ik mis haar. En ik mis die andere kant van mezelf. Dus nu ben ik opnieuw op zoek naar een vriendin die aanleg heeft voor BDSM en ook polyamoreus is. Dat is wat zoeken, de combi is wat zeldzamer, maar ik heb intussen een veelbelovend eerste contact….

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].

Make Love not War – PolyKerstBlog

,

Vrede en angst in de sixties

Je hoort wel eens de kreet: vroeger was alles beter. Maar is dat ook werkelijk zo? Klopt het om zo te zwijmelen over de jaren ’60 en ’70….Hoe ideaal en vreedzaam was het vroeger eigenlijk?

‘Make love, not war’ was de slogan van de hippy’s in de flower power tijd van de jaren ’60. De jongeren van toen komen dan in verzet tegen de oorlog van Vietnam. Zij zijn opgegroeid in de tijd van de Koude Oorlog. Een periode waarin er veel angst is voor een atoomoorlog tussen de USA en de USSR.

 Mijn oom is als militair in Korea geweest. Hij vertelde vroeger over een of ander rood gevaar dat de wereld zou overspoelen. Als kind was ik me voortdurend bewust van de mogelijkheid dat er een enorme bom ging vallen die alles wat ik ken, kapot kan maken. Ik maakte met mijn vriendjes een schuilplaats voor het geval dat...

De Cubacrisis is een spannend punt in deze periode. De wereld houdt de adem in, vooral als duidelijk wordt dat Sovjetschepen met kernkoppen aan boord de quarantainezone dicht genaderd zijn.

Het komt bijna tot een kernoorlog, waarvan pas later duidelijk wordt hoe dichtbij dit is geweest. Alleen de koelbloedigheid van een Russische ondercommandant op een onderzeeboot voorkomt dit. Hij weigert de inzet van nucleaire torpedo’s te fiatteren. Op het nippertje komen we uit de escalatie terug.

Beter langharig dan kortzichtig

We denken misschien met nostalgie terug aan de jaren’60, alsof dit een vredige tijd was vergelijken met nu. Maar de sixties zijn vergeven van bloedige aanslagen (Kennedy, Martin Luther King) dreigingen en afslachtingen op wereldniveau. Vietnam is daarin een pijnlijk dieptepunt. Maar liefst 2,5 miljoen Vietnamezen verliezen het leven. Hun land is nog jaren verpest door bombardementen en gif.

Als klein kind zat ik aan het ontbijt met mijn ouders, terwijl de radio aanstond. Ik at mijn dubbele boterhammen met hagelslag, terwijl het aantal vliegtuigen werd gemeld dat bommen heeft gedropt boven Noord Vietnam of Cambodja. Soms hoorde je het ronkende geluid van de motoren of de inslagen op de radio. 

Het debacle ‘Vietnam’ leidt tot een tegenbeweging en protesten op ongekende schaal. Vooral onder jongeren. Er groeit een duidelijke vredesbeweging die steeds meer aanhangers krijgt. Vredesactivisten uiten protest tegen de oorlogsdreigingen, tegen geweld en tegen racisme.

Er ontstaat een tegencultuur waarin de idealen van geweldloosheid, strijd voor burgerrechten, feminisme en vrijere seksuele moraal samenvallen. Ondersteund door en verbeeld via een kleurrijke generatie van nieuwe films, muziek, boeken en musicals (Hair).

Make love not war

Aan verschillende mensen wordt de kreet ‘make love not war’ toegeschreven. De zanger Rod McKuen en een hoogleraar Gershon Legman van de Ohio University. John Lennon schrijft een song ‘Make love not war’, een zeer populair nummer in die tijd. De slogan ‘make love not war’ is gericht tegen elke vorm van oorlogsdreiging. Deze tekst wordt ook na de jaren zestig nog gebruikt. In elke wat grotere antioorlogdemonstratie is hij wel terug te vinden. Daarna kom je het ook veel tegen in moderne songs. Jason Derula en Nuka hebben in 2020 een nummer uitgebracht met de titel ‘Make love, Not War’, waarin ze het thema meer op relationeel niveau getrokken hebben.

