Conversations With Friends
Sally Rooney schreef het boek Conversations With Friends, waar nu een serie op gebaseerd is. Een versie hiervan is momenteel te zien bij HBO Max, er is ook eentje bij Canvas geweest. Ongetwijfeld kun je het verhaal via diverse streamings langere tijd blijven bekijken.
Conversations With Friends volgt het leven van vier mensen in Ierland, die vrienden worden. Studente Frances en haar beste vriendin (ook ex-vriendin) Bobbi ontmoeten een getrouwd stel. Melissa is een beroemde schrijfster, haar echtgenoot Nick is acteur met een zwaarmoedige kant. Er start een vriendschap tussen Bobbi en Melissa, gevolgd door een in eerste instantie geheime verhouding tussen Nick en Francis.
Frances, queer, is kind van gescheiden ouders en heeft last van ernstige bekkenpijn. Ze heeft grote moeite om haar emoties onder woorden te brengen, wat haar regelmatig in problemen brengt in de groeiende relatie met Nick en eerder al in haar verhouding met Bobbi. Nick ervaart zij in veel opzichten als een soulmate. Hij is al evenmin sociaal extravert of communicatief ‘handig’ en houdt net als Frances van stiltes en authentieke contacten. Intussen was er ooit een relatie tussen Frances en Bobbi, die door beiden gestopt is. De hechte vriendschap tussen de twee studenten komt onder druk te staan door de relatie die Frances met Nick krijgt.
In diverse recensies over Conversations With Friends wordt wat geklaagd over de afwijkingen tussen het boek en het scenario in de serie. Er is ook wel kritiek op de ‘vlakheid’ van bepaalde personages. Daar had ik zelf bij het kijken geen last van, want had het boek niet gelezen. Er is genoeg om van te genieten, zeker ook de erotische scenes die niet zo stereotype zijn neergezet. Ook het verbeelden van een meer introverte ervaringswereld van geliefden kan ik waarderen. We zijn misschien gewend aan zeer uitgesproken en extraverte hoofdpersonen. Toch uit niet iedereen zich zo en valt er diepgang te voelen als het allemaal wat minder expressief op tafel wordt gelegd. Net zozeer kon ik blij zijn om de vanzelfsprekendheid in de verbindingen. Nergens wordt het woord polyamorie gebruikt, terwijl het als vanzelfsprekend wel ontstaat. Ook de manier waarop vrouw-vrouw én man-vrouw- relaties naast elkaar zijn geportretteerd, komt op mij verfrissend over.
Wat vooral bij blijft zijn de gesprekken. Over wat er gebeurt, hoe het ervaren wordt, het soms ontwijken van de pijnpunten en dan weer terug komen. Confrontaties die worden vermeden en die later gelukkig weer worden aangegaan. Je ziet het belang van communicatie bij polyamorie in volle glorie terug. De conversaties tussen de vier vrienden bleven me fascineren, tot het eind, dat ik maar niet ga verklappen. Er moet wat te ontdekken overblijven….
Frida Kahlo
Frida Kahlo wordt geboren op 6 juli 1907 in Coyoacán een voorstad van Mexico Stad. Ze is de derde dochter van Wilhelm Kahlo, een joodse fotograaf van Duits-Hongaarse afkomst en Matilde Calderon, die half indiaans is. Als ze zes jaar oud is, krijgt Frida polio (kinderverlamming). Hierdoor blijft haar rechterbeen dunner en loopt ze lichtelijk kreupel.
Al tijdens haar tienerjaren heeft Frida meerdere relaties. Zij heeft een vriend Alejandro (die er zelf een tweede relatie met een jongen naast heeft) en is daarnaast verliefd op een oudere vrouw, haar lerares gymnastiek, met wie ze een vurige correspondentie onderhoudt. Als haar moeder dit ontdekt, wordt ze gedwongen om de relatie met haar lerares te stoppen – iets wat ze maar onzin vindt, want Frida is een vrije geest. Ze is van plan medicijnen te studeren. Wanneer ze in 1925 op haar achttiende met de bus naar school gaat, wordt de bus aangereden door een tram, een tragedie met grote gevolgen.
Behalve enkele doden zijn er ook zwaargewonden, waaronder Frida. Een stuk stalen leuning dringt haar lichaam binnen door haar linkerzij en komt er langs haar vagina weer uit. Haar ribben en heup zijn gebroken. Het rechterbeen , dat al slecht was, is nu op elf plaatsen gebroken. Haar ruggengraat is op diverse plaatsen gebroken en haar voet is totaal verbrijzeld. Er begint een ware lijdensweg voor Frida. Dankzij haar wilskracht en levenslust en een aantal operaties en pijnlijke behandelingen, kan ze twee jaar later opnieuw een praktisch normaal leven leiden. Wel voelt ze zich doorlopend vermoeid en heeft ze pijn in haar rug en haar been. Terwijl ze verplicht dagenlang in bed doorbrengt, onbeweeglijk in een korset, installeert haar moeder een spiegel boven haar hoofd zodat ze zichzelf kan zien. Om de tijd door te brengen begint ze te tekenen en te schilderen wat ze ziet, namelijk zichzelf. Haar eerste schilderij en een groot deel van haar later werk zijn dan ook een zelfportretten.
Ze ontwikkelt zich uiteindelijk tot een belangrijk Mexicaans kunstenares. Door het ongeluk kan ze geen voldragen kinderen baren. Diverse zwangerschappen eindigen in een pijnlijke miskraam.
Frida en Diego
In 1929 trouwt Frida met de bekende schilder Diego Rivera, die 20 jaar ouder is en die ze als puber al bewonderde. Ze ontmoeten elkaar wanneer Frida een aantal schilderijen van zichzelf aan Diego laat zien. Diego zegt dat ze talent heeft en is meteen geïnteresseerd in haar. De relatie zal ups en downs hebben, met name onder invloed van de relaties die beiden met anderen aangaan.
