De BBC publiceert een degelijk artikel in haar “Future” rubriek.
Ken de partner van je partner!
Kijvende minnaressen die elkaar in de haren vliegen en het leven zuur maken. De verbeten strijd, soms op leven en dood, tussen jaloerse minnaars die hun territorium verdedigen. De film- en literatuurtraditie programmeert ons om de geliefden van je geliefden toch vooral als concurrent te zien. Gelukkig is de polypraktijk vaak anders. Op een internetforum wisselden we onlangs eens van gedachten. Een samenvatting…..
Zorg dat je je metamour kent
Alle deelnemers aan het gesprek vinden het op z’n minst heel prettig om je metamour (de partner van je partner) te kennen. Voor een enkeling blijft het bij een optie. “Het is niet noodzakelijk maar het maakt het wel gemakkelijker”. “Ik vind het erg fijn als het klikt, al is het geen moet.” De meesten zijn echter een stuk strikter en voor hen is het een harde eis. “Voor mij is het een voorwaarde. Elke betrokkene dient elkaar te kennen.” “Ik wil alleen een nieuwe relatie als partners van nieuw lief en ik elkaar op zijn minst kunnen tolereren en respectvol met elkaar om kunnen gaan.” “Het is bij ons een harde voorwaarde. Het is ondenkbaar dat relaties gescheiden zouden moeten blijven. Als ik iemand zou leren kennen die mijn andere partners niet zou willen ontmoeten zou het waarschijnlijk niet tot een relatie komen, waarschijnlijk niet eens tot een date.” Je kunt er ook heel praktisch mee omgaan. “Ik beschouw metamouren zoiets als schoonouders. Je wilt ze zeker een keer ontmoeten, je houdt het beleefd, maar als het niet klikt, dan hoef je er ook weinig mee.”
Er zijn uitzonderingen
Het gaat natuurlijk niet altijd gesmeerd. Ook polyamoristen zijn gewoon mensen. Soms zijn de gevoeligheden te groot om elkaar ontspannen te ontmoeten. “Toen ik de partner van mijn liefje eindelijk kon ontmoeten, botste het enorm en voelde ik me enorm afgewezen. Uit angst wordt er nu besloten dat het niet gaat. Dat doet me pijn.” “Die persoon stond er niet open voor om mijn partner te leren kennen. Die heb ik toen helaas laten lopen omdat ik mijzelf er niet goed bij voelde.” In een enkel geval kan tevéél contact met je metamour juist een belemmering zijn. “Bij mij is wel eens een polyrelatie mislukt omdat ik mijn metamour kende. Zij was er altijd bij als ik hem zag. Het klikte niet echt lekker tussen ons. Dus ik gaf aan dat ik soms alleen hem wilde zien zonder dat zij erbij was. Dat was helaas niet bespreekbaar.”
Een teken van openheid
Er blijken echter veel voordelen aan contact met je metamour. Het is bijvoorbeeld een teken dat de relatie tussen jouw partner en diens andere partner open, eerlijk en redelijk stevig is. ” …omdat ik dan het gevoel heb dat het mag en kan.” “Wat zit er achter als iemand dat gescheiden wil houden? Je kent de andere partner niet terwijl je iets heel intiems met elkaar deelt…… Waarom heb je moeite met iemand die je niet kent?”, “Als het niet mogelijk is, is de kans groot dat iemand een verborgen agenda hanteert.” “Als het niet kan zit er iets niet goed in de andere relatie.” “Als mijn metamour geen kennis wil maken is dat een garantie voor drama op een later moment.”
Polyamorie kan een stuk leuker worden
De onderlinge communicatie wordt makkelijker. “Het heeft ook echt geholpen dat mijn partners direct met elkaar konden praten over wat ze wel en niet willen in relatie en delen”. “Juist als er issues zijn is het van groot belang.”
Het wederzijds begrip groeit en dat maakt de hele situatie een stuk plezieriger. “Voor mij werkt het zo dat de gunfactor bij mij vele malen groter wordt.” “Je zit in hetzelfde schuitje.” “Het helpt een hoop als je het elkaar kunt gunnen.” “Polyamorie is zoveel fijner en ‘gelukkiger’ als het mogelijk is.” “Het is makkelijker als ik niet hoef af te spreken als partnerlief weg is en altijd buiten de deur af moet spreken.”
Goed contact tussen metamours kan zelfs veel extras toevoegen. “Daar waar we met elkaar overweg kunnen, ervaar ik liefde in het kwadraat”. “Wij zijn graag bij elkaar en ontmoeten onze geliefden dan ook samen. Heerlijk om gezamenlijk dingen te doen.”
Wacht er niet te lang mee
Over de beste timing lopen de meningen wat uiteen. Een aantal pleit ervoor om haast te maken. “Tegen de tijd dat het meer is dan een paar leuke dates”. Anderen zijn wat minder streng. “In een eerste fase kan ik me voorstellen dat je niet eerst met zijn allen ‘om de tafel’ gaat zitten. Dat kan ten koste gaan van de romantiek.” “Zeker als iets nog pril of beginnend is, kan ik me prima voorstellen dat iemand zijn relaties strikt gescheiden wil houden.” “Mensen kunnen tijd nodig hebben om ervaring op te doen en erachter te komen wat ze willen of nodig hebben”. Een enkeling gaat rigoreus te werk. “Mijn liefie is zelfs een keer mee geweest op een eerste date.” Aanvoelen wat in welke situatie past is daarom belangrijk. Immer durend uitstel lijkt in ieder geval geen goed teken “Als het steeds maar niet kan, zou ik onraad ruiken.”