Vrije liefde

Het begrip ‘vrije liefde’ komt op bij de seksuele revolutie in de sixties. Waarbij seksualiteit als fijn en goed wordt gezien. Losgekoppeld van de menselijke voortplanting en niet meer onderdeel van een maatschappelijk kader van de monogamie. In plaats van één-op-één gereguleerde kerngezinnen, is er plek voor een veelheid aan relaties, waarbij mensen vrij zijn om met velen seks en liefde te delen.

Deze vrije liefde heeft oude wortels in de subculturen van communes, waarvan de voorlopers al uit de 19e eeuw stammen. In de Oneida Commune bij New York is iedereen met iedereen getrouwd. Hier liggen links met socialisme en anarchisme. Idealen waarin ‘samen delen’ en ‘stoppen met beperkte kaders’ volop samenkomen.

Make love not war in de 21e eeuw

Ik vraag me af of ik kinderen wil, in deze eeuw. Wat doe ik ze aan, om geboren te worden in een tijdperk van polarisatie en klimaatcrisis? (polymillennial, tijdens Pluk de Liefde workshop)

De kreet ‘make love not war’ is nog steeds een mooi en tegelijk eenvoudig protest tegen oorlogshysterie én tegelijk de beperkingen die mensen uitsluiten en isoleren in de liefde. De gestolde vorm van wij-zij wordt opengebroken. Zowel op het gebied van macht en geweld gericht op de ander, in de oorlog. Als het in bezit nemen van elkaar in relaties. Hoe verschillend de gebieden van liefde en oorlog ook lijken, er zijn overeenkomsten. of het nu gaat om Rusland en Oekraïne of Israel en Hamas.

Het gaat uiteindelijk gewoon om hoe we met elkaar omgaan. Of we bereid en in staat zijn de ander te zien als iemand die bestaansrecht heeft, vrij en zichzelf is. Die met ons verbonden is, maar die niet ons eigendom is en die we niet willen overheersen. Of we onze wapens kunnen neerleggen en de ander niet opsluiten en gevangen houden.

Of we mensen met minder macht en minder rijkdom zien als anders, minder of tegenstander. Dat we vluchtelingen zien als mens, gelijkwaardig en ‘naaste’. Geen verre vijand, maar een buur-mens op deze planeet. Kunnen we mensen alleen zien als een verzameling afgegrensde kerngezinnen of zien we ons als een soort dat in netwerken leeft die veel verder reiken dan ons directe bloedverwanten. Tenslotte zijn we genetisch zwaar verwant, ook aan buiten-landers, immigranten, Afrikanen, Oost Europeanen, etcetera.

Wat ons bindt, is groter en dieper dan wat ons scheidt

Wie vasthoudt aan bezit – van geld, van een mens, van land, van een partner, van een kind – heeft veel te verliezen. Uit angst en agressie moet je dan je huwelijk en je land beschermen op een gewelddadige manier. Als je ziet dat het ‘bezit’ ook maar een idee in je hoofd is, wordt het anders. Bezit is uiteindelijk een illusie. Er is niets om te bezitten, maar we hebben zoveel om te delen…

Polyamoreus & Biseksueel

, Reageer

Kort geleden organiseerden we een gespreksavond BiPoly, voor mensen die zowel polyamoreus zijn als zich identificeren als biseksueel. Kortom: mensen die zowel op mannen als vrouwen kunnen vallen. Binnen de kortste keren was de groep vol, wat misschien wel iets zegt over de behoefte om hierover te praten…

We hebben eerst uitgebreid kennisgemaakt en elkaars verhaal gehoord. Dat gaf al veel stof voor doorpraten en ook veel herkenning. Voor nogal wat mensen uit deze groep is het moeilijk om anderen te vinden die op een vergelijkbare manier met relaties bezig zijn. Als je gelukt hebt, heb je een partner die er tolerant of in ieder geval niet afwijzend op reageert. Dat geeft in ieder geval ruimte om verlangens en gevoelens niet te hoeven onderdrukken.