Na een tijdje gaan ze bij de ouders van Frida wonen in het blauwe huis, dat haar vader had laten bouwen maar dat Diego Rivera heeft afbetaald omdat de ouders van Frida dit niet meer kunnen, door de medische onkosten van hun dochter. Ondertussen heeft Diego al laten zien dat hij absoluut niet monogaan kan blijven. Frida weet van zijn romances en lijdt er eerst onder. Toch accepteert ze die. Kahlo en Rivera hebben allebei een uitgebreid liefdesleven naast hun huwelijk. Rivera zal een relatie met Frida’s jongere zuster Christina beginnen, wat een scheiding geeft als Frida het ontdekt. Tock kunnen Frida en Diego niet zonder elkaar. Ze hertrouwen in 1940, onder Frida’s voorwaarden. Ze wil niet meer financieel afhankelijk van Diego zijn en gaat de helft van hun uitgaven te betalen.
Met Diego heeft Frida een vrij stormachtig leven in kunstenaarskringen in Mexico, de V.S. en Parijs, tot haar gezondheid haar het bed doet houden. Qua karakter en temperament zijn ze elkaars tegenpolen. Diego Rivera is temperamentvol, zinnelijk, wispelturig, jaloers en veel te dik. Frida Kahlo is rustig, teruggetrokken, een prachtige slanke den, en heeft een zwakke gezondheid. De moeder van Frida noemt het een huwelijk tussen een olifant (Diego) en een duif (haar dochter). Frida en Diego houden delen een hartstochtelijk geloof in de Marxistische revolutie. Het paar is actief in de Mexicaanse Communistische Partij. Nadat zij Trotski in huis opvangen, worden beiden uit de communistische partij uitgestoten. Kahlo blijft actief als communistisch activiste.
Kahlo en Trotski
Tot de minnaars van Kahlo behoort de naar Mexico gevluchte Russische revolutionair Leon Trotski. Nadat Leon Trotski de Sovjet-Unie moet ontvluchten, gaat hij met zijn familie in ballingschap naar Mexico. Hij komt terecht in Coyoacán, toen nog een voorstad van Mexico-Stad. Een tijdje verblijft hij bij Diego en Frida en heeft een korte relatie met haar Zijn voormalige woning ligt op een steenworp afstand van het wereldberoemde La Casa Azul (blauwe huis) van de schilderes. In het filmpje zie je de twee stellen samen, Frida, Diego, Leon en zijn vrouw Natalia.
Trotski en Natalia gaan veel om met Diego en Frida. Frida en Leon spreken dan Engels met elkaar, een taal die slecht begrepen wordt door Natalia en Diego. Frida flirt met Leon en noemt hem ‘love’. Leon geeft haar liefdesbrieven in de boeken die hij haar leent. Als ze een relatie beginnen, noemt Frida Leon “Piochitas” (kleine geit) vanwege zijn baard en “el viejo,”, want hij is bijna 30 jaar ouder dan zijzelf. Als Frida het gevoel terug heeft dat zij mannen kan aantrekken, stopt ze haar relatie met Leon. Frida blijft bevriend met Leon Trotsky. Ze schildert een zelfportret voor hem, staand tussen twee gordijnen, met een tekst op papier in Spaans.
‘To Trotsky with great affection, I dedicate this painting November 7, 1937. Frida Kahlo, in San Angel, Mexico.’
Troski wordt in 1940 vermoord met een ijspriem. Frida is wel verdacht van de moord, maar na twee dagen cel wordt ze weer vrijgelaten.
Kahlo en Murray
Nick Murray bezoekt een vriend in Mexico in 1931. Op die reis ontmoet Nick voor het eerst Frida Kahlo. De volgende 10 jaar hebben Nick en Frida een liefdesrelatie met elkaar waarin zij afwisselend naar Mexico en New York reizen om elkaar te zien. Ze schrijven hartstochtelijke brieven en Nick maakt bijzonder indrukwekkende fotoportretten van Frida. Ondanks hun wederkerige hartstocht ziet Nick uiteindelijk in dat Frida altijd haar relatie met Diego voorrang geeft. Hij keert terug naar zijn leven in New York, terwijl een deel van hem altijd van Frida blijft houden.
Kahlo en Noguchi
De Japans-Amerikaanse landschapskunstenaar Noguchi is de zoon van de Japanse dichter Yone Noguchi en de Amerikaanse schrijfster Leonie Gilmour. Noguchi was een populair figuur in de Mexicaanse kunst wereld toen hij Frida ontmoette. Ze hadden een korte maar gepassioneerde liefdesrelatie. Ze dachten er zelfs over om een appartement samen te kopen toen Diego het welletjes vond en eiste dat Frida de relatie stopte. Kahlo en Noguchi bleven bevriend tot haar dood
Kahlo en haar vrouwen
Frida’s relaties met mannen moet ze verborgen houden voor Diego vanwege zijn jaloezie, maar over haar relaties met vrouwen kan ze veel meer open zijn naar hem. want die ziet hij niet als concurrentie. Frida is biseksueel, iets wat Diego met groot plezier vertelt tijdens de diners die ze houden met hun vrienden. Ze maakt geen geheim van haar relaties met vrouwen. Ze heeft onder andere een relatie met de vrouw van André Breton, de Franse kunstenares Jacqueline Lamba. Frida en Jacqueline hadden meteen een klik en niet alleen als collegakunstenaars. Ze hebben veel gemeen. Beiden kunstenares en getrouwd met een beroemde man.
Ook heeft Frida een verhouding met de Afro- Amerikaanse entertainer Josephine Baker. Josephine Baker is een bijzondere persoonlijkheid. Ze houdt heel Parijs in de ban met haar stijl, haar sensualiteit en haar originele dansen. Ook Frida valt voor haar en vice versa, maar er zijn weinig details bekend over hun relatie.
Chavela Vargas is een Mexicaanse zangeres. Ze ontmoet Frida en Diego op een feestje in het huis van het echtpaar. Diego en Frida vinden haar beiden een aantrekkelijke vrouw en vragen haar om bij hun te overnachten. Dit leidt tot een langer verblijf. Chavela woont een aantal jaren bij hen in huis. De zangeres is een feministe en draagt broeken. Op haar 81ste verklaart ze openlijk lesbisch te zijn.
“I learned a lot from Frida, and I saw her suffer. I learned to live, and also about death” (Chavela)
Chavela Vargas zal later aangrijpende liederen zingen, ter herinnering aan Frida. waaronder het beroemde La Llorona.
De schilderkunst van Frida
Frida maakt kleine schilderijen en is zeer bescheiden over haar kunst. Jarenlang weigert ze iets van haar werk te laten zien tot Rivera haar praktisch dwingt te exposeren in New York. Ze maakt hier kennis met André Breton, de voornaamste theoreticus van het surrelaisme, die Mexico bezoekt om de in het huis van Kahlo wonende Leon Trotski te ontmoeten.
