Maandagochtend, koffieautomaat, hét moment om bij te kletsen met collega’s. Net een leuk weekend gehad met je polylief. Wat vertel je ze? En wat geloven ze?
Vijf jaar geleden kozen mijn vrouw en ik voor polyamorie en laten elkaar nu de ruimte voor andere liefdes in ons leven. Tegen elkaar zijn we daar totaal open over. De kinderen weten ervan (alhoewel die pubers niet op details zitten te wachten). Ook bij goede vrienden en een deel van de familie ligt het open op tafel. Tegelijkertijd zijn we ook niet echt poly-evangelisten. We zijn toch nog steeds een beetje beducht om onze levenswandel bij iedereen aan de grote klok te hangen. Tegenover collega’s zijn we daarom altijd wat voorzichtiger geweest. Maar waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Dus wil je af en toe toch wat kwijt op maandagochtend…
Dit speelde zich allemaal een paar jaar geleden af. Ik bleef er af en toe wel naar hinten maar nooit durfde iemand er op in te gaan. Tot twee weken geleden opeens, tijdens een afscheidsetentje waarbij ons toenmalige team nog eens bij elkaar kwam. Mijn inmiddels ex-collega vraagt ten overstaan van de andere collega’s:
Intussen zit ik in een heel nieuw team met allemaal nieuwe collega’s. Deze week, tijdens een brainstorm in een grote groep over de naam een nieuw product suggereer ik een willekeurige meisjesnaam. Roept de olijkerd in het gezelschap plagend:
Het lag dus niet alleen aan mijn vorige collega’s. Het geldt voor allemaal. Kennelijk is de waarheid gewoon te ongeloofwaardig om serieus te nemen. Die collega’s toch…..
Francis (1959, South Carolina) groeit op in armoede als zoon van een fruitteler. Zijn vader was een alcoholist en mishandelde zijn gezin. Francis bezoekt een militaire school waar hij vier jaar lang een homosexuele relatie heeft met Tom Corbet. Ondanks zijn matige resultaten wordt hij toegelaten tot Harvard. In die tijd ontmoet hij Claire. In 1984, op 25-jarige leeftijd, wordt hij gekozen in de senaat van South Carolina als een van de jongste politici in de geschiedenis van de staat. In 1990 wordt hij gekozen als congreslid voor de Democraten in het Huis van Afgevaardigden. Hij wordt stelselmatig herkozen. In 2005 wordt hij gekozen als ‘whip’, de partijfunctionaris die het stemgedrag van partijleden in goede banen moet leiden. Dit blijft hij tot 2013 en al die tijd is hij een loyaal congreslid.
Heel anders dan Frank, is Claire Hale van rijke komaf. Haar vader was een vooraanstaand Republikein uit Texas. Tijdens haar college studie in Boston ontmoet ze Frank. Ze heeft een moeizame relatie met haar moeder die Frank niet ziet zitten en moeite heeft met Claire’s huwelijk met Frank. In het begin van haar carrière is ze nog een idealist. Ze runt een milieubeweging en lobbyt actief voor het goede doel.
De relatie tussen Frank en Claire staat soms onder druk maar is ijzersterk, ondanks of misschien wel dankzij alle problemen die ze tegenkomen. Houden ze van elkaar? Dat is niet zo simpel te zeggen. Er is ontegenzeggelijk heel veel wederzijds respect en genegenheid. Maar liefde? Hun relatie lijkt meer op een bondgenootschap. Zij aan zij zetten ze hun schouders onder hun ‘project’, het vergaren van zoveel mogelijk macht en aanzien. Frank zegt over Claire: “I love that woman, I love her more than sharks love blood.” Na verloop van tijd verdwijnt hun seksuele intimiteit maar hun verbond lijdt daar niet onder.
Terwijl hij nog congreslid is begint Frank (met goedkeuring van Claire) een intieme relatie met Zoe Barnes, een jonge ambitieuze verslaggever. Hun relatie is niet echt een romantische. Het gaat hen om de erotiek maar vooral om het vervullen van hun professionele ambities: Frank geeft vertrouwelijke informatie aan Zoe waarmee zij primeurs kan maken die hem op zijn beurt politiek goed uitkomen. Hun relatie eindigt wanneer Zoe de duistere praktijken van Frank begint te vermoeden. Uiteindelijk leidt dat tot haar dood.
Tijdens haar werk als lobbyist begint Claire opnieuw een relatie met Adam Galloway die in haar jeugd al eerder haar geliefde was. Adam is nu een beroemd fotograaf. Hun liefde is sterk. Adam laat haar een artistiek, avontuurlijk en authentiek leven zien dat ze had kunnen leiden maar dat ze terzijde gezet heeft voor haar ambities. Uiteindelijk blijken ze te ver uit elkaar gegroeid te zijn en verbreken hun relatie.
Frank is erg gesteld op Edward Meechum, het hoofd van zijn geheime dienst en zijn belangrijkste lijfwacht. Het komt niet tot een intieme relatie maar over en weer lijken er onuitgesproken seksuele gevoelens voor elkaar te zijn. Even lijkt er zelfs een driehoeksrelatie te onstaan tussen Frank, Edward en Claire. Bij een aanslag op Frank geeft Edward zijn leven voor hem. Frank blijft diep bedroefd achter.
Wanneer Frank president is geworden huurt hij de schrijver Thomas Yates in als biograaf van hem en Claire. Thomas heeft een groot psychologisch inzicht en net als Adam Galloway raakt hij Claire in haar behoefte aan artistieke vrijheid en romantiek. Frank moedigt Claire aan om een relatie met Thomas aan te gaan: “[Thomas] moet blijven omdat hij je geeft wat ik je niet kan geven. Wij zijn altijd een een geweldig team geweest. Maar één persoon kan een ander niet alles geven. [..] Ik hou je ’s nachts niet warm. Ik zie je niet hoe hij jou ziet. […] Ik wil dat je weet dat als je het wilt […] ik het niet erg vind. Als we verder kijken dan het huwelijk, laten we dat dan ook echt doen.” Thomas blijft officieel hun biograaf maar trekt in het Witte Huis in als minnaar van Claire.