Het gesprek met omgeving en kinderen is soms best complex. Wat als je puberende dochter erg kritisch reageert op een moeder die naast haar partnerrelatie met een man ook een beginnende relatie met een vrouw opbouwt? Er zijn nogal wat vooroordelen over mensen die biseksueel zijn. Het ‘eten van twee walletjes’ of ook wel: je weet niet wat je wil’.  De verwachting is nogal eens dat het ‘een fase’ is, maar voor onze deelnemers uit de groep is de fase een blijvertje.

Misschien roept biseksualiteit ook wel verwarring op bij mensen die in negatieve oordelen schieten.  Onbewuste aannames over relaties worden op de proef gesteld als je met twee geliefden van verschillende sekse aanschuift op het kerstdiner of de nieuwjaarsborrel.

Ook daten geeft uitdagingen. De mannen in de groep vertelden opvallen vaak het verhaal dat zij nogal eens contact krijgen met andere mannen die uit zijn op het seksuele aspect, maar die geen band willen opbouwen. Daardoor is de combi van biseksueel en een echte warme relatie opbouwen wel eens lastig. Bij vrouwen blijkt het ook best latsig om te daten. Daten is een proces waarin je met elkaar duidelijk moet worden over de vraag of je verder wil gaan, of je stapjes durft te zetten, ook op het gebied van intimiteit. In de gewone bi-wereld wordt wel eens moeilijk gedaan over het hebben van diepe relaties met mannen én vrouwen. Nogal at biseksuele vrouwen zijn eigenlijk seriëeel monogaam met eem man en daarna weer met een vrouw.

Tioch is het niet alleen maar ‘lastig’. Als het clickt en het kan, er is ruimte voor polyamoreus en biseksueel sameneleven, dan kan dat erg verrijkend zijn.

‘Door mijn diepe relaties met mannen en vrouwen, voel ik me een completer mens.’

Poly Lief & Leed: “Bekneld”

, 2 Reacties

Ervaringsverhaal van Feline

Feline heeft ervaring met verschillende relaties naast elkaar, in volle tevredenheid voor een bepaalde periode. Tegelijkertijd voelt ze de behoefte aan een partner met wie ze een vaste partnerrelatie kan opbouwen.

Er is een periode geweest dat ik gelukkig was met mijn partners. Het was een paar jaar na mijn scheiding en na twee mislukte pogingen van wederom monogame relaties. Zonder dit van tevoren bedacht te hebben, had ik op een gegeven moment contact met drie mannen, afzonderlijk van elkaar.

Eén man was de stabiele factor voor mij, met hem ging ik naar sociale gebeurtenissen, kende zijn familie en ik kon daar ook gerust overnachten, het leek op een monogame relatie. Hij had dit graag gewild maar al snel had ik aangegeven dat dat gewoonweg op dit punt van mijn leven niet voor mij zou werken en hij tolereerde dit. Ik informeerde hem niet in details over de andere partners maar hij was ook niet in het ongewisse.

De tweede man was iets tijdelijks, hij woonde in Nederland zolang hij hier goed kon verdienen, zodra zijn financiële situatie dit zou toelaten, zou hij teruggaan naar zijn eigen land om zich daar te settelen en een gezin te stichten. Ik zag hem waar we met z’n tweeën konden zijn of we reden naar een voor ons onbekende plaats. We hadden plezier en mijn herinnering aan hem was dat van een pezige man zonder een gram vet en een hard lijf, hij was anders voor mij en daardoor interessant. Eigenlijk niet het type waar ik doorgaans op zou vallen. Ik viel op donkere en stevige mannen met een pondje meer.

De derde man, was zo’n man, onze ontmoeting was bijzonder, ik voelde gelijk de klik, de aantrekkingskracht. Hij vertelde mij vrij snel dat hij getrouwd was met 3 kinderen en hij zijn vrouw en kinderen nooit zou verlaten. Eigenlijk totaal overbodig want mijn behoefte lag daar ook niet. Negen maanden na ons treffen, kwam het pas tot een seksuele relatie. Hieruit volgde een wekelijks contact dat heel fijn en mooi was, dit duurde zo’n anderhalf jaar.