Frida verwerkt haar leed in haar schilderijen. Ze wordt beroemd door haar smartelijke zelfportretten. Onuitwisbare indruk maken de schilderijen gemaakt na haar ongeluk, na haar miskramen, van het harnas dat haar overeind moest houden en van haar liefdesverdriet.
Epiloog
Frida krijgt gangreen in haar rechterbeen en in 1953 wordt dit geamputeerd vanaf de knie. Door verdovende middelen en drank (een fles cognac per dag) schildert ze weinig. Ze wordt steeds depressiever. Ze krijgt een longontsteking waarvan ze maar langzaam herstelt. Toch neemt ze, in een rolstoel, nog deel aan een communistische manifestatie op 2 juli 1954. Kahlo overlijdt in 1954. Ze is net 47 geworden. Frida laat een briefje achter
‘Ik hoop dat het einde vrolijk is en hoop nooit meer terug te keren’.
Frida krijgt een officiële begrafenis, bijgewoond door vrienden van de familie, kunstenaars en politici waaronder de president van Mexico.
Bronnen
Fuentes, C, Diary of Frida Kahlo. Abrams, 1998
Zamora, M. The Letters of Frida Kahlo. Chronicle Books, 1995
Documentaire Jeroen Krabbé (zeer aan te bevelen)
Wikipedia
Poly Lief &Leed: “Deze toxische relatie is nu echt voorbij”
“Ik ben Nina en heb prima werk in de ICT. Mijn vriendin heet Maartje. We kennen elkaar al lang en wonen samen. Het gaat heel goed tussen ons. We zijn elkaars veilige basis en tegelijk laten we elkaar vrij. Maartje heeft een andere leuke vrouw in haar leven, wat ik haar van harte gun. Ik heb ook gevoelens voor mannen en wou er ooit graag een vriend bij.
Lex ontmoette ik via mijn werk. Toevallig kwamen we er tijdens een borrel achter dat we allebei een open relatie hebben. Er was een duidelijke chemie, dus we hadden een date. Het leek de eerste weken alsof ik in de hemel was. Maartje laat me alle ruimte, dat doet ze fantastisch. Met Lex kon ik dingen beleven die heel nieuw voor me waren. We kregen een geweldig contact, waarin we beiden onze verlangens kwijt konden. Hij en ik kunnen elkaar stimuleren en vrij met elkaar omgaan. Ik heb eigenlijk maar weinig ervaring met mannen. Het is een hele andere frisse energie die me erg raakt.
Met Lex ben ik in een patroon gekomen dat ik nog niet eerder heb meegemaakt. Aan de ene kant zijn er fantastische momenten en belevenissen, het is soms heel erg close. Aan de andere kant zijn er hevige ruzies en verlatingen, vaak gecombineerd met wat veel drank. Meestal gaan de ruzies over dat hij vindt dat ik hem claim. Hij is vaak dagen of soms weken onbereikbaar voor me. Ik kan hem niet appen, hij reageert niet en leest mijn apps niet. Hij wil ook niet dat ik hem bel, dan wordt hij boos.
Hij heeft nog allerlei andere contacten naast zijn vrouw en mij, waar hij niet helemaal open over is. Niet naar zijn partner en ook niet naar mij. Waardoor ik hem de hemd van het lijf vraag als ik erachter kom dat hij in de kroeg iemand heeft opgepikt. Hij kan dan keihard reageren als ik ernaar vraag. Hij zegt dan: ” Jij bent zo onzeker, ga maar in therapie”. Dat pik ik nou ook weer niet. Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben en heb behoefte aan een relatie die zich ontwikkelt. Natuurlijk is hij vrij om te doen en laten wat hij wil. Tegelijk voel ik me niet lekker over hoe het gaat. Er blijft iets vluchtigs in zitten. De momenten dat we wel bij elkaar zijn, vind ik het geweldig. We gingen vorige zomer een week samen op vakantie, dat was een perfecte tijd. Daarna valt het terug. Ik probeer afspraken met hem te maken over hoe vaak we elkaar zien. Die zegt hij soms vlak van tevoren af. Dat demotiveert me en dan wil ik hem een tijdje niet meer zien. Het aparte is dat hij dan opeens weer bij me komt en heel warm en aanhalig is.
De verhouding is in totaal wel acht keer aan en weer uit geweest. Elke keer hebben we een fantastische tijd en dan is er weer afstand en een aanleiding voor een hevige ruzie, waarna één van ons het uitmaakt en we elkaar niet meer zien. Ik reageer dan best sterk, vind ik, ik gooi hem uit mijn mails en delete zijn appjes. Maar daarna mis ik hem enorm en sleep ik me door de dagen heen. Met steun van mijn vriendin Maartje, die me vaak zegt dat ze vindt dat de relatie met Lex niet goed voor me was. Het heeft elke keer enorme impact, als het weer eens uitgaat. Aan de buitenkant functioneer ik, innerlijk voel ik me een wrak. Als ik het allemaal weer verwerkt heb na een paar maanden, voel ik me goed en kan weer lachen. Helaas komt Lex dan rond die tijd weer in mijn buurt. Hij zit natuurlijk gewoon op mijn werk en ik kom hem tegen. Dan maken we het weer goed en vrijen de sterren van de hemel.
De laatste keer dat het met ruzie eindigde en Lex de deur dicht sloeg, ben ik toch maar in therapie gegaan om de zoveelste breuk te verwerken. Met mijn therapeute heb ik gewerkt aan mijn verlatingsangst, die me vaak deed zwichten in deze polyrelatie en die zorgde dat ik niet voor mezelf opkwam. Ik kwam nare patronen tegen die uit mijn jeugd komen. Mijn ouders konden moeilijk hun liefde voor mij laten zien, dat hadden zij ook niet echt geleerd. Als kind ben ik met harde hand opgevoed. Het was nooit goed genoeg wat ik deed. Je ziet me nu als een stoere meid, tegelijk ben ik behoorlijk onzeker over mezelf.