Omgang met metamours is dus een rijkgeschakeerd landschap. Soms zijn er wat hobbels te nemen maar het is de moeite waard om erin te investeren.
Echt vrije seks vind je ver beneden peil
In de Correspondent: Travesterende zeekatten, genderbending rifvisjes, dolfijngasten die elkaar anaal bevredigen en hermafrodiete platwormen die zwaardvechten met hun penis. Seks in de zee is queer. Heel queer.
The demographics of polyamory and monogamy
Hoe ziet de poly-gemeenschap er uit en hoe verschilt die van monogamisten? Getallen voor de US op een rijtje.
Verplicht monogaam

Hoe Mary verliefd werd op Hans en toch bij Gerard bleef
Een mooi verhaal over liefde in drievoud en grote harten…
bron: Mindshake
Can polyamorous hierarchies be ethical? Part 2: Influence and control
Natuurlijk beïnvloeden partners elkaars leven. Maar wanneer gaat dat te ver en wordt het controle? Eve Rickert legt het subtiele maar belangrijke verschil uit.
Can polyamorous hierarchies be ethical? Part 1: The tower and the village
Is het ethisch wel OK om relaties te verdelen in primaire en secundaire? Ook voor Eve Rickert (More Than Two) geen eenvoudige vraag maar ze probeert in drie delen antwoord te geven. In deel 1 scherpt ze aan wat ‘hierarchie’ betekent.
Vruchtvlees – Fucking in Love
“Morgen een polyfilmavond in Eindhoven!” pingt mijn vrouw enthousiast. Met ook nog eens Roos Reijbroek in de hoofdrol van een de films. Dat mogen we natuurlijk niet missen…
De avond komt uit de koker van de Firma Vruchtvlees, een nog jong “dynamisch collectief van professionals op het gebied van seksualiteit, design, horeca, educatie en cultuur” dat wil “seksualiteit bespreekbaar maken door het organiseren van activiteiten vol amusement, een knipoog en een bloedserieuze ondertoon”. Met hun Get a Room!-avonden willen ze “het gesprek aan te gaan met Eindhovenaren van jong tot oud en van verlegen tot open minded”.
Op het hippe Strijp-S worden we opgewacht en naar de vierde verdieping van een voormalige Philips fabriek geloodst. Een paar bekende gezichten uit het polycircuit lachen ons tegemoet maar vooral veel ons nog onbekende jongeren, waaronder een onverwacht een collega. Dat leidt natuurlijk tot een leuk gesprek…
De avond begint met een voorvertoning van ‘Liefjes’, een kort maar fraai, indringend en integer portret Roos Reijbroek door Guusje America. ‘Liefjes’ is nog in de laatste fases van het maakproces. We zien de premiére binnenkort met spanning tegemoet. Een recensie volgt…
Daarna wordt de documentaire Fucking in Love! van Justine Pluvinage getoond, een erotisch videodagboek van haar avonturen in New York na een lange relatie. Ook dit is een boeiend en intiem verslag door jonge filmmaakster. Is er sprake van een trend? Ook van Fucking in Love! kun je hier binnenkort een recensie verwachten.
Tenslotte interviewt gastheer Tom Henriette Versteijnen (seksuologe, polyamoreus) en gaat met het publiek het gesprek aan over beminnen en bemind worden in meervoud. Voor ervaren polyamoristen komt er niet zoveel nieuws aan de orde maar het gesprek met breed, openminded publiek met veel jongeren is verfrissend.
Een uitstekend initiatief van de Firma Vruchtvlees. Dat smaakt naar meer…
Die collega’s toch…..

Maandagochtend, koffieautomaat, hét moment om bij te kletsen met collega’s. Net een leuk weekend gehad met je polylief. Wat vertel je ze? En wat geloven ze?
Vijf jaar geleden kozen mijn vrouw en ik voor polyamorie en laten elkaar nu de ruimte voor andere liefdes in ons leven. Tegen elkaar zijn we daar totaal open over. De kinderen weten ervan (alhoewel die pubers niet op details zitten te wachten). Ook bij goede vrienden en een deel van de familie ligt het open op tafel. Tegelijkertijd zijn we ook niet echt poly-evangelisten. We zijn toch nog steeds een beetje beducht om onze levenswandel bij iedereen aan de grote klok te hangen. Tegenover collega’s zijn we daarom altijd wat voorzichtiger geweest. Maar waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Dus wil je af en toe toch wat kwijt op maandagochtend…
Dit speelde zich allemaal een paar jaar geleden af. Ik bleef er af en toe wel naar hinten maar nooit durfde iemand er op in te gaan. Tot twee weken geleden opeens, tijdens een afscheidsetentje waarbij ons toenmalige team nog eens bij elkaar kwam. Mijn inmiddels ex-collega vraagt ten overstaan van de andere collega’s:
Intussen zit ik in een heel nieuw team met allemaal nieuwe collega’s. Deze week, tijdens een brainstorm in een grote groep over de naam een nieuw product suggereer ik een willekeurige meisjesnaam. Roept de olijkerd in het gezelschap plagend:
Het lag dus niet alleen aan mijn vorige collega’s. Het geldt voor allemaal. Kennelijk is de waarheid gewoon te ongeloofwaardig om serieus te nemen. Die collega’s toch…..