Ik voelde mij in deze tijd met mijn mannen op en top vrouw en ik haalde hier voldoening uit, ik had respect voor hen en zij voor mij. Er waren geen verwachtingen. Een tijd lang werkte dit voor alle partijen. Om verschillende redenen, maar niet direct door het contact met mij, stopten sommige contacten. In ieder geval de frequentie en inmiddels ken ik twee van de drie al negen jaar en hebben we nog steeds sporadisch contact en houd ik oprecht van deze mannen.

Toch bleef ook de behoefte bestaan naar die man die alles zou kunnen vervullen, met wie ik een sociaal leven zou kunnen opbouwen en met wie ik tevreden zou zijn. Na wat mislukte pogingen, die altijd eindigde omdat ik niet enthousiast genoeg was, geen toekomst plannen wou maken en tegen de vaste bezoektijden ging opzien. Meestal hield de man de eer aan zichzelf en stopte de relatie. Ik voelde mij vervolgens bevrijd en zocht dan weer even contact met de mannen van toen, die net zo blij als ik waren, dat we elkaar weer af en toe konden zien. Frustrerend maar waar, tijdens de monogame relatie was ik trouw maar ik hield het niet vol, niet om de sex, maar door het onbeschreven verbod om contact te mogen hebben met andere mannen. Het patroon was echter dat ook zij niet compleet vervullend waren, en opnieuw begon mijn zoektocht naar die ene man, die vaste relatie.

Ik heb nu zo iemand. Hij wil wel, hij geeft alles en ook ik wil wel, ik heb contact met zijn familie, zijn kinderen, het hele pakket wat ik zo zie bij andere koppels, en waarbij het wel lijkt te werken, alleen bij mij gaat het vroeg of laat wringen. Zo ook nu weer. Vreselijk vind ik dat, ik verlang echt niet zoveel meer naar andere contacten, maar wel naar een soort van vrijheid. Het is een dilemma en daarom denk ik soms dat een polyamoreuze relatie misschien voor mij zou kunnen werken, hoewel mijn relaties altijd 1 op 1 zijn en ik ook op iemand heel jaloers kan zijn.

In mijn huidige relatie heb ik mijn polyamoreuze gevoelens aangegeven. In eerste instantie verbrak hij gelijk de relatie maar kwam er door nieuwsgierigheid diezelfde dag nog op terug. Ik kreeg allemaal vragen en uiteindelijk zag hij er wel perspectief in, zei hardop dat sommige ex-en hiervoor wel te porren zouden zijn en voorzag veel minder problemen en ruzies op deze manier met alles ‘out in the open’. Hij zag eigenlijk alleen de seksuele vrijheid. Ik was de eerste dagen na mijn openbaring erg gelukkig en dacht dat het mij eindelijk gelukt was, een vaste relatie die niet knelde.

We zagen elkaar vaker en ik kreeg steeds meer gevoelens en het door mij geopperde begon te schuren. Ik werd al jaloers van de gedachte dat hij iemand anders zou gaan zien. Hij maakte hier overigens niet eens zoveel toespelingen over, maar van mijn ‘stoere’ praat, daar kreeg ik last van. Dus op een avond benoemde ik het en zei dat ik de gedachte eraan al niet kon verdragen en of wij dan toch maar monogaam zouden kunnen zijn… Ik had hem volgens mij niet gelukkiger kunnen maken en een tijd lang voelde dit goed. Echter na zo’n 15 maanden ben ik allang niet meer zo blij als toen… Jawel het liedje van Doe Maar kwam weer opspelen, ben ik wel goed bij mijn verstand?

Ik zit eraan te denken om het wederom over polyamorie te gaan hebben, maar tegelijkertijd besef ik ook de gevolgen hiervan. Ik voel me vast zitten, schuldig naar hem toe en ik word hier neerslachtig van. Ik zie niet meer het te bewandelen pad voor mij, gevoelsmatig in deze situatie zou dat het bevrijden van mijzelf zijn, maar ik heb inmiddels ook genoeg ervaring dat dat het ook uiteindelijk niet is en ik dan een goede partner uit mijn leven laat gaan. Dus ik voel mij bekneld, temidden van mijn verlangens….