Ik zie nu dat Lex op zijn beurt bindingsangst heeft. Zijn relatie met zijn moeder is niet goed. Die heeft hem teveel op zijn huid gezeten. Ik zie dat we elkaar niet goed begrijpen zodra onze angsten op gaan spelen. Dat hij zich bedreigd voelt in zijn vrijheid en om zich heen gaat slaan. En ik me door hem veroordeeld en verworpen voel en dan in een poel van angst en boosheid terechtkom. We zijn niet goed in staat elkaar te begrijpen, als we in een onderling conflict komen. Hij kan echt heel erg afbrekend en vijandig doen. Iets waar hij zich niet echt van bewust is, maar waarvan ik voel dat ik me zo niet wil laten behandelen. Er zijn grenzen en ik wil niet meer dat hij daarover heen gaat. Het voelt voor mij nu anders.
Als geliefden zitten we in een fout patroon dat we niet kunnen veranderen. Als hij te dicht bij me komt, ga ik naar hem verlangen. Als hij merkt dat ik naar hem verlang, gaat hij afstand inbouwen. Als hij afstand gaat houden, voel ik me ongelukkig en ga het probleem aankaarten of probeer dichtbij te komen. Als dat gebeurt, gaat hij me ervan beschuldigen dat ik hem claim. Ik heb hem gezegd dat het nu echt over is en er een streep onder staat voor mij. Dat mijn deur niet meer open staat voor hem. Hij probeert het nog steeds af en toe, maar ik hou vol. Ik zie nu de toxische werking van dat aan- en uitgaan, waar ik eigenlijk ongelukkig door wordt.
Deze destructieve dynamiek heeft me te lang in zijn greep gehouden. Ik heb gemerkt dat ik er alleen uit blijf door niets meer te verwachten, niets meer te hopen en dicht bij mezelf te blijven. Zelfs nu moet ik mezelf bij de les houden, om niet opnieuw de relatie te hervatten! Ik zorg dat ik hem zo min mogelijk in mijn systeem heb en dat ik er werktijd geen privécontact meer met hem heb. Ik zeg alleen nog gedag en hou het verder functioneel. Bij mijn leidinggevende heb ik verteld dat ik een relatie heb gehad met Lex en dat ik zoveel mogelijk afstand tussen ons wil omdat de relatie voorbij is. Dat is beter voor mij en ook voor het werk. Gelukkig werkt mijn baas prima mee. Over twee maanden werk ik in een ander gebouw en zal ik Lex nauwelijks meer zien. Dat lucht me enorm op. Ik wil niet meer verslaafd zijn aan deze liefde, ook al heb ik er zeker ook wat aan gehad.
De goede kant van dit alles is dat ik erg geconfronteerd ben geweest met mijn angst en onzekerheid. Er was een oud stukje dat ik nu veel meer plek kan geven. Het is voorbij en dat is okay. Heel mooi is dat ik de stabiele warme relatie met mijn vriendin anders ben gaan zien. Dat ik ervaar hoe waardevol het is om een relatie te hebben met iemand bij wie ik niet aldoor in spanning hoeft te zitten. Ik ben erg gelukkig met deze harmonische verbinding die er wél is, in mijn leven. Alles bij elkaar voel ik me een tevreden mens. En als er nog eens ooit een leuke vriend bij komt in onze kleine polycule, dan mag dat.”
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of telefonisch. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]
Polyamore Trouwbelofte
Hoe kun je trouw zijn naar elkaar op een polyamore manier? Wat betekent trouw, als je meerdere liefdes hebt? Hier een poging om dit te vatten in een ‘persoonlijke trouwbelofte’.
Disclaimer: Zie dit als een individueel voorbeeld, niet als het ideaal. Uiteraard is elke trouwbelofte uniek en passend bij de persoon en de situatie. Jouw situatie is vast weer anders,
Trouw aan jou, trouw aan mij, trouw aan ons
Ik hou van jou en geniet van je. De jij die je nu bent, de jij die je was en de jij die je gaat worden….
Jij bent net als ik vrij om jouw leven, je liefde en je seksualiteit te leven.
Ik vertel de waarheid. Ik ben transparant en eerlijk over wat essentieel is.
Ik ga zo respectvol met jou om als ik kan.
Ik respecteer mezelf zo goed als ik kan
Ik respecteer jouw en mijn geliefden en heb oog voor hun behoeftes en belangen
Het gesprek met jou en andere geliefde hou ik open. Ik zet me in om te horen en te luisteren.
Met woorden en nonverbaal laat ik zoveel mogelijk mijn verlangens en emoties zien.
Ik sta open voor jouw en jullie emoties, ook als er onzekerheid, angst, boosheid of pijn is.
Ik ben bereid om naar mijzelf te kijken, mijn onzekerheid, mijn kracht en mijn kwetsbaarheid te delen.
We mogen grenzen hebben, jij en ik en onze geliefden. Om onze balans of gemoedsrust te houden. Om privacy te bewaren of om intact te blijven.
Ik accepteer dat het niet altijd goed zal gaan en we soms fouten maken. Ik omarm het niet-perfecte in jou en mij en jullie.
In mijn liefde voor jou en jouw liefde voor mij, stel ik al het vertrouwen dat ik in me heb…
Als ik dit zo doe, ben ik trouw aan mijzelf, trouw aan jou, trouw aan ons
Poly Lief & Leed: “Ik kan het toch niet laten”
Ervaringsverhaal van Renée
Renée is begin veertig. Zij is al meer dan twintig jaar samen met haar vriend en heeft twee kinderen. Temidden van een burn-out ontdekte zij haar verlangen naar een relatie met een vrouw, naast haar fijne gezin. Intussen duurt haar zoektocht al ruim vier jaar. Enerverend en frustrerend en toch zet zij door…
Jarenlang heb ik keihard gewerkt. Ik dacht dat ik onverwoestbaar was en dat ik alles aankon. Op een gegeven moment kon ik niet meer functioneren, geestelijk en lichamelijk ging het niet meer. Ik bleek overspannen te zijn. Het heeft lang geduurd voordat ik daaruit was. In die tijd leerde ik om dicht bij mijzelf te komen en ontdekte mijn verlangen naar een vrouw. Ik las een artikel over een vrouw die een relatie met een man én een vrouw had. Meteen dacht ik: ‘Dit ben ik, dit gaat over mij’. Mijn vriend heeft me gesteund. We zijn samen gegroeid, in de tijd van mijn burn-out. Ik zei tegen hem: ‘Ik weet wel zeker dat ik op vrouwen val’. Had sterk het idee dat ik het erg zou vinden aan het eind van mijn leven als ik hier niet achteraan zou gaan. Hij zei: ‘Dan moet je het gaan uitzoeken.’
Vrij vlug kwam er iemand op mijn pad, een vrouw bij de sportclub. Ik was meteen heel open en zei dat ik haar leuk vond. We hebben een relatie gekregen, maar zij bleek monogaam. Ze dacht dat ik voor haar zou kiezen, terwijl ik mijn andere relatie en mijn gezin wou houden Dat liep niet goed af. Uiteindelijk heb ik de relatie met haar verbroken, we stonden er te verschillend in en dat gaf spanning. Het had geen toekomst. Ik moest verder en ging daten.
Het is lastig met vrouwen. Ik heb contact gehad met een vrouw die het voor een keer wel interessant vond, samen in bed. Het was een teleurstelling, ik liet me gebruiken voor een avontuurtje. De uitdaging is om autonoom te blijven, je grenzen duidelijk aangeven. Je moet eigenlijk gewoon meteen nee zeggen, als een vrouw iets anders wil dan jij. De meeste relaties/connecties die ik tot nu toe heb mogen ervaren, hadden uiteindelijk geen toekomst, omdat zij een monogame relatie nastreven. Mijn man en gezin passen daar voor hun niet in. Heb ik ook begrip voor.
Op een gegeven moment heb ik een vrouw ontmoet die ook een man en een gezin heeft. Dit was een hele fijne ervaring. Wat ik toen voor het eerst ervaren heb, is dat het ook in een gelijkwaardige vorm mogelijk is. We woonden ver uit elkaar, het vroeg van ons allen veel tijd en energie. Ik ben enorm blij dat zij en haar gezin nog steeds in ons leven zijn, ook al zijn we niet meer op die manier samen. Deze zoektocht brengt mooie mensen in mijn en ons leven, ook al zijn het dan geen liefdesrelaties. Deze ervaar ik als heel waardevol.
Ik zou mezelf polyamoreus monogaam willen noemen. Twee relaties is voor mij meer dan genoeg. Vanuit praktisch oogpunt, maar ook gevoelsmatig. Ik laat veel van mezelf zien, ik geef veel. Dat vergt ook veel. Ik verlang naar een mentale en fysieke connectie met een vrouw.
Je moet ook voelen of er een click is met een vrouw. Dat kost veel tijd. Ik ben heel nieuwsgierig als ik een date heb. Wat houdt haar bezig? Ik neem ook graag initiatief, dat vind ik leuk. Ik neem een andere rol in als ik met een vrouw ben. Het is net of er een andere kant van me aan bod komt. Thuis zijn we een goed team, mijn vriend en ik vullen elkaar aan. Met vrouwen neem ik het voortouw. Vrouwen doen vaak ‘hard to get’. Ik vind het leuk om iemand te veroveren en ga op jacht. Ze kunnen je wel aan het lijntje houden, vrouwen. Het online daten is niet altijd even respectvol. Zeggen dat ze jou ook leuk vinden, maar intussen niet meer reageren. Je moet heel alert zijn en het kost veel tijd en energie. Luisteren naar mijn gevoel is een must, en daarop vertrouwen en naar handelen. Dat is een proces. Op het moment heb ik te vaak mijn hoofd gestoten en is mijn energie en volharding op. Daar worstel ik mee.
Ik heb het verteld aan mijn kinderen. Dat vonden ze in het begin moeilijk omdat ze bang waren dat mijn partner en ik uit elkaar zouden gaan. Nu zijn ze er niet meer bang voor. Als er iets fout gaat met een vrouw, dan zien ze me huilend aan tafel zitten. Natuurlijk moet ik dan vertellen wat er speelt. Intussen is dat veel gewoner voor ze. Ook voor mijn omgeving. Ik krijg begrip, maar ook vragen. Waarom wil je dit? Waarom is vriendschap niet genoeg? Dat vind ik wel een pijnlijke vraag. De vriendin die dit vroeg, was bezorgd, ze zag dat ik verdrietig was. Ze bedoelde het goed.
In het begin was ik heel onbevangen, nu ben ik meer op mijn hoede. Er zijn diverse teleurstellingen geweest. Het wordt lastiger om me open op te stellen. De vraag is of datgene ooit op mijn pad komt, waaruit iets duurzaams zou kunnen ontstaan. Toch zou ik dit niet willen missen. Wat het me vooral gebracht heeft is een intensere en diepere connectie met mijn vriend. En daarbij, onze kijk op relaties is veranderd. We denken niet meer in hokjes.
Nog steeds sta ik open voor een relatie, een oprechte connectie met een vrouw. Het moet iets zijn dat me niet helemaal gaat uitputten en dat te combineren is met mijn gezin en mijn vriend. Als het zou lukken, geeft het me vast een gevoel van rust. Ik hoop dat het lukt, maar het is heel onzeker en vaak frustrerend Ik kan het toch niet laten, deze zoektocht.
Het besef groeit steeds meer dat een zoektocht naar een vrouw me niet die rust gaat brengen waar ik naar verlang. Die rust ga ik in mezelf vinden, maar tot die tijd blijf ik volhardend mijn hoofd stoten…😊. Hopende op mooie ontmoetingen.
Trouble is a lover and I got to have it,
Come al little closer so that I can grab it
“Encore” van Wallis Bird.
Als je een belangrijke ervaring op het gebied van polyamorie wilt delen, dan kan dat! Ik wil je graag interviewen om jouw persoonlijke polystory in beeld te brengen. Met een kopje koffie/thee of via beeldscherm. Het verhaal wordt geanonimiseerd, om je identiteit te beschermen. Mail Belle via [email protected]
Tijd voor liefde & polyamorie
Tijd voor liefde & polyamorie
‘Tijd’ is een thema met veel kanten, blijkt uit een groepsgesprek met polyamoristen, over liefde en tijd.
Als je meer dan één relatie hebt, kost je dat simpelweg tijd. Tijd die af kan gaan van iets anders. Hoe combineer je het goed met je werk, als je heel veel werk hebt? En kan je al je hobby’s wel volhouden? Misschien moet je iets minderen, als je een relatie erbij krijgt. Of als de relatie stopt, kan je misschien wel weer wat meer tijd aan andere dingen besteden. Heb je opeens tijd over.