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected].

Poly Lief & Leed: “We zijn op weg”

, Reageer

Ervaringsverhaal van Rik

Rik is jong getrouwd met Mia en heeft samen met haar drie kinderen. Na zo’n 20 jaar monogame relatie begon het te kriebelen bij Mia, die met Rik begon over polyamorie. Ze hebben nu beiden een beginnend polycontact.

Bij ons ging het zo dat ik zo af en toe wel verliefd was, maar dat ik er geen werk van maakte omdat ik mijn relatie met Mia daarvoor te belangrijk vond. Omdat verliefdheid maar zelden voorkwam, vond ik het niet zo’n probleem. Verliefdheid kun je beperken door er niet te veel aandacht aan te besteden. De omslag kwam eigenlijk toen Mia hevig verliefd op een vrouw werd en mij dat vertelde. Het was niet wederzijds maar het opende haar wel de ogen. De intensiteit van de gevoelens was iets wat ze al lang niet meer had gevoeld en het smaakte voor haar naar meer.

Van het een kwam het ander, we hebben er veel over gepraat. Mia had het boek “Liefde in Meervoud” gekocht. Dat heb ik toen ook maar gelezen. We hebben nog een beginnersworkshop bij jullie (Pluk de Liefde) gedaan. Dat gaf veel aanspraak en herkenning. Je bent echt niet het enige stel dat hiermee bezig is. We kwamen eigenlijk vanzelfsprekend tot de conclusie dat we maar eens moesten gaan kijken wat de polyamorie ons te bieden had. Er zit natuurlijk een rationele en een gevoelskant aan. De laatste kun je niet voorspellen. Je kunt wel zeggen dat je gelooft dat monogamie een cultureel verschijnsel van de laatste eeuwen is en niet iets dat eigen is aan de mens, maar hoe reageer je wanneer je partner daadwerkelijk een relatie begint met een ander?

Tot nu toe bevalt het mij prima. Hoe het komt weet ik niet, maar van jaloezie heb ik eigenlijk tot nu geen last gehad. In elk geval niet bij het idee dat ze seks heeft met een vrouw. Wat ik soms niet leuk vind, zijn de dagen dat ze zo verliefd is dat ze alleen maar aan haar nieuwste polylief denkt. Maar daar kunnen we goed over praten. Mia vindt het soms nog moeilijk als ik naar een date ga, maar eigenlijk nooit lang. Het is toch een soort groeiproces denk ik. Wij zijn 21 jaar bij elkaar, en dan ben je zo lang op elkaar gericht dat een beetje variatie alleen maar bevrijdend is.

Wij zijn op dit moment open over ons liefdesleven naar vrijwel iedereen die we kennen, ook kinderen, ouders, familie en vrienden. In het begin waren we een soort zendelingen en moest het onderwerp steeds op tafel komen. Nu is het prima als het ter sprake komt, maar het hoeft niet per se. Veel vrienden vinden het erg interessant om te horen. Sommigen, echt niet alleen de mannen, lijkt het ook wel aantrekkelijk, maar zien allerlei praktische bezwaren. Wat ook grappig was: de reactie van mijn beste vriend, die ik altijd zeer monogaam had ingeschat. Toen ik hem bij een glas bier vertelde over polyamorie, vertelde hij een beetje beschaamd dat hij diverse malen overspelig was geweest. Dat was ook een moment van hard lachen tussen ons. Hij had door nooit mee voor de dag durven komen, terwijl we elkaar al zo lang kennen! Het raakt wat mij betreft wel precies aan het verschil dat polyamorie zo kenmerkt. Overspel is heel oneerlijk naar je partner, terwijl de polyamorie uitgaat van openheid en eerlijkheid.

Wat ik jammer vind zijn allerlei verhalen dat er op datingsites mensen rondlopen die niet eerlijk zijn. Daar kun je je waarschijnlijk wel tegen wapenen. Dat iemands situatie geheel anders is dan die zegt of dat iemand eerst superverliefd doet en dan na een paar keer niets meer van zich laat horen vind ik compleet onbegrijpelijk of zelfs ronduit onbeschoft. Mijn uitgangspunt is dat als je aan iets begint, dat je het dan ook afmaakt. In mijn werk gebeurt het ook wel eens dat ik iets aanneem, om me later te realiseren dat het zoveel werk is dat het nauwelijks of niet opweegt tegen de inkomsten. Maar aangenomen is aangenomen, dus ik zal het dan altijd op een goede manier doen. Dat is ook mijn houding in de liefde. Ik vind dat als je het lef hebt om iets met iemand te beginnen, je ook het lef moet hebben om het eerlijk en met respect te vertellen wanneer je denkt dat het ophoudt of geen ontwikkeling meer ziet. Dat is toch niet meer dan normaal ?

Het meest “bijzondere” op de datingsites was misschien de flirt van een viper die al snel aangaf erg in te zijn voor allerlei SM dingen. Ze kwam erg speedy en needy over. Niet mijn cup of tea dus daar heb ik maar niets mee gedaan. Ik heb nu diverse ontmoetingen gehad met vrouwen. Vaak waren het leuke gesprekken, ook al werd het niks. Een week of drie geleden voelde ik bij een date een enorme klik en dit contact is in opbouw. Het is allemaal nieuw dus ik doe het heel rustig aan. Ook gezien al het andere, onze pubers thuis niet te vergeten, en mijn werk. Ik heb een eigen bedrijf opgericht en ook dat is in een opbouwstadium.

Tijd is inderdaad een belangrijk item. We moeten allemaal een keuze maken hoe we omgaan met onze tijd en energie. Ik heb gistermiddag in mijn eentje een lange wandeling gemaakt om na te denken over mijn nieuwe contact. Een beetje mailen lukt altijd wel in een verloren gaatje, maar wat als het verlangen zo groot wordt dat we elkaar echt elke week zouden willen zien of zo? Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat ik echt niet weet of dat dan zou passen. Ik ga de komende maanden op reis voor werk, dus het wringt al snel. Het heeft natuurlijk ook met verwachtingen te maken. Iedere week zou echt te veel van het goede zijn. Aan de andere kant ben ik ook wel van de whatsapp een paar keer per dag en regelmatig een flinke mail, dus de tijdsbelasting is er toch wel. Ik kan me niet zo goed voorstellen een diepergaand gevoel voor iemand te hebben en diegene langere tijd niet te zien. Misschien moet ik dat maar gewoon ervaren.

Wat het mij en ons brengt, deze fase? Voor Mia is het soms best ingewikkeld. Hoewel zij de eerste was om met polyamorie te beginnen, merk ik dat ze af en toe heel emotioneel kan worden. Zij stort zich erg in een nieuwe liefde en kan daar behoorlijk gefrustreerd in worden. Er was even een aantal weken dat ze bijna depressief was, nadat haar eerste liefje zich had teruggetrokken. Dat hakt er wel in, ook bij mij. Het vraagt van me dat ik mijn stabiliteit en gemoedsrust bewaar, ook als zij het tijdelijk moeilijk heeft en we daar beiden niet heel veel aan kunnen doen. Ik leer wel dat ik dat niet kan of moet oplossen. Het wet beter om uit eten te gaan zonder de kinderen en het verhaal te horen.

Voor mijzelf is het toch allemaal een soort inhaalslag. Ik was ooit een lange slungel met puisten, sociaal erg onhandig en onzeker. Ik was een beetje bang voor de meisjes, maar natuurlijk wel af en toe verliefd. Dat gaf me een beetje een outsiders-rol op school. Deze fase in mijn leven voelt als een herkansing op een of andere manier. Ik zie het heel positief. Mijn beeld van mezelf verandert beslist, nu ik merk dat vrouwen mij best leuk vinden. Ik merk dat ik aantrekkelijker ben dan ik dacht te zijn. Ik heb leer ook wel weer me niet teveel te laten meevoeren door het idee dat iemand me leuk vindt. Dat is natuurlijk mooi, maar het verblindt ook als je niet oplet.

We staan er dus ieder wat anders in. Voor ons samen is het spannend, bevrijdend en af en toe een zoektocht. We zijn op weg.

Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]