Pas op met claims op je tijd!
Sommigen van ons hebben te maken gehad met nieuwe contacten of geliefden die een aanslag deden op onze tijd. Aldoor chatberichtjes sturen, terwijl je met je (primaire) partner op de bank zit. En dan niet willen accepteren dat je die tijd met de ander wilt doorbrengen. Of claims op dagen en avonden, er vanuit gaan dat het ‘normaal’ is om een vaste en uitgebreide tijd met de ander op te eisen.
Vervelend is het als hier geen goed overleg over mogelijk is. Of de ander je tijd blijft opeisen. Er gaan relaties uit, als dit probleem blijft bestaan. Het werkt eigenlijk het beste om zo snel mogelijk duidelijk te zijn over hoe je met tijd wilt omgaan, als je een nieuwe relatie begint.
De juiste tijd vinden
Het is nog een hele kunst om niet alleen tijd , maar de juiste tijd te vinden in je relaties. Een tijd waarop je allebei energie hebt en open staat voor elkaar. Je kunt er een activiteit voor afspreken, wandelen of uitgaan. Een avondje naar de film. Waardoor het leuke tijd blijft. Met een chronische ziekte is het meer zoeken naar het juiste moment.
Een goed evenwicht vinden met een nieuw polylief is gemakkelijker als je een gelijksoortige (prinaire) relatie hebt. Bijvoorbeeld allebei alleenwonend of allebei een gezin. Er lijkt dan meer inlevingsvermogen in elkaars situatie te zijn.
Een ritme samen of juist loslaten?
Spannende ontdekking op deze gespreksavond: dat nieuwe relaties een vast ritme kunnen krijgen, maar ook bewust helemaal niet.
Je kunt besluiten elkaar eens per 2 of 3 weken zien. Dat kan mooi passen bij de rest van het leven, vooral als je allebei een beetje in dezelfde situatie zit. Als leefritmes verschillen, bijvoorbeeld iemand die getrouwd is en gezin heeft en de ander alleen woont, dan kan dat wat zoeken zijn. Ook andere huisgenoten, waaronder kinderen, bepalen mee hoe het tijdritme is. Of je op doordeweekse dagen of juist in de weekends met een polylief gaat afspreken.
Een heel andere mogelijkheid is om juist helemaal geen vaste tijdafspraken te maken en alles los te laten. Per keer bekijk je dan wanneer je elkaar weer zit. Als je elkaar dan maar 4 of 6 keer per jaar ziet, heb je dan een relatie of is het een verbinding?
In beide gevallen is het belangrijk dat je het er over kan hebben en dat je het eens bent.
Tijd voor jezelf
Belangrijk is de tijd die er voor jezelf over blijft. Die tijd kan behoorlijk in de verdrukking komen met een leven vol relaties, werk, kinderen, hobby’s etcetera. Opvallend dat we allemaal toch die ik-tijd nodig hebben. Om uit te rusten, bij te tanken, alles op een rijtje te zetten of voor persoonlijke groei.
Tijd voor liefde, tijd voor polyamorie: het begint bij jezelf.
Portretten van Beroemde NonMonogamisten, een reflectie op ethiek en communicatie…
De vrije geesten van vroeger
Afgelopen jaren heb ik de levens van een aantal beroemde non-monogamisten en polyamore mannen en vrouwen bestudeerd. Om er portretten van te maken, op deze site. Fascinerende stuff! Ik streef ernaar om persoonlijke schetsen te
maken waarin deze nonmonogamisten tot leven komen in hun opvattingen over (open) relaties en hun hoogte- en dieptepunten. Er zitten eigenzinnige originele geesten bij. Naast mensen met minder scrupules. En zeker nonmono’s die zowel ethisch áls onethisch handelen.
Ik lees stukjes van dagboek, krantenknipsels, zie oude films en hoor getuigenissen van leeftijdgenoten of kinderen. Het duizelt me soms, na deze verhalen. Ik geniet vaak mee vanwege de levenslustige wijze van met liefde omgaan. Anderzijds stoten sommige verhalen me soms wat af. Het is niet allemaal zwart-wit. In één en hetzelfde portret kom ik moedig optreden tegen, naast gelieg of bedrog. Er zijn heel veel grijstinten….En ik betrap mezelf op nieuwe gedachten en interpretaties.
Stel dat…. Lady Di wat meer openminded was geweest
Vroeger heb ik het beroemde boek van prinses Diana gelezen, vlak nadat ze dit had gepubliceerd. Over haar leven en relatie met Charles. Ik herinner me dat ik meeleefde met de ervaringen van die verlegen jonge vrouw die zich gemangeld voelt aan het Britse Hof en zich gekwetst voelt door de ontrouw van haar man. Als ik nu het verhaal herlees en de hele story overzie vanuit een polyamoor standpunt, zie ik iets heel anders. Diana lijkt grote moeite te hebben om overstijgend naar zichzelf en haar echtgenoot te kijken. Ze is net zo min eerlijk als Charles en liegt als dat beter uitkomt. Diana heeft nog tijdens haar huwelijk al een hele serie vluchtige affaires waarvoor ze een excuus zoekt in de relatie die Chales met Camilla heeft. Ze dankt nogal wat van deze mannen af. Eigenlijk is bijna niemand goed genoeg voor Diana en blijft ze maar gekwetst en verwijtend naar Charles. Ze groeit er niet overheen.
Terwijl Charles eigenlijk de meest ’trouwe’ lijkt, als ik de verhoudingen en het type relaties van beiden vergelijk. Getalsmatig en qua relatiegedrag naar andere geliefden. Eigenlijk heeft hij maar één minnares op wie hij verkikkerd is en met wie hij ene gelijkwaardige relatie aangaat. Hij komt een stuk sympathieker over op me dan vroeger. Het lijkt erop dat hij graag zowel de relatie met Diana als met Camilla had willen houden. Voor hem is het aanvullend om naast de relatie met zijn mooie gevoelvolle moeder van zijn kinderen ook een relaxte ontspannen jeugdvriendin te hebben. Met wie hij gezellig lachen kan. Wie weet was Charles de betere polyamorist van hen beiden? En is Diana gewoon niet in staat om de waarde te zien van liefde in meervoud. Diana was natuurlijk nog erg jong, had sowieso weinig ervaring met relaties. Niemand die haar hielp om uit haar strakke romantische monokader te komen…
Wat als het haar gelukt was om dat wel te doen? Mijn fantasie slaat op hol van deze gedachte! Stel dat Lady Di haar Charles ruimte had gegeven en zichzelf ook een lieve vriend naast haar huwelijk had gepermitteerd. Een polyamore King en Queen van Engeland. Wat een bijzonder voorbeeld had dat kunnen zijn…je zou er haast een film over maken 😉 in plaats van dit portret.
Simone en Jean-Paul, Liaisons Dangereuzes
Heel anders is mijn ervaring met het herlezen van de verhalen van Sartre en De Beauvoir. Simone was ooit een morele reddingsboei, toen ik jong was en naar voorbeelden zocht van sterke onafhankelijke vrouwen. Ik heb haar ‘Tweede Sekse’ (een dikke pil) gelezen. Toen was dat een boek dat mijn bewustzijn als vrouw enorm verrijkte. Haar relatie met Jean-Paul leek het schoolvoorbeeld van een vrije liefdesrelatie. Twee mensen die elkaar niet bezitten, hoe bijzonder was dat niet!
Maar ik kom bij mijn polyonderzoek terecht in documenten en verhalen over alle relaties en affaires die ze beiden hadden. De meeste hiervan hebben ze zelf naar buiten gebracht, met hun dagboeken en biografieën. Ze hadden een uitgebreide ‘familie’ van vluchtige contacten. Vooral Jean-Paul, die een uitgesproken versierder was, dol op de kick van zijn veroveringen. Hij was bereid om 2 jaar te besteden aan de verovering van een geliefde, tot ze zich overgaf. Dan duurde de seks vervolgens niet langer dan drie kwartier. Het had allemaal een snelle en wat koele afloop. De meest ‘gelukkige’ vrouwen mochten nog een tijdje rouleren in het circus van contacten die hij op afgemeten tijden bezocht. Hij zorgde dat ze niet meer dan 10 minuten van hem vandaan woonden, dat was erg gemakkelijk. Af en toe huurde hij een nieuw appartementje waar hij een volgende vrouw neerzette. Ze wisten dat natuurlijk niet van elkaar, dat zou alleen maar vervelend zijn voor Jean-Paul.
Jean-Paul is grotendeels eerlijk naar Simone (ook niet altijd trouwens) maar vindt het geen enkel punt om tegen zijn minnaressen te liegen. Hij krijgt ze in bed met vleiende praatjes waar hij niets van meent. Hij schept erover op in zijn brieven aan Simone hoe goed hij ze om de tuin weet te leiden en geeft recensies over hun uiterlijk en prestaties. En dat voor iemand die er tamelijk hoogdravende filosofische ideeën op na houdt, over existentiële vrijheid enzo!
Simone is zijn partner in crime, hoewel ook met enige tegenzin. Waarschijnlijk had ze Jean- Paul toch liever voor zichzelf gehouden, maar ze realiseert zich dat hij dan gewoon aldoor vreemd zal gaan buiten haar om. Met Simone sluit Jean-Pierre het beroemde Liefdespact waarin ze beloven eeuw bij elkaar te blijven en elkaar op de eerste plaats te stellen. Maar wel verhoudingen met anderen aangaan en elkaar daarover vertellen. Ze zullen eerlijk zijn naar elkaar en elkaar laten meegenieten. Jean- Paul houdt zich meestal aan de afspraak. Het is voor hem heel handig dat hij een belangrijk relatie met Simone blijft houden. Dat geeft hem de legitimatie om de jonge minnaressen in bedwang te houden en om die na een tijdje af te danken. Want tja, Simone stelt zo haar eisen….zegt hij. Daar kunnen zijn jonge maîtresses niet tegenop. Morrend accepteren ze de nederlaag en druipen af.
Simone is degene die vrouwen verleidt en naar Jean-Paul doorschuift. Vaak jong en in kwetsbare situaties. Met een jonge Joodse vrouw hebben ze allebei een korte verhouding, maar begin van de oorlog laten ze haar vallen om niets meer van zich te laten horen. Er is een hele serie gebroken harten terug te vinden in het spoor van dit beroemde liefdespaar. De erotische relatie van Sartre en De Beauvoir stopt tegen het eind van de oorlog. Er is weinig passie meer tussen hen. Het is alsof zij via de seks met anderen, vaak in een menage á trois, hun onderlinge relatie overeind weten te houden.
Simone zoekt het qua passie ook elders. Zij wil niet met haar Amerikaanse vriend Nelson Algren trouwen. Ze verzwijgt voor Nelson dat Sartre in die periode een huwelijksaanzoek doet aan één van zijn meer serieuze minnaressen. Want ze gebruikt haar relatie met Sartre om Nelson op afstand te houden. Ze zegt dat ze Sartre niet in de steek kan laten en wijst Nelsons aanzoek af. Intussen heeft Simone toch best last van jaloezie op de stoet van jonge vrouwen die het bed met Sartre deelt. Maar hun Liefdespact staat geen jaloezie toe. Ze zwijgt erover in de openbaarheid en lijdt in stilte. Is dit liefde of is het geestelijke afhankelijkheid?
Dat Simone en ook Jean-Paul er geen enkel probleem mee hebben om in detail te beschrijven wie wat met wie doet, maakt dat nogal wat afgedankte minnaars en minnaressen zich later behoorlijk te kijk gezet voelen. Schending van hun privacy heeft ‘existentialistische literatuur’ opgeleverd. Er zit een pijnlijk contrast tussen verheven idealen over ‘elkaar niet bezitten’ en de machtsongelijkheid ten opzichte van secundaire en tertiaire relaties en verhoudingen.
Vita Sackville-West, romantische rebel en hartenbreekster
Vita Sackville is een geweldige ontdekking voor me. Haar relaties met mannen en vrouwen zijn vurig en een aantal gaan diep. Er is sprake van ‘amorie’. En dan zijn zowel zij als haar man beiden bi en ze zijn open hierover.
Bij nader lezen kom ik tot de ontdekking dat die openheid er niet meteen was, in het begin van hun huwelijk. Via en Harold hebben er een behoorlijke tijd over gedaan om eerlijk te worden over de relatie en verhoudingen buiten hun huwelijk. Harold is bang dat zij van hem weg zal gaan. Die onzekerheid maakt dat Vita voorzichtig is met vertellen. Pas op latere leeftijd is er meer vertrouwen. Ook hier: grijstinten in de principes van polyamorie.
Verder presenteren Vita en Harold zich naar buiten toe als het model-mono-huwelijk, waar wel wat op af te dingen is. Zij laten zich portretteren door de BBC en spreken bijzonder wijze woorden over de ingrediënten voor een succesvol huwelijk. Was hun huwelijk succesvol? Ergens vast wel, ze waren erg gehecht en loyaal naar elkaar. Mogelijk was het belangrijkste ingrediënt wel hun vermogen om het huwelijk in de loop van de jaren om te zetten van een relatie van twee vreemdgangers in een relatie van twee mensen die elkaars relaties met anderen konden verdragen.
Anais Nin, bigamiste én polyamoriste
De dagboeken van AnaIs Nin laten zich lezen als een trein van intieme belevenissen. Prachtig dat ze haar relatie met Henry Miller en June zo open en gevoelvol kan beschrijven! Een ware polyamore relatie, volgens alle ethische principes. Met toestemming, eerlijk, transparant. You name it, she did it. Hoewel ik me afvraag of haar echtgenoot Guiler er weet van had. Waarschijnlijk niet of maar beperkt.
Ik raak wat van mijn stuk door het gedeelte dat erna komt, in het latere levensverhaal. Anais blijft haar leven lang getrouwd met Guiler, een wat saaie Zwitser in haar verhalen, die ze als jonge vrouw ontmoette. Anais Nin wil hem toch niet wil kwetsen met een scheiding, zegt ze tegen intimi. Maar ze trouwt dan wel met een Amerikaan en is dus bewust met twee mannen getrouwd (!). Dat niet voor eventjes, maar wel meer dan 20 jaar!! Dat is nog eens andere koek dan ‘ik hou van twee mannen’…Dit is : ‘Ik trouw twee mannen”, maar ze mogen het van elkaar niet weten.
Anais organiseert een heel systeem om te zorgen dat haar eigenaardige leven met twee echtgenoten voor deze mannen verborgen blijft. Inclusief een ‘Lie Box’, waarin ze precies optekent wat ze tegen wie heeft gezegd. Je zal je maar een keer verslikken in zo’n leugentje als je slaperig aan de ontbijttafel zit! Een meute mensen werkt er nog aan mee ook. Die sturen brieven door, zodat de echtgenoot waar ze verblijft geen weet heeft van de correspondentie met de andere, die denkt dat ze op reis of op vakantie is. Wat een portret...
Ik word er Spaans benauwd van als ik het lees. Wat een bizarre story! Hoe krijgt ze het voor elkaar? En ze was toch zo vrijgevochten? Kon ze dit niet gewoon met eerste man en nieuwe man bespreken? Of was Anaïs meer een schrijver in woorden dan een communicator real life? Zag ze op tegen het gesprek? Was ze bang voor de reacties, als ze ging scheiden?
Van vroeger naar nu
Ik snap best dat de oude non-monogamisten bij tijd en wijle wat minder eerlijk waren dan je misschien zou wensen. Seks buiten het huwelijk was toen een zwaar taboe. De kans op sociale veroordeling was enorm. Niet voor niets vind ik bij onderzoek de meeste nonmon0-voorbeelden uit de wereld van de kunst, literatuur, de linkse en emancipatoire bewegingen, zoals socialisme, feminisme en communisme. Daar was de cultuur wat vrijer en was er minder kans om een outcast te worden. In enkele gevallen is te zien dat non-monogamie een direct rebelleren is van iemand tegen de gevestigde cultuur.
Er lijkt veel verbeterd ten opzichte van toen. Vrouwen zijn veel vrijer en zelfstandiger – hoewel ook niet altijd volledig (denk aan economische zelfstandigheid bij deeltijdbanen of geen werk). Er is tegenwoordig een grotere tolerantie voor eigen keuzes op liefdesgebied.
Toch leven we nog steeds in een samenleving en cultuur die het monogame als ideaal neerzet in films, in wetgeving, in erfrecht. We hebben wat meer te kiezen en wat meer vrijheid om ons eigen gang te gaan. We worden minder zwaar bestraft. Gelukkig hebben we dan ook wat meer ruimte om ethisch om te gaan met elkaar, als we meerdere liefdes hebben.
Er is het noodzakelijk ‘leerproces’ van polyamorie. We moeten leren omgaan met liefde in meervoud. We hebben vaardigheden én ervaring nodig. Zichtbaar in de mislukte polyamorie van Charles en Diana en de geslaagde versie bij Vita en haar man. Charles en Diana verzanden in de ruzies en het escaleert. Daar waar Vita en Harold na verloop van tijd en pas na jaren elkaar leren begrijpen. Je moet het maar met elkaar willen aangaan….
Niet elkaars bezit, wel gevoelig voor machtsverschil
Pijnlijk is de kwestie van de machtsongelijkheid, die zo zichtbaar wordt in de manier waarop Simone en Jean-Paul met jonge vrouwen omgingen. Natuurlijk komen machtsongelijkheden en afhankelijkheden net zo goed in monorelaties voor. Maar in het land van polyamorie zijn de risico’s zeker aanwezig. Verschil in leeftijd, inkomsten, aantrekkelijkheid, persoonlijke kracht, assertiviteit… het zijn dit soort verschillen die kunnen maken dat de kwetsbare mensen onder ons het onderspit delven ten opzichte van de ‘rijker’ bedeelde groep. Nog steeds kan iemand die zich emotioneel niet openstelt een serie gebroken harten achter laten van mensen die dat wel doen.
Hoewel iedereen naar mijn idee vrij is om elke vorm van seks te beleven die hij/zij wil, met wie dan ook, vind ik dat bij elke vorm van erotiek een soort ethisch besef nodig is van gevolgen voor de ander. Met name als er kans is op pijn en schade. Dat geldt voor polyamorie net zo goed als voor monogamie. We zijn zeker niet elkaars bezit. We zijn ook niet elkaars wegwerpspeeltje….
En geniet verder van die bonte stoet die ons voorging, in de Hall of fame van Nonmonogamie!
Fijne kerst!!
Plukje: afvinklijstje
